Rock-e-Navallas

CRAZY PONYS TOUR 2012

2012-02-17T10:55:00.000+01:00

Non podia deixar que o inicio do Tour de este ano da nosa banda preferida se pasase por alto.
Mañan, sabado 18, unha pequena vila do Norde de A Coruña, vai estoupar. Espasante, é o lugar escollido polos Crazy Ponys para encetar este ano oficialmente a súa Xira 2012. Xa teñen tocado un par de veces en concertos solidarios como no "Forum celtico" de Culleredo en homenaxe os Stones, e tamén no Ace de Miño; pero foron pequenos concertos acusticos para tocar catro ou cinco temas...para ir collendo carreira, vamos.
Agora vén o importante. Nova equipa, Vicky coa harmonica, novos temas....Espasante será onde se presente o Set list deste ano, que os levara por actuacións en Ferrol, Sada, Culleredo, Xunqueira...para chegar ó noso III Rust Fest en Torredembarra ala polo mes de Xullo.
Nos estarei en Espasante e ben que o sinto, pero a ben seguro que os nosos Ponys cabalgaran de novo sobre ese sonido tan caracteristico do admirado Neil; poñeran a punto ó seu arsenal de guitarras e voces para deixar os afortunados cun sorriso nos beizos que tan solo desaparecerá cando os vexamos de novo sobre outro novo escenario. Que a de ser ben pronto de seguro.
Veña, Crazy Ponys, o voso é a tronar e cabalgar con Neil Young.

Sen palabras......

2011-12-27T17:49:00.000+01:00

Solo vos deixo este video....Dereck Trucks con 13 anos...abrindo para os Allman Brothers

THE BAND:HISTORIA E FESTIVAL EXPRESS

2011-10-18T12:12:00.000+02:00

Pois imos a continuar coa literatura no Rock. E esta vez é para celebrar a primeira publicación en castelan sobre A Banda, e decir THE BAND.
"The Band: historia e musica" é o libro que se publicou fai unhos meses da man de Editorial Milenio e cuia escrita debemoslla a Mikel Muñoz. Soubera da sua edición por algun dos blogs que habitualmente visito pero daquela pouca mais información habia. Fai cousa de un mes, en unha das visitas que fixen ó blog de la mansion en la colina ( por certo, pasade por ali porque sempre hai boas referencias sobre á musica que nos atrae, en especial Neil Young do que se está a facer unha enquisa sobre as 10 mellores canción e os 5 mellores albums), decia, falabase de este libro e a forma de facerse con el. E xa non o pensei mais: ós poucos días xa o tiña no meu poder despois de que mo enviaran directamente dende a editorial.
Como xa dixen en algunha referencia a The Band, é unha magoa a pouca información que existe sobre eles, en especial tendo en conta a historia e influencia que tiveron sobre a musica americana de raices nos finais dos anos 60. Con os dous primeiros discos colocados xa como referencia inexcusabel en calquer catalogo que se precie, a vida e obra de The Band forma parte xa da Historia ,con maiusculas, do Rock.
Mikel Muñoz escarba en esta historia dende os seus comenzos, a principios dos 60 e da man de Ronnie Hawkins e os Hawks. Catro canadianos e un Levon Helm provinte de Arkansas que misturaron todo o que facia falta para dar un sonido caracteristico e inimitabel a un grupo poderoso e versatil ali onde os haxa.
Os seus contactos con Dylan; a posterior "xira da traizon" do 66; o refuxio en Woodstock e a casa rosa; profusamente documentado está a creación das "basement tapes", asi como naceu o seu primeiro disco "Music from Big Pink", e o posterior "The band" ( o disco marrón), e como a partir dese intre as "influencias" externas á banda fixeron mella en alguns dos seus membros.
Mikel ainda tén tempo de facer un seguimento expansivo a traveso do tempo indicandonos aqueles temas nos que se conxugaban as voces dos tres "cantantes oficiais " da banda e facendo referencia a cada un dos temas nos que as voces de un e outro simultaneabanse ata acadar o mellor rexistro. Evidenciase un pequeno interes "afectivo" hacia a persoa de Richard Manuel (cecais o membro mais "debil" a nivel persoal do grupo) e toma coma referencias imprescindibles textos de Greil Marcus, Barney Hoskyns e a mesma biografia de Levom Helm, detendose especialmente nos entreadentros do que foi a filmacion do "The Last Walz" de Scorsese.
En fin, un libro de obligada lectura para os amantes do Rock de unha das Bandas que forman a historia do mesmo.

E como colofon a publicacion do libro, recomendovos tamén a vision de un DVD que fai unhos anos apareceu a venda: "Festival Express" recolle as vicisitudes de un grupo de musicos que durante sete días e sete noites percorren gran parte do Canada en un tren contratado espresamente para este evento no ano 1970.. Janis Joplin, Grateful Dead, The Band, Buddy Guy, Sha Na Na, Ian & Silvia, Flying Burrito Brothers (con un Chris Hillman xovencisimo), Delaney & Bonnie....Boas imaxenes das actuacións en directo, os pequenos disturbios que acontecian nas cidades nas que chegaba o convoio, e sobre todo paga a pena polas imaxes do interior do tren: os instrumentos e os amplificadores a disposición de todo aquel que tivera algo que contar; especial atención cando Rick Danko (con un exceso de bourbon, empeza a animar o cotarro ó que lle sigue Janis na improvisación e Jerry Garcia, Phil Lesch e Bob Weir fan as voces e as guitarras mentres o arredor deles a festa continua). Cecais tamén é un dos poucos documentos en video no que se pode ver ó primeiro desaparecido dos Dead, Ron "Pigpen" Mckernan en plena actuación , morto os 27 anos no ano 73.
O "Festival Express" foi definido por algún critico como o Festival mais tolo celebrado en toda a historia do Rock...as imaxes e o sonido dan a proba delo.

NEIL YOUNG: IMAXES DO ROCK

2011-10-01T12:02:00.000+02:00

Entre os afeizoados ó Rock, sempre botamos de menos a pouca literatura que en este país se lle adica. Son contadas as experiencias trasladadas a papel onde se poda rebuscar as entretelas da musica mais popular dos dous últimos seculos.
Lembro que o primeiro libro "serio" que caeu nas miñas mans relacionado co Rock, fora un tocho de mais de 500 paxinas escrito por Jordi Sierra i Fabra, que el soliño escribia mais da metade da mitica revista semanal "Disco Express". Estamos a falar do ano 1972. O libro era todo un manual iniciatico sobre o Rock.Milleiros de fichas de milleiros de discos que en alguns casos ainda non viran a luz en este país.Hoxe debe ser un libro de culto para aqueles que o posuen, e os que teñan a sorte de telo nas suas mans gardano como ouro en pano.

Un pouco mais tarde Ediciones Jucar sacou a luz unha coleccion, "Los Juglares", onde por primeira vez se recollian as vidas e obras dos grandes da musica: Dylan, The Who,Leonard Cohen, Led Zeppelin...e un libro con as letras de alguns temas de Neil Young.
Hoxe podemos decir que a cousa algo cambiou...pero non tanto como desexaramos. Podemos atopar nas librarias unha pequena seleccion de obras sobre o Rock en pequenos anaqueles de librarias especializadas como a Casa do Libro, a Fnac ou El Corte Inglés. Pero de todos os xeitos o públicado non chega nin o 10% do escrito fora das nosas fronteiras. Cecais Bob Dylan e Springsteen sexan os mais "agraciados" en este senso xa que aparecen con certa frecuencia algun que outro libro sobre diversos aspectos das súas carreiras....pero e Neil Young ?...como é posible que non existan en castelan nada mais que duas obras sobre a súa vida? O mais recomendable é o de Ignacio Juliá escrito no ano 1992. O mais reciente é o de Christian Aguilera titulado "Neil Young: una leyenda desconocida" do ano 2010, pero que coido que se quedou en un intento tan solo de perfilar a vida de Young.
E por eso que hoxe quero recuperar un pequeno tesouro que gardo dende o ano 2000 e que casulamente atopei un día na seccion de libros de musica en El Corte Ingles: tratase de un libro-caderno editado por a Editorial la Mascara de Valencia e escrito por Conxita Parra e Jordi Bianccioto e chega ata o ano 1998 coa publicación de "Year of the Horse". O titulo e sinxelo: "Neil Young".
O libro fai un percorrido por toda a vida de Neil, ademais de notas recollidas en revistas especializadas falando sobre el mesmo, os seus amigos-enemigos, a familia...unha pequena sección coa traducción de alguns temas; abondosa documentacion fotografica e de gran calidade por certo; tamén trae oito fichas de outros tantos discos seus coas portadas orixinais e a historia do disco no revés; un poster a doble paxina; bibliografia completa ata o ano 1997; discos de colaboracións do canadiano...filmografia, etc.
Desgraciadamente no catalogo da editorial nin aparece referencia algunha ó libro actualmente polo que coido que é demasiado dificil de acadar; cecais en algun rastrillo de segunda man se poda atopar algun exemplar tal e como se fala en algun foro de Internet. Si tedes ocasion pilladeo porque paga a pena...sempre que vos chame a apaixonate vida de neil Young , claro.

UNHA NOITE DE ASES

2011-09-24T13:11:00.000+02:00

Podedes imaxinar unha noite de rock&roll escoitendo temas como "Like a Hurricane", "Born in the USA", "Blowind in the Wind", "Green River", "Cadillac Ranch", "I S'hell be released", "Keep on Rocking in the Free World"...e moitas mais...EN DIRECTO?
Pois esto foi o que pasou na noite de onte no Cafe Colonial de Cee, ali caseque no fin da terra, en plena Costa da Morte.Catro tipos unidos polo amor a boa musica e os seus amados musicos: Richi Garcia, alma mater do Capitan Morgan e buscador incansable dos vericuetos e laberintos de BRUCE SPRINGSTEEN; Eduardo, de The Higlist e amante empedernido de BOB DYLAN; Jose Angel, voz autentica na replica de JOHN FOGERTY, e Alberto "Zuma" dando vida ó noso querido e benamado NEIL YOUNG. Eles catro forman de cando en vez un combo que rula por algunhas das salas de concertos de Galicia dando vida ó POKER DE ASES.
E onte a noite deleitaronnos con un emotivo e sorprendente bolo. Normalmente tocan por separado varios temas dos seus amados musicos e despois xuntanse antes do remate os catro xuntos no escenario. Pero onte non foi asi: dende un principio os catro subiron o escenario e non baixaron del nada mais que para un pequeno descanso. As causas hai que buscalas no pequeno escenario que existia, e por mor de non andar subindo e baixando en cada tema decidiron facelo asi dende un principio. E teño que decir que a min gustame mais asi:todos xuntos, apoiando cada tema coas voces, as guitarras e instrumentos como a pandeira a todos os temas.
Si tivera que escoller un tema que me sorprendeu, indubidablemente seria para min o "Born in the USA" que sonou onte a noite. Catro voces e tres guitarras acusticas para asinar un tema mitico en base de blues que o mesmo Springsteen asinaria cos ollos pechos. Seica foi caseque sen ensaiar e a ver o que saia...e vaia co que saiu....Espectacular de mais.
Alberto "Zuma" tamén nos sorprendeo con unha "experimental" (segun el) "Country Home" que lles quedou redonda e poñendo todo o que atesoura dentro del no tema. En "Keep on Rockin'..." puxeron a sala patas arriba coa forza que os Catro Ases levan dentro.
Remataron con un bis xa escoitado no concerto (como eles din non teñen mais temas preparados, pero a min dame que si se poñen con calquera salelles redondo) o "Knockin' on heaven's door" de Dylan arroupados por todos os presentes.
En fin, unha noite redonda en compaña de unhos musicos excelentes que dan todo o que levan dentro enriba do escenario. Si tedes ocasion de velos non o perdades porque paga moito moito a pena.

DE NOVO EN DONOSTI

2011-09-13T14:12:00.000+02:00

Facia xa algo mais de dous anos dende a última visita a Donosti. Daquela fora por unha cuestión especial como é o feito de ver ó Tio Neil no velodromo de Anoeta. Noite de imborrables lembranzas en boa compaña.
Hoxe tocou visitala por tres días aproveitando unha viaxe de traballo que alonguei un pouco mais e asi poder ver como ian as cousas por ali.Pouco Rock&Roll a decir a verdade ainda a fama da cidade no canto de actuacións musicais. Pero Donosti está a espera do que será unha nova edición do seu Festival de Cine, e mentres a xente disfruta dos derradeiros días de sol nas rúas, na praia, e nas festas que se albiscan por todas partes.
A boa compaña de estes días permitiume decatarme de varias cousas: tolerancia nas rúas; normalidade na festa; milleiros de turistas de todas partes formando parte do conglomerado da cidade; pasión (como sempre) polas actividades deportivas...e moito, moito txikiteo na Parte Vella.
O xoves 8 foi o dia de chegada. Esa noite compartin con un vello amigo de toda a vida o que para min (xa sei que pode ser unha incongruencia vindo de onde ven, pero é asi) o mellor lacón con grelos que teño probado e un aceptable polbo á feira. A Maruxa é o que tén: que fora de Galicia pode presumir de ser o mellor lugar onde se pode xantar como si estiveras na túa casa. Fora das zonas de influencia gastronomica da cidade e con unhos prezos que non se suben a parra ó local está sempre ateigado e esperando turno; o feito de que agora se incrementase con unha terraza por mor da Lei do Tabaco fai que ainda sexa mais agradable a estancia en ela.

Despois un percorrido por alguns garitos do centro onde se bota de menos a nosa Estrella Galicia (joder, xa podian dar algo tamén pola publicidade), a noite prestabase para un longo paseo as catro da madrugada e volver descubrir aqueles lugares da miña adolescencia e xuventude que ainda conservan o vello sabor das cousas ben feitas. A praia de la Concha as cinco da mañan presentabase como un icono de luces e sonidos bañado polo Cantabrico onde non sobraba nada. Solitaria, silenciosa, acollia no seu seo os derradeiros operarios de limpeza preparando todo para o dia seguinte.
Agora o que é o centro de Donostia está peonalizado no seu 90%. Os coches non surcan esta parte da cidade polo que o paseo é mais aproveitado para irte parando sen necesidade de estar ó loro dos coches. E Agradecese.
O día seguinte Manu presentouse as once da mañan para compartir unha xornada de intercambio de opinións tendo por norte a actual situación social e politica de Euskal Herria. Sempre é un pracer escoitar a un vello colega que sigue pensando e opinando o mesmo dende fai mais de corenta anos. Manu non trocou a chaqueta nunca. Cecais sexa dos poucos espiritus que manteñen unha coherencia nada coherente nestes tempos. Un xantar a tempo de non ser imbuidos na marabunta fixo que a primeiras horas do serán nos atoparamos sentados na terraza do vello Barandiaran lembrando outros tempos e momentos polos que ambo´los dous pasamos fai moito tempo. Charla agradable a sombra para soportar os mais de 30 grados que sorprendia ós donostiarras de pro que xa botaban de menos a choiva e o sirimiri.

Un pouco mais tarde, aparecia Peio para amosarnos a súa ledicia pola actual situación social de Donosti.Critico onde os haxa, Peio é un rostro amable que sempre desprende bon rollo buscando os aspectos positivos de todo. Con el e con Eli ( a súa compañeira) percorremos a Parte Vella en plan tranki e fomos caer ó Muelle, onde estaban de Festa. Peio comentou que facia mais de vinte anos que non habia Festas no Muelle, cando eu lembraba que éra unha das paradas obligatorias do veran donostiarra. A nova corporación municipal permitiu que este ano se colocaran as tipicas "Txoznas" onde un podia compartir mesa con calquera acompañados de unha ración de sardiñas, bonito, txakoli ou cervexa. Musica no escenario con grupos que misturaban o rock con melodias folkies vascas; xente nova que non coñecera o ambiente de fai mais de 30 anos que se xeneraba en eses dias; seguindo co percorrido foise engadindo mais xente a segun iamos tomando unhos "zuritos" ou rioxas según o gusto de cada quen.Euskera na meirande parte das conversas que un escoitaba; respetuosos conmigo no canto de pasarse ó castelán para non aillarme entre eles; en fin , un día ben aproveitado que tivo a seu fin algo cedo por mor do cansancio acumulado nos dias anteriores.
O sabado amaneceu con un día soleado ainda que algo mais agradable en canto a temperatura. Quedo con un ex-compañeiro de curro para compartir un primeiro café e falar das nosas cousas. Despois achegome ó Peirao que esta a preparar todo para o día grande das regatas de Traiñas do dia seguinte.O Aquarium da pé a entrar no Paseo Novo e percorrelo na súa totalidade admirando a quietude do cantabrico aquelas horas. Con Peio despois aproveitamos para visitar ó Paco Bueno, un dos poucos locales que se mantén na Parte Vella tal e como o coñecin; ali demos boa conta de unhas gambas á gabardina que solo pode ter unha verba: "impresionantes". Overbooking nás rúas por mor da presencia do Barça esta tarde en Anoeta. Ambiente festivo en cada recuncho que imos.
A primeiras horas da noite achegamonos ata a "Consti", ali esperamos no "Tximista" a chegada dos vellos amigos que quedaramos para cear. Van aparecendo Josetxo, Aitor, Javi e Marivi e Iñaki. Unhos viños, unhas risas, unhas lembranzas...Vittor chega con un xelado na man por mor dunhos problemas nos dentes que non lle deixan comer polo que non ven cear connosco; no "Alberto", en plena Parte Vella damos conta de unha boa cea e moitas risas entre nós. Todos nos coñecemos dende fai mais de corenta anos polo que podedes imaxinar as que temos pasado. Alguns estamos lonxe pero mantemos, ou polo menos intentamolo, o contacto entre todos nós. Para min é unha ledicia que cada vez que vou por esas terras todos fagan o esforzo de estar xuntos polo menos unha noite.
O domingo xa a primeira hora fomos ó Muelle. Ali as dez e media unha marabunta de xente estaba a espera da xornada grande das regatas de Traiñas. As cores de cada un delataba a procedencia: verdinegros de Kaiku, vermellos de Urdaibai, brancos de Donosti (eu levaba unha destas, xa que Aitor, un dos fillos de Peio estaba presente na Traiña Donostiarra; esta éra a primeira vez que a traiña da cidade estaba na "txanda" de Honor e habia que animar o mais posible, xa que a de Tirán remaba na segunda e non tiña posibilidades por mor do mal tempo que colleu unha semana antes na fase clasificatoria); morados de Zumaia, marron de Guetaria-Tolosa, todo un conglomerado de afeizoados coas suas charangas, bandeiras, brincadieras e demais para animar a sua equipa.

Tivemos a sorte de que as rapazas do Rias Baixas superaran na sua carreira as de Zumaia e Gueteria-Tolosa e asi se fixeron coa cuarta bandeira nas catro edicións disputadas. unha ledicia velas a pé de muelle disfrutando dos aplausos de todos os afeizoados que ateigaban o peirao.
E asi, pasaron os catro dias de estancia en esas terras; vendo a vellos amigos, saudando a vellos coñecidos, disfrutando da hospitalidade de unha cidade aberta ó mar; lembrar a todas as boas xentes coas que me atopei: a kuadrilla de Iurramendi, boa xente onde as haxa;especial mención a Peio i Eli pola súa hospitalidade, asi como a eses dous rapaces dos que calquera se sentiria orgulloso pai, como son Aitor e Martintxo...a Josetxo (xa sabes que temos unha cita a vindeira vez que caigas por aqui), Javi e Marivi xuntos dende os quince anos, Aitor sempre buscandose a si mesmo...Manu non cambies, e Iñaki do que xa falarei con el mais longo e tendido, a todos moitas ESKERRIKASKOS.
E para a vindeira visita espero que haxa algo mais de ROCK&ROLL....seguro que si.

THICK AS A BRICK: UNHA SINFONIA NADA BARROCA

2011-08-09T14:06:00.000+02:00

Cecais sexa un dos persoaxes do Rock mais controvertidos da súa historia. Ian Anderson, alma mater dos Jethro Tull, leva dende o ano 1968 rulando de persoaxe en persoaxe e sacando proveito a toda a inventiva que a súa cabeciña lle da.
Cando os Jethro Tull escomenzan a sua andaina a mediados dos 60 en Blackpool e posteriormente en Londres todo o mundo se apartaba ó seu paso. Non éra de estranar si miramos as roupas coas que se tocaban os catro membros iniciais do grupo...mesmamente parecian pordioseiros, ainda que a súa estetica estaba plenamente medida e pensada. Grandes abrigos andraxosos e longas melenas e barbas que ainda asi en Londres do 66-67 chamaban a atención.
Rularon con moitos nomes distintos para poder repetir as actuacións nos mesmos tugurios unha vez si e outra tamén. O final quedaronnse co de "Jethro Tull" por mor de que o promotor que os contratou unha vez quixo que repetiran de novo co mesmo nome. E asi lles quedou, tamén en honor a un agronomo ingles do seculo XVII inventor de diferentes artefactos para a mellora da agricultura.
Ian Anderson as voces, flauta,guitarra e todo o que se lle puxera por diante, un autentico multifacetista; Mick Abrahams a guitarra electrica; Glenn Cornick ó baixo e Clive Bunker na bateria; esta éra a composición do grupo cando grabaron o seu primeiro disco "This Was" no ano 1968. O disco, para ser a súa presentacion non tivo malas ventas, mais que nada porque o grupo éra coñecido xa polas moitas actuacións que desenrolaban dende a súa cidade orixinal , Blackpool, e despois en Lodres, onde non habia garito que non houberon tocado.
Unha vez o disco na rúa, comenza a "guerra de guerrillas" entre os membros; particularmente entre Anderson e mais Mick Abrahams, que non se entendian a nivel musical i éran antagonistas nos seus gustos. Mentres Mick pasaba por ser un purista do Blues ( a pesar de que o primeiro single do grupo fora un tema escrito por el e nada blueseiro, por certo), Anderson desexaba tocar todos os paus da baraxa. Non se limitaba a un solo estilo senon que abranguia multitude de influencias que queria levar á practica.Ó mesmo tempo Mick non se levaba nada ben con Glenn Cornick, o baixo do grupo, polo que ó final Mick marchou ás duas semanas de ter o seu primeiro disco nas tendas. O sustituto inicial de Mick foi un descoñecido Tony Iommi ( si, o mesmo Iommy que posteriormente fundaria Black Sabbath). Iommy durou dez dias no grupo, tempo suficiente para actuar na pelicula dos Rolling "Rock and Roll Circus"...despois de eso volveu o seu grupo daquel intre "Earth" e non quixo saber nada dos Tull...ainda que anos despois as duas bandas fixeran xiras simultaneas polos USA. Ese mesmo ano, os Tull, co novo guitarra, Martin Barre, actua no Festival de Reading cecais o mais importante de Inglaterra, compartindo cartel con The Nice e T. Rex.
No 69 públican o seu segundo traballo "Stand Up". Con moitisima mais variedade de estilos que no seu primeiro disco, abarcando dende o jazz, blues, clasica, rock e folk e misturando todo en un coctel onde a forma de tocar a flauta por parte de Anderson,daba un toque moi persoal ó grupo. Foi ó unico disco da banda que chegou ó numero 1 das listas inglesas e deu pé a que a banda fora coñecida en todo o mundo. A adaptación de unha pequena obra de Johan Sebastian Bach "Bourée" fixo que o toque persoal de Ian Anderson chamara a atención dos criticos musicais.
No ano seguinte, despois de unha arrolladora xira polos Estados Unidos, Jethro Tull pública ó seu terceiro traballo: "Benefit". Cecais o traballo mais infravalorado pola critica e polos seguidores do grupo; nembargantes para moitos é un clasico de todos os tempos; "Inside" é unha xoia de menos de catro minutos que xa sola ela merece todo o disco. A mistura da guitarra acustica , a voz de Anderson e o seu toque coa flauta converten o disco en un standar durante moitos anos. A Illa de Whight , e o seu famoso festival, recibenos como unhos autenticos triunfadores e a súa aireola non fai mais que medrar.
En este tempo, Glenn Cornick abandona a banda. Cornick é un dos baixistas mais finos e recoñecidos de todos os tempos. Os seus gustos musicais derivaban de un amplo espectro onde se misturaban o rock progresivo e o sinfonico que daquela escomenzaban a practicar moitos grupos ingleses. Ainda asi, marchou e fundou unha banda chamada "Wild Turkey" que posteriormente publicaria varios traballos encamiñados mais que nada en variedades sonoras que recollian influencias do jazz e do blues. Unha banda que despois de tantos anos ainda sigue a traballar e publicar traballos de moita calidade.
Cornick foi reemplazado por un vello amigo de Anderson que non tiña nin idea do que éra un baixo: Jeffrey Hammond-Hammond e o mesmo tempo incorporase ó grupo definitivamente o teclista John Evans. Con todos eles configurase o formación mais estable do grupo (duraria ata o ano 1975) e a que acadaria os maiores exitos que estaban por chegar.
"Aqualung", o cuarto disco marcou un antes e un despois na banda. A creatividade compositiva de Ian Anderson (todos os temas de todos os discos éran da súa autoria) imponse diante da realidade tanxible de aqueles anos. Fortes controversias na politica inglesa,e marcadas influencias relixiosas que lastraban o futuro do país, fan que "Aqualung" fora recibido como un ramalazo de realidade diante da pacata sociedade dominante inglesa. Con un sonido achegado claramente o Hard Rock e mais as misturas acusticas e folkies de outras partes do disco, o traballo foi alabado dende o principio por todo o mundo. O persoaxe principal "Aqualung" é un mendigo alcoholico, homeless e ainda por enriba pedofilo.O retrato na caratula do disco (un dibuxo que representaba a Anderson nunha postura burlesca e desafiante) foi o "cocon" dos nenos de aqueles anos. Para mais a Mary de "Cross-eyed Mary" éra unha prostituta menor de idade.
Todo elo, aderezado co comenzo da letra do tema que da titulo o disco: "Nun principio o home fixo a Deus a súa imaxe e semellanza..." provocou que no noso pais non poideramos disfrutar do seu estreno ata despois da morte do Dictador; eu lembro que daquela habia un anuncio na revista "Disco Express" onde por 100 ptas che facian unha copia en cassete do disco, estivera ou non editado no estado español; e asi foi como conseguin o "Aqualung"
Para moitos criticos, "Aqualung" éra unha obra conceptual das que empezaban a escoitarse nas emisoras de radio de FM en Inglaterra. Anderson non estivo de acordo con eso e prometeu que lles daria no futuro unha obra "conceptual completa".
E esa é a obra que abre esta entrada: "Thick as a Brick".Públicada no 72 e rotundo exito inmediato en todo ó mundo: numero 1 en USA e 5 en Inglaterra. Unha obra de 42 minutos con unha multitude de instrumentos que apabulla. O famoso "Tubular Bells" que se publicaria 3 anos despois bebe das influencias de este disco que dende o principio engancha a pesar da sua extensión.Coñecidisimo o seu principio coa voz de Anderson e a guitarra acustica de Martin Barre, "Thick as a Brick" foi a primeira obra que se escoitaba nas emisoras con esa duración. Ata daquela o "In-da-gada-da-vida" dos Iron Butterfly éran os que mantiñan esa pole con un tema de 18 minutos; pero Jethro Tull foi quen de dar vida a un poema escrito por un neno de 8 anos (Little Milton) acusado de preñar a unha compañeira de colexio de 14 e recibir un premio pola súa obra ( non a de preñala, que quede claro). Posteriormente Anderson confesou que todo éra un conto e que proviña de súa esaxerada imaxinacion. O poema éra da sua autoria e a musica tamén por suposto.
Cando se editou, en formato LP por suposto, Anderson pensou que para dar continuidade as duas partes usaria o efecto "vento" para enlazar unha cara do Lp coa outra; asi a obra pareceria un todo en si mesmo; si fora agora non teria a necesidade de facelo xa que o CD ten mais capacidade e non faria falla esa "conexion ventisca" para enlazar as duas partes.
Ainda que se poda encadrar no que daquela se chamaba "Rock Sinfonico", Ian Andersosn confesou en varias entrevistas que solo queria facer unha paradia dos discos de Yes, Emerson, Lake&Palmer ou King Crimson tan en boga en aqueles intres; sinfonica ou non "Thick as a Brick" é un disco basico na historia do Rock pola súa valentia conceptual e mais pola maravillosa mistura de letra e musica nunha obra de longo recorrido.
Para mais Inri, a presentación do disco saliase do normal na súa caratula. Un xornal de provincias con todas as súas paxinas e tipo despegable, incluidos os seus pasatempos, deportes,etc. Algo que se perdeo na edición en CD posteriormente e que deixou mutilado algo fundamental do disco.
Despois de "Thick as a Brick", a banda publicou outro traballo na mesma linea, con un solo tema e mais ou menos a mesma duración: "A Passion play". Cecais o traballo mais incomprendido pola critica , pero tamén un dos mais apreciados polos seus seguidores, xa que segun eles a voz de Anderson mostrase aqui no seu maximo esplendor. O grupo seguiria unhos anos mais no culmen coa publicacion de bons traballos, pero xa sen a maxia que exprimian nos seus primeiros cinco discos. A pesares de elo, obras como "Living in the past", "War Child" "Minstrell in the gallery" ou o coñecido "Too Old to Rock&Roll: Too Young to Die" mantiveron ó grupo enriba de todo coas suas continuas xiras sobretodo nos estados Unidos; a todo elo engadiuse unha racha de publicacións de discos redondos tomando como referencia as influencias do Folk Britanico: "Songs from the wood", "Heavie Horses" e "Stormatch" pechan a traxectoria da época dourada do grupo.
Despois de mais de 40 anos de continuidade no Rock, Ian Anderson pode mostrarse orgulloso da súa traxectoria e a do séu grupo; tan solo Anderson mantense dende o principio na banda, e Martin Barre dende o segundo disco publicado ainda forma parte da mesma; mais de trinta membros pasaron pola banda ó longo de todos estes anos mantendo unhos niveis de calidade que segun alguns criticos fan do grupo o segundo mais lonxevo do rock en continuidade despois dos Rolling Stones.
Como anecdotario lembrar a concesión do premio Grammy no ano 1989 na seccion de "Mellor disco/perfomance de Hard Rock-Heavy Metal"ó grupo polo disco "Crest of a Knave" derrotando os mesmisimos Metallica e levando unha sorpresa a banda que non contaba para nada que llo concederan, xa que nunca se consideraron unha banda de heavy. Cando se anunciou ó premio foi recibido por unha grande escandaleira malia que ningun membro estaba presenta na gala. Posteriormente Anderson fixo publicar como publicidade nos medios especializados o seguinte anuncio a toda paxina: "A Flauta é heavy, instrumento de metal".
Ainda que a carreira de Jethro Tull podese considerar irregular despois de tantos anos, recomendaria repasar a súa primeira discografia por ser basica na historia do Rock, e mais concretamente esas duas xoias musicais chamadas "Aqualung " e "Thick as a Brick".

A SAGA DE BOLONIA (4): CHUCHES E OUTRAS VIANDAS

2011-08-07T18:00:00.000+02:00

Pois despois de todo o exposto, pouco mais hai que decir; ou si?.
Ainda tremendo co excepcional concerto dos "CrazyPonys" poucas forzas quedaban para mais lerias, asi que o mais axustado foi armarnos de forzas pola mañan e despois asistir o "Xantar de Confraternidade" entre todos os Rusties que ainda estabamos por ali, que eramos caseque todos, eso si. A ¿casualidade? fixo que dito Xantar se celebrara ali onde Sophia foi vista por primeira vez por Pepe e mais eu mesmo. E ali foi tamén onde se consumou o "golpe de estado" e onde se decidiu a celebración da III Rust Fest que si nada o impede será a celebrar en Torredembarra, ali polas terras catalanas de Tarragona, da man dos Rusties catalans Angeles, Pepe, Julia e David, a quen ben seguro se lle engadirá algun mais.
Xa pola tarde o novo "Comité Executivo" celebraba a súa primeira xuntanza o abeiro de varias equipas informaticas para aproveitar as clases practicas de Antonio Boss; mais risas, apertas, bagoas nos ollos cando pouco a pouco alguns dos presentes recollian os seus bartulos para facer o camiño de regreso a súa casa. Algúns xuntamonos a ultima hora da tarde a caron da praia e con uns bocatas e mais cervexas celebramos o remate final da II Rust Fest.
De todo elo valen as fotos que aqui se presentan; non me vou parar na autoria delas porque a todos llas roubei xa que non estaba eu para tirar moitas; a todos eles e elas grazas por deixalas.
A todos e a todas: non hai verbas para describir o vivido nos catro escasos dias nos que convivimos entre nós; os lazos estreitanse cada vez que nos vemos; afianzanse a camaraderia e a ilusion por outra Rust Fest que xa nos tarda en celebrar.

Como anecdotas: coido que o tema que mais sonou, entre os micros abertos e as actuacións, foi o maravilloso "Harvest Moon". Caseque ninguen prescindiu da súa versión.Tamén sonaron repetidas veces "Comes a time" e "Hey Hey, My My"....
Si tivera que escoller un momento concreto quedariame coa apabullante versión de "Walk whit me" coa que Alberto Kastúo abriu a súa accidentada actuación.

Como actuación mais redonda, sen dubida ningunha ( e coido que falo por todos os asistentes) a dos "CrazyPonys".
A revelación para min da Rust foi "Big John"; xa solo a sús presencia no escenario presaxiaba que o iamos a ter presente ó final fa Fest, como asi foi. A súa implicación, o bon facer, a grandeza da súa voz, e o dominio da guitarra configuran un todo que imos ter presentes no futuro.

Dos "Rusties Harverters " decir que abrir a II Rust Fest ten un valor engadido, e que o que fixeron enriba do escenario puxo a proba toda a direccion do evento. Maravillosas voces e sinxelo acompañamento para unhas delicadas melodias que nun futuro cercano nos van maravillar ainda mais.
De David Funes xa se tén falado sobre o seu papel imprescindible no desenrolo da Rust.Pouco mais se pode engadir a todo o dito; unicamente dar as grazas porque sen el a Rust non se teria levado a cabo.

Dos organizadores pouco mais se pode decir: que puxeron todo o seu empeña en que todo saira ben, e que en algúns intres a cousa non foi como eles querian, pero o esforzo e o teson estiveron presentes en todo momento. Manolo e Antonio: moitos abrazos para vós.
Da "manayé" decir que non foi ningun descubrimento, que xa o ano pasado pasado en Valdoviño, descubrimos a unha persoa maravillosa e chea de ilusión coa que é un pracer compartir a súa amistade.

E non quero esquencer a Isa e Dario (este cecais sexa o mellor "fan" dos "CrazyPonys", a súa cara cando remataron o concerto era todo un poema); Dani e Laura e mais o noso Lucas; Gerardo (vaia descubrimento que fixemos con esta persoa) ;Vicente, un arroutado que se vai preparar para levar a Rust para terras levantinas; Cristina e Jordi e mais Shimeles que supoño que terán moitas cousas que contar; a Jose C'Erveza imprescindible e compañeiro de extranos feitos...en fin, sen contar a troupe galega que ali estivemos: Arancha, Ricardo, Luis, Vicky, Xaco e mais Miguel (este si que leva unha carreira...).
E asi , entre penas e risas, esparamos xa a III Rust Fest. Animo amigos.

Ahhhhhhhhhhhh....quedaba Sophia; que tal contar con ela para levala a Torredembarra?????????????????

II RUST FEST- BOLONIA NO CORAZON: DESPEDIDA E PECHE (3)

2011-07-29T13:42:00.000+02:00

Ainda aturdidos polas ultimas horas vividas o dia anterior na posada "Los caracoles", a primeira hora do sabado xa estabamos no porche do "Bellavista" para un xeneroso almorzo e reunirnos con Rusties que ian chegando pouco a pouco. As caras reflexaban o acontecido a noite anterior; en algúns existian os temores a que a cousa non saira ben por mor do equipo de son, pero tanto Manolo como Antonio aseguraron firmemente que o equipo dos "Brass Buttoms" éra de fiar, tal e como aseguraran a noite anterior outras persoas presentes na Rust.

Asi pois todos coincidimos en que o sabado tiña que ser o día da Rust, e superar os problemas que ata agora tiveramos. En algúns de nós movianos a cobiza de como responderian os "Crazy Ponys" despois de suspender a súa actuación; pero eles parecian tranquilos e confiados en que a actuación saira ben. Pola mañan xa sabiamos que serian os segundos en aparecer polo escenario, xa que os "Shocking Beards" serian quenes de pechar a Rust.

Foi o momento de coñecer a outros persoaxes como Curro, que nos foi indicando as faladurias que se daba por Bolonia por mor do Fest. Si querias saber calisquer cousa que pasara en Bolonia, Curro éra o persoaxe indicado; tamén se ofreceu como guia para acompañar a quen quixera a calisquer lugar que quixeramos ver, pero a sua xenerosa oferta non foi seguida por ninguen, mais que nada porque a noite anterior fora longa e ben aproveitada, polo que moitos preferiron baixar ata a praia ou descansar ata a hora do xantar. Curro tamén nos informou que a xente de Bolonia non estaba moi satisfeita co chiringuito de "La cabaña" polo trato que en alguns intres recibiron os organizadores ou seguidores da Rust, que a pesar de estar ali para consumir durante o dia e noite parecia a veces como si molestaramos; este trato cambiou un pouco no segundo día....i é que nos lugares pequechos de seguido se corren as faladurias e chegan a todas partes...asi pois o día prometía.

Entre pincho e cervexa ia transcurrindo ó día, no que moitos non tiñamos outros comentarios que os feitos ocurridos a noite anterior. Sophia empezou a ser coñecida polo seu nome, ainda que non todos estaban moi ó loro do que ia a cousa.As caras de sorpresa retrataban a moitos cando entre nós falabamos e non parabamos do "incidente" de "Los caracoles".
Os "Bras Buttons" foron de palabra. Entre as catro e media e cinco empezaron a chegar e xa descargaron o material. Este tiña moi boa pinta, ainda que o di un que non ten nin idea de eso; pero os eloxios eran unanimes entre os entendidos. iamos ter un bon equipo a disposición dos participantes da Rust...non habia dubidas.

O sol estaba no seu cenit as sete do serán; o vento non facia acto de presencia; a xente estaba a espera de que a xornada empezara....o calor abafante facia que cada un buscara unha pequena sombra onde podia. Foron momentos que se aproveitaron para facer as fotos que serian as "oficiais" da praia...Antonio, Jose, Manolo, foron os encargados de retratarnos para a imaxen do futuro.
Sobre as sete empezaron os micros abertos. E fixeronno con un amigo presente dende o día anterior que nos obsequiou con unha versión do "Heart of Gold" en castelan e que foi irremediablemente aplaudida por todos os presentes; despois empezou o desfile dos nosos coñecidos. Foron pasando polo set Manolo, Arancha, Julia, Rusti Kastúo que se fixo acompañar por Julia e mais Vicky e foi moi aplaudido por a mala sorte do día anterior; Pepe, Jose, e ó final ata Isa se atreveu a saltar ó escenario recibindo unha gran ovación por parte de todos os presentes; Ricardo dos Crazy acompañou a moitos coa guitarra e marcando o paso a todos eles; caseque unha hora; unha hora de valentes e non como outros que non tivemos o valor de agarrarnos ó micro, pero que pola miña banda espero enmendar o ano que ven.

Antes de empezar a primeira actuación, comunicousenos que os "Shocking Beards" desexaban adiantar a súa actuación xa que algun dos seus membros tiñan que rematar cedo para volver para Madrid, e por parte dos organizadores decidiuse que foran os "Crazy Ponys" os que actuasen de remate de festa. Un desexo dos de Valdoviño que ó final cristalizou por variadas circunstancias.
Asi pois, "Big John", que tivera problemas co avión ó día anterior e non poido chegar ata ó mesmo día da súa actuación, foi o primeiro en deleitarnos coas versións de Neil dende as oito do serán.Voz impecable, presencia arroutada, guitarra en ristre para cautivar a todo o mundo con "Comes a time", "Harvest Moon", "Heart of Gold", e moitas mais que durante unha hora fixo que quedaramos coas bocas abertas. "Big John" demostrou ilusión por estar entre todos nós e por recibir os calidos apoios de todos os ali presentes, devolvendonos pola súa parte co seu arte, a súa impecable voz e a súa presencia o feito de ser un mais de nós. Varios bises fixeron que cando rematou a súa actuación fora reclamado varias vaces polo persoal.

Xa se botaba a noite cando subiron ó escenario os esperados "Shocking beards". O marco éra magnifico; a noite calida e sen vento; a lúa reflexabase na praia de Bolonia devolvendonos os reflexos de catro artistas no escenario. Sonido puro i elegante; versións magnificas a ritmo de samba en moitas ocasións; contidos nas expresións pero sen deixar solto ningun cabo; un sonido distinto do de Neil pero magnificamente elaborado polos "Shocking" que se desmelenaron no "Hey Hey My My" case o final do seu set. Cecais o sonido da guitarra principal debia estar un pouco mais alto para disfrutar plenamente de todo un guitarrista como Alberto, que puxo todo da súa parte para levar ó público con el. A xente apouiou dende o principio os "Shocking" recibindo por parte destes toda unha ración de bon Rock e levando a noite a un momento de incertidume polo que viña despois.

Entre os coñecidos a opinión éra unanime: os "Crazy Ponys" tiñan que aproveitar á ocasión para co seu sonido contundente levarse o publico de calle, que xa estaba presdisposto para elo.
Pero antes os "Brass Buttons" animaron á noite a base do seu xogo de voces e guitarras a un ritmo melodioso coas sua composicións propias, que foron coreadas por moitos seguidores ali presentes. Un grupo liderado na voz por unha rapaza que éra unha autentica "Front Woman"; segura de si mesma, doces melodias conxugadas ós coros polo guitarra, e unha base ritmica con bateria e baixo que non desentonaron en ningún intre; levaronse os aplausos cando empezaron a entonar a súa versión de "Heart of Gold" e saliron realmente satisfeitos da sua actuación e a boa acollida do público

.
Pouco antes da unha e media da madrugada saltaban o escenario os "pailans de Valdoviño" coa formación especifica para o Rust, e despois de ser presentados por Manolo; e fixorono con unha apabullante versión do "Downtown" demoledora que xa indicaba por onde ian a ir os tiros; unha tras outra foron desgranando temas e mais temas: "Ohio", "Powerfindger", Cowgirl in the Sand", "Down to the River" (con adicatoria especial para Shimeless")"Harvest Moon", Heart of Gold", "Alabama" (impresionante, cecais o mellor da noite), "Roll another number" (tamén adicada polo seu coñecemento de que é a miña debilidade, e mais para Jose),"My My Hey Hey", "Fucking Up", "Like a Hurricane", "Cortez Cortez"(imposible as verbas para este tema")....un set list brilante e apocaliptico; sen intres de descanso entre eles; co público a un metro deles bailando e deixandose levar cando comprobou que os cinco artistazos do escenario estaban a disfrutar do lindo co que estaban a facer.

"Love and only Love" marcou outro momento estelar da noite...o delirio colectivo que non deixou a ninguen sentado na súa cadeira; os asistentes coreaban unha e outra vez todos os temas participando da voraxine de sonido que se estaba a producir...mais de duas horas dalle que che pego; Miguel, o inexperto bateria deu toda unha lección de responsabilidade e profesionalidade que ninguen esperaba de un rapaz de vinte anos e un mes nas baquetas; marcou o ritmo que a banda tiña que seguir i esta fixoo como si o seu baterista levara con eles toda a vida; Xaco estivo inconmensurable ; o seu baixo non deixou de sonar en ningun momento; notabase a súa presencia constante sen facer ningun esforzo por saber onde estaba o seu sonido; a súa cara xa o decia todo; tan serio e sen case moverse como nos tén acostumados, foi unha sorpresa ver a súa cara sonrinte i entrando con forza e pasión en cada nota.

Luis non éra o Luis que estamos fartos de ver; disfrutaba e lanzaba lostregos de guitarra constantemente; seguro de si mesmo, sabendo o que viña a continuacion de cada nota, deixouse ir para disfrutar de unha actuación irrepetible.

Vicky deixou os nervios en Valdoviño; levou a voz cantante en varias ocasións e saliuse de nai en "Motorcycle mama" e anunciou ademais que en esta ocasión non estaba nerviosa; éra a Vicky que queriamos ver fai tempo; segura de si mesma e arrastrando os membros da banda e o publico tras seu...e Ricardo: chapó por el; levou todo o peso do grupo; voz principal, guitarra...os seus xestos o decian todo; disfrutou toda a noite e non poido queixarse de nada ( e mellor lle foi porque sinon alguns estabamos dispostos a que mordese o polvo); saliulle todo redondo en perfecta comunión co resto da banda; arrastrou todo o peso sobre os seus lombos e fixo que todo salira rematadamente ben......

Fin de festa co "Rocking in the free World" con Neil presente e bailando no escenario e todo ó público en un delirio constante para poñer punto final a II Rust Fest....eran caseque as catro da mañan; a min lembroume que facia un ano, en Valdoviño, os mesmos Crazy Ponys poñian o punto final á I Rust Fest. Haberá que seguir a tradición.

Non quero esquencer a extroordinaria dose de companeirismo entre os Ponys con Alberto Kastúo e mais con "Big John" que en varias ocasións subiron o escenario para participar con eles en varios temas e asi tamén estes ganaron en sonido; predispostos como estaba todo o mundo para facer algo historico é algo digno de suliñar a perfecta comunion que se transformou no escenario con estes tres artistas ali arriba. Unha gran ovación para todos eles.
E o público: totalmente entregado os que xa os coñeciamos, e extasiados os demais vendo o que se lles viña enrriba; coido que non esperaban encontrarse con unha banda en estado de gracia como ó foron os CRazy Ponys esa noite. Algúns non o podian creer; outros aseguraban que a sucesión estaba asegurada...outros fomonos a dormir sabendo que estivemos presentes en un día historico.

Na seguinte cronica, estaremos cos pequenos detalles da Rust....mentres abrazinhos para todos os que ali estivestes.

II RUST FEST: BOLONIA NO CORAZON (2)-A ABDUCCION DE SOPHIA

2011-07-18T01:16:00.001+02:00

O calor abafante con que nos recibiu Bolonia fixo que a dormida fora corta cada noite, polo que as 9:30 da mañan xa estabamos en pé....un café deses instantaneos como almorzo e as dez da mañan fomos inaugurar a Praia. Medio Valdoviño xa estaba nela, queixandose, coma non, da flacidez das ondas en comparación coas nosas do Norte. Pero algo debia de ter o entorno porque pasado o primeiro susto da friaxe da auga, ata eu fun capaz de permanecer mais de 10 minutos dentro.E decir, xa teño praia para todo o ano. Mentres ian arribando aqueles que ainda non chegaran: a troupe catalana, con Angels e Pepe en cabeza, con Julia e David e como non a novidade que todos esperabamos: Cristina, Jordi e Shimeless que de seguido nos roubou ó corazón.Bicos, abrazos, pequenas novas contadas en tempo record acompañados polo rumor das ondas e do vento, que como todos supoñiamos seria un compañeiro constante ese dia.Tamén baixaron á praia Dani, Laura e Lucas que de seguido empezou a facer das suas na area; Isa e Dario dende Mallorca tamén nos fixeron compaña, ainda que Dario non podia ocultar a súa decepcion polas escasez de ondas que observaba, e lembraba os bons ratos pasados o ano pasado en Valdoviño....o ultimo en chegar foi Jose, que certamente non levaba ningunha cervexa na man.
Xa achegados ó chiringuito de "La Cabaña" foi o momento en que alguns de nós despertamos do mal soño: querian que creeramos que o escenario onde se desenrolarian os concertos eran eses catro paus en forma rectangular mal chamada "Palapa" de dous por dous metros...nin para a bateria daba. Algun do chiringuito nos fixo creer tamén que con catro tablons mais o sitio daba dabondo.....jajajaja.....aqui foi onde definitivamente tiven que cambiar o chip. Como ben di Ricardo, adoptei o "espiritu sureño". O mais grave con todo non foi iso, senon a tortura de escoitar unha vez si e outra tamén polos altofalantes do chiringuito a voz do inclito Alejandro Sanz. a un volume tal que os que estabamos o arredor dunha mesa tentando falar eranos imposible escoitarnos. Pidolle a un dos camaretos si éra posible baixar o volume, facendolle ver o mesmo tempo que aquelo que sonaba non éra polo que nós viñeramos a Bolonia e si podia poñer algo de Neil Young: "comoooooo dise?" An Yaun?...non, non, Neil Young....ahhhhhhh Bob Yaun...voi ve zi tengo algo del"....debeuse dispersar un pouco porque o seguinte que sonou foi o tema de Bobby McFerrin "Don't worry...be happy"...axeitado para ese intre, non?...o espiritu sureño iase apropiando de nós.
Chegou Antonio Boss, abrazos, coa sua muller Carmen a que de seguido lle preguntei como levaba o feito de ter na casa a alguen escoitando a Neil todos os dias. Sorprendentemente Carmen levao moi ben e xa co tempo estase a converter en toda unha experta no noso canadiano favorito.Todo un descubrimento Carmen: excelente persoa, alegre, e sempre con un sonriso nos beizos.

Mentres se decoraba o lugar para a ocasion foron chegando mais "playeros": Manolo Granpa, a quen sempre é un placer ver e falar con el, presentounos a sua family: Elvira a súa muller e as suas fillas onde destacaba Isabel, vivo retrato do seu pai, e que ainda non entendo como sendo este tan feo fora capaz de enxendrar unha beleza sureña como Isabel....impresionante Isabel co seu cariño, a sua felicidade e o seu ben facer cos nenos, especialmente Lucas que de seguido se enamorou de Isabel. Por non falar da facilidade de sacarlle os cuartos ó persoal , a indicacion de Manolo, coa venda de merchandising entre ela e as suas amigas. Era un espectaculo ver como se metian á xente no peto ofrecendo ata o que non tiñan.Pero fixeron unhas vendas que si non foran por elas volveriamos con mercancia para a casa. Moitos bicos para Isabel.
Con todo o sol empezaba a apretar e cada un refuxiabase onde podia.Despois de desbotar a idea da Palapa como escenario, houbo que buscar outra ubicación e non foi outra que a caron dunhas matas de costas a praia: excelente idea que de seguido se puxo en marcha utilizando os oito tablons que Antonio conseguiu de inmediato. Oito tablons contra o chan seria todo o escenario necesario para a Rust Fest. Algo sinxelo pero que o final daria os seus froitos.
Mentres se colocaban os tablons, Xaco fixome ver o "contraste de culturas" existente no proxecto: dende Catalunya, David e Pepe ben armados e protexidos con guantes de traballo, Ricardo, o do Norte, con un martelo nas mans marteleando puntas a esgalla e poñendo en perigo os seus dedos (non puiden mais que lembrar cando Neil tivo que deixar a xira do 86 por cortar embutido i en vez de cortalo o que fixo foi cortarse o dedo)... e os demais ( onde me incluio) facendo de inxenieiro e vendo dende a barreira como os demais se deslomaban para deixar todo preparado.
Unhas cervexas en boa compaña, as empanadas levadas dende Galicia (meu deus a de millo con berberechos) unhas "estrellas" para facer boca, e o intento esteril de botar unha siesta para prepararnos para a noite fixo que as 4 da tarde volveramos estar de novo en "La cabaña". Os Crazy Ponys pechaban esa noite a primeira xornada e queriamos que todo estivera a punto.
Soplaba un pouco de vento que facia que o calor se amortiguara. A praia lucia as suas mellore galas; xente chegada da provincia e os arredores invadian o areal mentres nós preparabamos o equipo de son e David e Pepe preparaban a mesa que tantos problemas nos daria mais adiante. David involucrouse dende o principio na toma de sonido; a sua capacidade profesional no tema fixo que a Rust botara a andar grazas a el.
Outra das ledicias do día foi coñecer a Gerardo, o deseñador do cartel de este ano. Viña dende Aranjuez coa sua familia e xa levaba pola zona un par de dias.Conversamos un pouco mentres ia coñecendo a outros "playeros" e fomos tomando posesion dun bon lugar para que a Rust empezara.

Eran as 7:30 do seran. O sol pegaba ben as costas do escenario. Era o turno de dar o disparo de saida. Manolo Granpa fixo a presentación, deunos a benvida a todos e de seguido presentou os valientes que abririan o lume da II Rust Fest: os "Rusties Harvesters", proxecto nacido facia un ano nos micros abertos de Valdoviño. Esta vez presentaban un set list de temas na sua meirande parte acusticos, xa que traballan unha base de piano, acompañadas polas voces...todo sinxelo pero con un resultado espectacular. A voz de Julia salese, o mires por onde o mires; non é de estranar que o dia eguinte nos micros abertos fora a que mais presencia tivera para acompañar moitos dos temas que se presentaban polos diferentes valentes que subiron o escenario.David ó piano pon a sua maestria innata mentres Pepe acompaña os temas facendo coros en moitas ocasions. Co sol no cumio naquel instante maxico, os "Harvesters" fixeronnos disfrutar de unha hora de show con temas de Neil, rompendo en duas ocasions para tratar temas de Grahan Nash e tamen de David Crosby, para deleite de Dani "Johnphillips" que asistía atonito ó que estaba a escoitar. A súa "manayé" Angels filmaba en video a actuación completa, que tivo que rematar porque non tiñan mais temas na falquitreira, senon a ben seguro que ainda a dia de hoxe seguiriannos deleitando coa súa mestria. Unha gran ovación e berros de "Bravo bravo" puxo o punto final a sua actuación para de seguido ser felicitados por todos os asistentes.
A continuación subiu o escenario Alberto Kastúo, que viña de Caceres con toda a ilusión posta e a expectación que creara no foro da Playa polas suas interpretacions desnudas dos temas de Neil. Tivera ocasión de saudalo e coñecelo pouco antes da actuación, e ver que resultaba unha persoa do mais achegada e risueña; boa xente él e a súa parella ( de quen agora non lembro o nome, perdon) que non deixaba de animar pouco antes de subir ó escenario.
Sorprendeunos a todos comenzando por unha copia literal do "Walk whit me" do "Le Noise". Guitarra electrica e megafono de man como único acompañamento para reproducir fidelmente o tema que abre o disco de Neil, con efectos incluidos. A súa voz perfectamente conxuntada fixonos creer a mais de un que estabamos vendo o mismisimo Neil; a entrega que poñia prometianos asistir a unha gran actuación si as cousas non se torcian....e torceronse. A mesa empezou a facer das súas; os altofalantes fallaban no medio dun tema...o sonido esparciase de mala forma; a voz non se escoitaba; os asistentes animaban a Alberto continuamente, que como gran profesional mantiña o tipo diante de todas as adversidades. A admiración polo esforzo que mantivo todo o tempo fixo que fose despedido con unha gran ovación con todos os presentes postos en pé.Berros de animo xurdian de todas partes e todo o mundo estivo de acordo que se resarciaria de algun xeito a mala sorte de Alberto. Dende aqui, Alberto mandoche un gran abrazo e xa sabes que tés unha cita dentro de un ano para ver o gran artista que eres.
As cousas non pintaban nada ben para o resto da xornada. En esas condicións ninguen era partidario de que os Crazy Ponys se subiran a tocar. Os "Carne con Bi" viñan de perto de Bolonia e con eles moita xente coñecida para arroupalos...foi o momento que aproveitamos para meterlle algo ó corpo. Mentres ceabamos Ricardo recibe unha chamada de Antonio Boss para comunicarlle que si o desexan pasaban a actuación para ó dia seguinte. Os Ponys xa non as tiñan todos consigo para actuar esa noite. O equipo non éra de fiar, os nervios estaban a flote. Eu éra partidario de suspender a actuación ata ter a seguridade de que o equipo funcionara como debia; para eso falara con Manolo para comentarlle á urxencia de facerse con un equipo fiable para primeiras horas da mañan do dia seguinte. Manolo, diante do fiasco do día, recoñeceu que falara cos membros dos Bras Buttoms e estes ofreceran o seu equipo para o dia seguinte.
Os Ponys deciden postergar a actuación para o día seguinte con bo criterio.
Dos "Carne con Bi" non podo opinar moito; chegamos cando estaban a piques de rematar e poidemos observar que se adicaban a un pop-andaluz que por ali abaixo ten os seus seguidores pero para nós pouco nos di, amais de que unicamente resolveron un tema de Neil adaptado a súa idiosincrasia.
A xente esperaba polos Crazy Ponys sen saber que non actuarian...pero estes fixeron acto de presencia nun recuncho e ali mesmo estiveron durante mais de unha hora en versions en acustico deleitando ó persoal, que con aquela proba saliu mais que satisfeita do que podian ofrecer ó dia seguinte.
Mentras dinme unha volta para coñecer os Shockin Beards en persoa. Estaban cansos e preocupados ó mesmo tempo por non ter un lugar onde gardar o material que utilizarian o dia seguinte. Baixaran de Madrid nos seus coches e cando souberon por un amigo seu que utilizarian o equipo dos Brass Butoms na sua actuación quedaron mais tranquilos. Unha cervexas, mais saudos, e preocupación nas caras de alguns polo que nos depararia á seguinte xornada.
Unha vez que os membros dos Ponys deixaron o acustico xa eran casque as tres da mañan. Ia ficando pouca xente no chiringuito, e o remate quedamos Arancha, Ricardo, Xaco, Isa, Jose, un adormecido Luis ... e un servidor. A esas horas propuxemos facer unha visita ó chiringuito da competensia que ainda tiña as luces encendidas. Mais que nada foi como compensación polo mal rollo que houbo co persoal de " La cabaña" onde as malas caras para os asistentes foi a nota dominante.
E ali en "Los caracoles" foi onde se deu un dos momentos alxidos (e diria que fundamental) da Rust Fest. De seguido nos decatamos de que o lugar éra moito mais axeitado que "La cabaña": un patio interior rodeado de mesas baixo cuberto e un xardin no medio, moi ben coidado. Si se colocara o escenario no fondo o lugar seria perfecto. Preguntamonos entre nós como os organizadores non pensaran en este lugar para a Rust. A resposta non se fixo esperar moito. Sentados nunha mesa exterior esperamos que nos serviran mentres escoitabamos grandes voces dende o interior: berros misturados con mala oxtia que chegaban nitidamente ata onde estabamos, i eso que haberia mais de 30 metros de distancia. Arancha levantouse e volveu o cabo de varios minutos con unha cara que o decia todo: éra a primeira vez, contou, que fixera pipi con un can observandoa no WC. O can estaba dentro cando ela abriu a porta , mirou para ela, e seguiu a dormir mentras a urxencia de Arancha levouna a tomar a decision de continuar co can os seus pés.

O pouco un torbellino de muller achegase a nos e antes de que poideramos decir algo sorprendenos con unha retaila continuada: loscaracolesamimanerafransinatrapuntocomquelezpongoparatomar? Mentres alguns decidimos probar os mojitos do local, a meirande parte optan pola cervexa, agás Isabel que non se lle ocurre outra cousa que pedir un LUBUMBA. Mentres lle explica o que é eso, (Cacaolat quente con coñac) Sophia (er mizmo nombre que la reina pero maz pobre) toma nota de como se fai o lubumba avisando que sinon lle salia fariao amimanerafransinatrapuntocom. Ante o perigo que aquelo tiña Isabel decidese por unha cervexa tamén. Cando chegan as consumicións Sophia queda con nós para contarnos que "eztamuiagobiadaporquetienequeirbuzcalolimonelalechugayloztomatezparalaSARDINADAgratiquemañanatenemoparahacelacompetensiaaesedesgrasiadodelacabaña" mentres indicaba con desden hacia onde houbera actuacions toda a tarde.Cando (inxenuos de nós) lle propuxemos que os crazy ponys tocaran o domingo no seu local, Sophia botou un berro cara dentro do local:"TONIOQUESALGAQUETIENEQUEHABLACONEZTAGENTE". Antes de que chegara o devandito Antonio, Sophia contounos en dez minutos e sen deixar de falar, toda a sua vida: "zoiinglezadeLondonymipadreteniaunAztonMartin;mefuiaSuisaperomerompivariazcoztillaz;meembarqueenuncruzerodondedabaclazezdeinglezalhijomaztontodelquemazdinerotenia;enNewYorkfuijefadepublicidadeunareviztadondemedijeronziqueriaunayudanteylezdijequenopoqueaziganabamazdinerilloparami;quilloquemaneradeganardineroataquevineaBoloniayconociaAntoniodeLozcaracole:diecioshoembarazoyoncehijoyesteeradelmedio,buenagentesinofueracauandoledaeryuyutumeentiende?
Mirabanos cos ollos abertos entre nós sen saber nin que decir nin como parar a aquel huracán que non deixabade parolar a pesar de que Luis estivo a piques de caer sobre ela xa que estaba de pé e cando se durmia casi a aborda varias veces.
Cando chega Antonio (pelo repeinado para atras, cazadora deixando ver o peito de lobo a traveso de una camiseta de tirantes) o primeiro que pregunta é o que hai que tratar, e de seguido dirixese a Sophia que estaba ó seu lado, para decirlle: "Sophia, aireeeee", o que fai que a muller corra a sentarse a beira de Ricardo e o mais lonxe posible de Antonio. Este presentase como promotor de Yei Braum, Kiko Veneno "y Er Lechuguita" guitarra de Raimundo Amadó; cando lle facemos ver a imposibilidade de tocar o domingo por mor de que Xaco tén que marchar ese mesmo dia cedo, plantexanos a posibilidade de chamar "ar hijo der Pitingo, que toca lo que zea zi llo ze lo pido". Asustados xa do que nos ven enriba, e despois de aceptar de mala gana unha invitación por parte de Sophia a unhas novas consumicións, Ricardo erguese decindo que se tén que marchar, o que os demais aproveitamos para facer o mesmo de forma inmediata e deixando a Sophia coa palabra na boca.....Cando chegamos o coche as gargalladas podianse escoitar en Tarifa, as bagoas asoman ós ollos de moitos de nós que non podemos aguantar mais; Isa, Xaco e mais Luis deciden ir a pé mentras os demais entramos no coche facendose imposible encendelo polas ocurrencias continuas de Ricardo comentando a Xogada. Jose Cerveza asegura entre hipos que non se reira tanto dende que vira por primeira vez "A Vida De Brian"...cando chegamos onde estaban Isa e os demais fomos incapaces de articular palabra e mirabannos como bichos raros...Isa aseguraba e perxuraba que vira un cabalo comendo nun contenedor do lixo e que pasaban cousas moi raras mentras nós dentro do coche desternillabamos da risa. Cando estabamos a piques de chegar ó cruce do "Bellavista" tivemos que parar ante a visión que se desenrolaba diante dos nosos ollos: tres burros metian os seus fuciños por turnos dentro dunha papeleira e ian sacando todo o que dentro habia. Mentras un deles sacaba bolsas de plastico ou o que collera, os outros dous miranbannos fixamente sen perder detalle...por quendas ian pasando un tras outro pola papeleira de forma cansina mentres dentro do coche non dabamos creto o que estabamos a ver....cando estabamos a esperar pola chegada de Isa e os demais, outro burro que sae do camiño da praia bota un rebuzno que se escoita en todas partes e os tres conxeneres salen ó galope na súa busca. Isa non cree o que esta a ver i escoitar e sigue a asegurar que pasan cousas moi raras, raras, raras...., a cousa remata co meu corpo no chan por mor da risa que me impide andar, e Jose e Isa sacando fotos dende as escaleiras do seu apartamento o momento. Grazas que a pouca luz impediu que se discernira nada, porque sinon a ver como ia explicar eso.
Dende aquela á abducción foi penetrando en nós pouco a pouco.

II RUSR FEST: CON BOLONIA NO CORAZON (1)

2011-07-16T00:01:00.000+02:00

Ainda hoxe, 15 de xullo, cinco dias despois de voltar das "Southers Earths"non din despertado para contar con obxetividade todo o ocurrido en esta II RUST FEST.
Fai un ano exactamente que poñiamos a andar o primeiro dos Rust "Waiting for Neil" en terras de Valdoviño. Aquela experiencia, e coido que todos os asistentes a ela me daran a razón, marcou un antes e un despois na vida de moitos de nós. En este ano transcurrido todos soñabamos con volver a encontrarnos para compartir unhas pocas horas do ano con aquelas maravillosas persoas que coñecimos en Valdoviño. A espera faciase moiiii longa; os dias non daban pasado; as novas do II Rust caian a contapingas...os nervios empezaban a aflorar cando iamos sabendo de todos os grupos que se xuntarian por dous dias en Bolonia. Meu Deus, con esa calidade ata o propio Tio Neil era capaz de aterrar en Bolonia...e si esto era asi, como iamos a facer mais adiante? Xa non "Esperariamos por Neil?"; cumpliriase o lema e disolveriamos as Rust? NON, QUE NON VEÑA!!!!!!!! QUE SE QUEDE NA CASA.....NOS O QUE QUEREMOS E XUNTARNOS CADA ANO, o de Neil é a excusa perfecta para asi facelo.

Bueno, e deixando un pouco de lado a ironia (moi propia de nós por aqui enriba, e pouca entendida a veces polas Terras do Sur) paserei a contar mais ou menos o que ali aconteceu, empezando polo longo viaxe a que nos vimos sometidos dende o Norte: 1200 Kms de arriba a abaixo coa CrazyFurgo onde se ubicaba o material dos Crazy Ponys, con Ricardo e Arancha nela; Luis e mais eu faciamos de escoltas ainda que o coche ia ata os topes tamen: caixas de camisetas, cervexas Estrella, empanadas, Licor Coffee de Xunqueira...iamos ben abrigados para o camiño.
Extremadura deunos o primeiro toque: interminable, moi distinta o que nós coñecemos; nun intre coidamos que Ricardo toleaba pola inmensidade que se presentaba diante noso. O calor fixo acto de presencia con temperaturas que subian dos 33 ou 34 grados. Chegou ó seu culmen en Sevilla: 37 grados as 7:30 do serán. Ali fixemos unha parada tecnica para saudar ( e no meu caso coñecer) a un compañeiro de Luis que nos esperaba nas aforas. Cando recuperamos a estrada xa estabamos doentes por albiscar o mar...mantiñamonos en contacto con Hector, Miguel e Vicki que baixaban dende Madrid despois de recoller o primeiro na capital do reino....e o mar non aparecia por ningures; Xerez, o Puerto de santa Maria, Vejer de la Frontera, pasamos perto de Barbate, onde pensabamos escoitar os rumores das ondas contra a área...pero nada de nada. De supeto, un cartel indica a dereita BOLONIA e ali empezamos a subir unha longa costa que nos separaba do noso obxetivo. Cando chegamos o culmen por fin poidemos velo: a praia de Bolonia aparecia ali abaixo esperando por nós. Os catro Kms de baixada foron como esas baixadas do Tour de Francia que todos os verans nos ofrece o TV: relaxada, apurando cada curva, mirando solo ó infinito cercano que se nos presentaba diante de nós. Por fin chegamos, e o primeiro que vemos é o noso aloxamento por esos días: o Bellavista. NIn en el paramos impacientes como estabamos por atoparnos con aqueles que botaramos tan en falta durante un ano. Un pequeno vistazo á praia, chamada a Antonio Boss, e confirmación de que alguns xa estaban no chiringuito de La Cabaña. Para ala fomos como tolos para abrazar a Jose, Isa, Dario...e mais tarde a Dani, Laura e como non ó NOSO Lucas. Porque Lucas é de todos nós....(non quero imaxinalo dentro de catro ou cinco anos na Rust subido xa o escenario...).
Hector, Miguel e Vicky apareceron ó pouco coma nós: cansos pola viaxe pero ledos por estar todos xuntos.
Tomamos posesion do aloxamento, ceamos un pouco, e despois Jose e mais eu fomos tomar algo nun dos poucos chiringuitos que estaban abertos. Habia que esperar por Xaco que retrasaba a sua chegada por motivos alleos a el e que non sabiamos moi ben a que hora chegaria. No chiringuito foi onde nos atopamos por primeira vez sen sabelo con Sophia, e a volta pola estrada xa empezaron a ocurrir algunhas cousas raras, raras que se multiplicarian nos vindeiros dias.

Xaco chegou as 5:30 da madrugada...xusto para saudalo e volvernos meter cada un na cama ata o dia seguinte. Xa estaban todos os Crazy Ponys en Bolonia, onde escribirian o mellor dos concertos da sua vida, con un cantante novo que tomou o mando da situación e un bateria que é realmente guitarra e que colleu as baquetas un mes antes de actuar en Bolonia

ASI FOI A ARROUTADA

2011-05-26T20:38:00.000+02:00

Nunha paxina de Rock tratase de eso...de Rock, ou non? Pero o de hoxe vai algo mais alá porque é necesario contar, unha vez pasada a Festa todo o ocurrido arredor do evento. Un dos participantes no concerto foron os Crazy Ponys en cuia paxina podedes ter información do acontecido a nivel musical xa que eu pola miña banda teño que decir que non puiden seguir a actuación coma noutras ocasions xa que o traballo e a coordinacion da festa fixo imposible seguilos como me gustaria. Podedes velo aqui: www.crazyponys.blogspot.com

Facia tempo que rondaba na miña cabeza a celebración de unha Festa en Xunqueira, e mais ainda despois de escoitar os Crazy Ponys, sabedor que encaixaban perfectamente no modelo de Festa que desexabamos facer.
Dinlle voltas e mais voltas para buscar a ubicación que mellor se adaptara o que queriamos; vin varios lugares centricos de Xunqueira; ningun deles cubria as expectativas ainda que moitos estivaran ben situados.A finais de abril, unha tarde din un paseo pola vila e encamiñei sen querer ós meus pasos cara as Escolas Vellas. Este é un recinto pechado polos catro costados onde se situa un pequeno xardin infantil e mais dous locais pechados onde se desenrolan varias actividades ó longo da semana; asimesmo ali celebranse cumpeanos infantis, ceas de colectivos, cursos, etc. Un lugar municipal onde solo hai que pedir as chaves para celebrar calquera cousa que haxa que celebrar.
Vin que o lugar era o que estaba a buscar; perto do centro e o mesmo tempo apartado para non molestar a ninguen; aparte dabame que o sonido que ali albergaria unha actuación musical podia ser expectacular.

Falamos entre varios membros que se apuntaron a organización e todos estiveron de acordo en facelo ali; para eso o día 28 de Abril presentei nas dependencias municipais do Concello un escrito solicitando para o dia 20 de Maio as dependencias das escolas Vellas para a realización de actividades infantis e musicais para ese dia. Collin a copia co Rexistro de Entrada e puxemonos mans a obra.O tempo pasaba e non habia rastro de contestación por parte do Concello. O día 10 de este mes recibimos os carteis da Festa e empezamos a colocalos por todas partes; ó mesmo tempo entraba en xogo a campaña as eleccions municipais e en Xunqueira todos eran murmuracions sobre a idoneidade da data escollida para festa. Si escollemos o derradero dia de campaña para facela foi precisamente para demostrar que outro tipo de actividades se podian realizar ó marxe do Concello e que non colisionaban unhas con outras; aparte de que pensamos de que a xente ben merecia un día mais de descanso despois de escoitar tantas falsedades durante quince dias; e sabiamos que os integrantes da Festa tamén estabamos involucrados nas expectativas que queriamos de cambio en Xunqueira; pero todo se pode compaxinar e quen queira ver pantasmas onde non os hai é cousa deles.

Dende as redes sociais recibimos apoios para a Festa dende moitos lugares; mensaxes de animo para todos os que estabamos en faena, comentarios de apoio para facer algo que nunca se fixera en Xunqueira; dende aqui quero agradecer todas estas mostras de apoio que recibimos.Pero o permiso para a Festa non chegaba. Eu xa imaxinaba que non o recibiriamos nunca, pero tamén non se me pasou pola cabeza volverme atras. A Festa celebrariase.O día 15, domingo estaba en Xunqueira. Vin que o Gavilanes (alcalde do Concello) salia dun bar e chameino para falar con el. Pregunteille que me podia decir do permiso que estaba a esperar: dixome que si non recibira a comunicación na que me decian que non era FACTIBLE o uso das escolas Vellas porque xa estaban programadas actividades para ese día...que "onte (sabado) ou antronte dera ordes de que se comunicara por escrito esa decisión". Pregunteille que actividades eran e contestoume que habia cursos de gaita e pandereta para o grupo que normalmente usaban as escolas para elo; pregunteille que as duas actividades eran prefectamente compatibles unha con outra , i é mais dixenlle si os nenos que participaban en eses cursos podian tocar na nosa Festa (pagandolle por suposto); nervioso xa porque non éra capaz de dar unha a dereitas dixo que non habia problemas para elo; cando lle preguntei polo lugar alternativo que lle plantexara no escrito do día 28 dixome que non tiña nin idea do que lle falaba; eso deume lugar a saber que o Alcalde nin leera o escrito que lle presentei; cando lle dixen que se trataba da explanada a carón do Concello poñendo cara de sorpresa contestou que non habia problema para elo.

Con todo, ó día seguinte, luns 16, recibin un escrito con data de ese mesmo día e con rexistro de saida do Concello as 11,47 onde se me comunicaba que non era factible O USO DAS ESCOLAS VELLAS para a realización de actividades infantis e musicais. Ese escrito demostra que o Alcalde é un MENTIROSO, xa que persoalmente me comunicou o dia anterior que xa enviara o escrito do que falamos; demostra tamén que nin leeu a miña solicitude xa que non tivo en conta o lugar alternativo que se lle pedia...e demostra tamén ó medo que se lle viña encima cando viu que se facia algo que el mesmo non podia controlar.

O dia 18 mercores a primeiras horas presento un escrito no Concello incidindo na ilegalidade na resposta por parte do Concello e por estar fora de tempo a sua contestación; solicito falar coa Secretaria do Concello quen alegou que non sabia nada do tema e que "eran cousas do Alcalde", ó mesmo tempo que sen sabelo me confirmou que ó espazo de tempo para contestar o escrito era de 10 dias, polo cal automaticamente a contestatación estaba fora de prazo é a solicitude podia se dar por positiva por silencio admisnistrativo.Ese mesmo día pola mañan contactamos persoalmente coa monitora do Grupo Infantil de Gaitas para contratalos ; en principio dixeron que si....seis horas despois a resposta éra que non. Os telefonos puxeron a funcionar e as represalias non se facian esperar; era outra mais do Gavilanes.
Seguimos ese dia cos preparativos e ultimando os detalles da Festa.
O xoves 19 (un día antes da Festa) as sete da tarde comenzase a levantar o escenario. Ese mesmo día pregunto en varios lugares polas chaves que dan acceso os lacias pechados das escolas; alguen dirixeme a un particular que tiña as chaves (e digo particular, que non ten nada que ver co Concello, agas que é a muller do tenente de Alcalde): diceme que ela non tén as chaves e que pregunte na Biblioteca; na Biblioteca dicenme que Non, que como o martes fora festivo non devolveran as chaves e que seguramente estarian nas dependencias superiores do Concello pero que como era pola tarde este estaba pechado....as oito pasa por diante de nós o tenente de Alcalde; chamoo e preguntolle polas chaves e dime que as tén el; cando lle plantexo que ó día seguinte imos celebrar a Festa e as necesitaba contestame que "Tén ordenes do Alcalde de que non mas poda dar"; cando lle plantexo a ilegalidade do que está a decir

contestame que el "é un mandado"; digolle que é unha tonteria andar con esas trapalladas e en todo caso podo presentarme as doce e un minuto da noite na súa casa co Garda Civil para esixir a entrega das chaves e sigue insistindo que é un mandado...manda carallo.

Nos seguimos coa montaxe do escenario mentres se corre por todo Xunqueira a negativa por parte do Alcalde a celebración da Festa. O Juan fai a proba de carga do escenario ata que rompe pola metade unha das trabes e tén que volver a colocar outra e apuntalar todo o escenario. O Traballo do Juan e mais o Toño de Requeixiño queda rematado as dez e media da noite con todos os puntos de seguridade apuntalados.Pola súa parte o tecnico da luz dá os primeiros pasos para colocar os puntos de luz necesarios e teno que facer sen acceder o recinto cuberto das escolas....

O dia da Festa, a primeira hora presento no Concello un escrito manifestando todas as ilegalidades recurrentes por parte do Alcalde, ó mesmo tempo que lle fago un preaviso das actuacións previstas: presentacion no Xulgado dunha querela por PREVARICACION contra ó Alcalde e mais ó Tenente de Alcalde asi como todas as probas diante da Garda Civil.

Ós 20 minutos da presentación do escrito o Xose Lois recibe unha chamada persoal do Alcalde pedindo a retirada desa acusacion no Xulgado e mais que retirara o escrito presentado no Concello. E decir: que non existira proba da súa presentación ; que el xa se encargaria de ordenalo e asi nos entregaria as chaves; eu alucino: está a pedir unha manipulación do propio Rexistro de Entrada do Concello; un sistema automatico que rexistra todas as entradas e saidas que ali se presentan...en ningún momento me chama a min que son a persoa que presentou todos os escritos no Concello.
Daquela, parte dos Crazy Ponys xa están en Xunqueira e alucinan co que está a pasar; e tamén alucinan coa fermosura que os rodea por todas partes; co recinto das escolas vellas; coa Praza, coas rúas de Xunqueira; é algo que nos enche de orgullo o feito de que alguen de fora nos faga ver o valor que tén o noso pobo.
Pero seguimos sen as chaves; as once e media aparece o equipo de son contratado para a ocasión; mentres se vai descargando todo o material, varias persoas se achegan ata nós para manifestar o seu apoio persoal o que estamos a facer; incluso un operario municipal nos pregunta que si non temos acceso a toma de luz el pode abrir unha porta onde podemos collelo; digolle que é mellor que non, sobretodo polas repercusións personais que lle pode acarrear e para non poñelo en un compromiso co Alcalde; pero de verdade que se agradecen estes detalles; todo o equipo esta xa encima do escenario; o "Chispas" tamén fai o seu traballo e deixa todo preparado para cando chegue o grifo de cervexa que temos contratado; todo vai encaixando pouco a pouco. Alguen escoita que como imos dar sonido si non temos toma de luz...o pouco tempo chega un xenerador contratado expresamente para a ocasión.
Imos xantar cos Ponys e mais o equipo de son; as catro da tarde atopome co Xose Lois: un operario municipal acaba de facerlle entrega das chaves por orde directa do Alcalde (parece ser que lle sentara ben o xantar e xa estaba con outro caracter); o Xose Lois recibe unha chamada da Garda Civil de Allariz preguntando pola Festa da noite; lle comunican que dende a Subdelegación do Goberno de Ourense acaban de comunicar que a Festa era un evento de "Alto Risco" e que habia probabilidades de que houbera enfrontamentos entre os asistentes....asi como o leedes;
Os xogos infantis poñense en marcha no Adro da Igrexa; facia moito tempo que non se vian tantos nenos xogando xuntos...toda unha Festa de ledicia e griterio; vinte ou vintecinco nenos xogando, inflando globos, pintando, correndo....e moitas aboas que pasaron por ali disfrutando dos seus netos....foi reconfortante para todos, de verdade.
Continuamos con preparativos....e asi chegamos a tempo para facer o lume para o churrasco, preparar os mexilons....a xente ia achegandose ós poucos; as probas de son estaban xa feitas...todo estaba preparado para escomenzar a 1ª Festa da Arroutada.
Primeiro lein o Pregon da Arroutada, e a continuación demos os premios inaugurales de este ano: un ó Juan de Sanxillao por todo o que está a facer en Xunqueira a todos os niveis; e outro ó equipo do Xunqueira C.F. pola maravillosa tempada que fixo dsifrutar a todos os afeizoados...e despois veu a musica.

E aquelo sonou como tiña que sonar, potente, duro, contundente...maravillosos xogos de luces facendo filigranas cos vellos muros...fume que se desparramaba por todo o escenario e chegaba a outra beira da estrada...onde habia xente que non se atrevia a entrar, por certo. pero nós seguiamos ó noso: disfrutando coa musica de Neil en boca dos Crazy Ponys; a xente achegabase para felicitarnos e pedirnos que por favor o seguinte ano o repetiramos; que non fixeramos caso de todo o que pasou...que nos apoiaban e que éra todo un luxo poder disfrutar de unha noite como esa.
Magoa de non poder dar unha cronica da actuación dos Crazy Ponys, nin dos Mitocondrias; pero podovos decir que eu disfrutei como nunca, e mentras un disfruta non esta para moitas lerias, non si?
Polo demais, decir que o que tentou impedir a celebración da festa..pois eso, que no seu momento terá que responder por elo; tarde ou temprano pero terá que facelo.

Pero nós seguiremos ó noso....VIVA A FESTA DA ARROUTADA.

A ARROUTADA PARA @S NEN@S

2011-05-10T13:04:00.000+02:00

Pois para aqueles que queredes saber de que vai ir a Festa, direivos que polo serán, a partir das 5-5,30 e ata aproximadamente as 8, llo adicaremos @s nen@s ; na primeira hora, mentres no recinto das escolas vellas se fan as probas de son para os grupos da noite, tentaremos que fagan acto de presencia por toda Xunqueira para participar nunha tarde de pintura e debuxo; o tema será libre e o material a usar poderan escollelo eles mesmos; tentaremos ter materiais para todos, pero diante da imposibilidade de saber o número de nen@s que se presenten, tamén estaria ben que foran co seu propio material por si nos quedamos curtos.
Despois de esa hora, e xa de volta nas escolas vellas, procederemos a colocar os debuxos por todo o recinto e asi que a súa obra sirva de decoración para toda a Festa. Tod@s @s participantes recibiran un agasallo por participar.
Despois dentro de recinto comenzarán as actividades, que poderán ir dende as carreiras de sacos, ata xogos populares como tirar da corda, obradoiros e todo o que se lles ocurra tanto os participantes como o persoal ó cargo das actividades; tamén terán ocasión de subir o palco todos aqueles que queiran cantar ou bailar diante dos asistentes, ou mesmo contar algo que se lles ocurra. E como non: haberá unha merenda para todos os que se pasen por ali.
Todo o que se vos ocurra, podedes plasmalo neste blog con as vosas opinións, que seran atendidas dentro do posible pola organización da festa.

XA ESTA EN MARCHA A 1ª FESTA DA ARROUTADA

2011-05-09T00:25:00.000+02:00

Tal e como anunciamos fai dous días, xa podemos decir que esto é imparable. O que empezou como unha coña vaise a converter en realidade. A 1ª FESTA DA ARROUTADA a celebrar en Xunqueira o vindeiro dia 20 xa esta en marcha. A qui podedes ver o cartel do acontecemento, e ós poucos iremos falando de todo o que vai acontecer ese día.

Para empezar, esa noite tedes unha cita no recinto das escolas vellas, asi que non veñades cenados porque o poderedes facer ali mesmo; o menú coido que paga a pena: churrasco, criolos, empanadas variadas e mexilons ó vapor...e todo por un prezo irrisorio; asi que ide facendo boca.

UN PASO MAIS: XA ESTAN AS CAMISETAS

2011-05-07T00:49:00.000+02:00

Pois si amigos todos: o tempo vai pasando e os pasos vanse cumplindo. Co programa da 2ª Rust Fest xa desmenuzado pola boa man de Antonio e Manolo, agora damos outro paso cara eses dias 7 e 8 de xullo.

Xa temos as camisetas...que teredes que sufrir con impaciencia crecente dia tras dia ata chegar a Tarifa; pero polo menos xa vos podo deixar unha mostra delas.....tatachan...tatachan

ARROUTADOS?

2011-05-05T19:39:00.000+02:00

Somos ou non somos ARROUTADOS? Esta verba en galego ven a ser algo asi como a contraimaxe do galego da esqueira; sempre din de nós que non se sabe si subimos ou baixamos; curioso en todo caso, e signo do pouco que nos coñecen por outros pagos. Para empezar: claro que sabemos o que facemos na esqueira...somos tan hospitalarios que cando vemos que alguen sube por ela somos capaces de acompañalo ata arriba ainda que estemos a baixar; e o contrario tamén pasa, non sexa que se perdan; pero de todos os xeitos coido que esa é unha interpretación interesada polos de sempre...e non quero dar nomes.
Enton o ARROUTADO que é ou quen é? Podiamolo explicar como algo asi de alguen apaixonado, vehemente, resolto, decidido, ousado, temerario...nunha verba: un tirado para adiante, que tanto se dá na sociedade galega.
ARROUTADOS E ARROUTADAS foron os milleiros de persoas que no seculo XX e tamén no XXI fixeron as maletas e en unhos casos en barco, outros en tren, tomaron o camiño da emigración a facer as Americas en paises tan lonxanos como Arxentina, Mexico, Venezuela,Cuba, panama, Brasil...etc; nesta parte de Europa cubrimos parte do continente en Suiza, Alemaña, Francia, Belxica, Inglaterra...e tamén aparecemos por Euskal Herria, Catalunya, Madrid, Canarias....; podese decir que cubrimos boa parte do mundo.
ARROUTADOS e ARROUTADAS tamén temos moitos no noso propio país: todos aqueles que se enfrontan o poder establecido todos os días son desa caste.E xa hai que ter valor para facelo en un pais como ó noso, nonsi?
E a que ben todo esto en unha paxina de Rock? Pois moi sinxelo: porque unhos cuantos e cuantas ARROUTAD@S estan a preparar a 1ª FESTA DA ARROUTADA en Xunqueira de Ambia, ali pola Gallaecia profunda e rural das terras de Ourense; e porque o contamos nesta paxina?; moi sinxelo tamén. porque nesta Festa van a estar presentes outros ARROUTADOS de peso no país, nada mais e nada menos que os nosos queridos Crazy Ponys que nos van poñer a musica do noso querido Neil para que sone alto e ben forte entre os muros milenarios das escolas vellas de Xunqueira. Escolas que eu pisei pouco tempo fara algo asi como 47 anos, pero que deixaron lembrazas indelebles que ainda hoxe furan na miña cachola.
E ademais estaran acompañados por outros ARROUTADOS como son a banda MITOCONDRIAS de perto de Ourense; unha banda con moita historia xa, traballos publicados, sonido potente, acompañantes de luxo de Los Suaves en varias ocasions;
Coido que pode ser unha noite maxica da que vos iremos dando información pouco a pouco, pero que dende xa, vos podo decir que estades todos invitados.
Seguirei informando, e mentres ...que sone o ROCK&ROLL ARROUTADO

NA FESTA DO VIÑO: MINI CONCERTO

2011-04-11T11:10:00.000+02:00

Complicado o tiñan os Crazy Ponys na súa cita en Vedra, na Festa do Viño.
Un ambiente de Woodstock enxebre, milleiros de persoas no recinto, bon tempo....e moitos nervios.
As probas de son alongaronse de mais a pesar de que os Crazy estaban a pé de palco a partir das once da mañan; pero a sua actuación escomenzou as catro e media do seran e probando son con "Cinnamon Girl"; asi de forte foi a cousa;hora estrana para o Rock&Roll, co sol enriba de nós; poucos temas en esta actuación, asi que moitos do set list ficaron fora; a pesar de todo os nosos amigos superaron a proba con moi boa nota.
"Fuckin Up", "No hiddent path", "Ohio", "Down by the river", foron os temas que abriron o concerto

para ir collendo forza; moita xente mirando i escoitando dende a lonxania; os seguidores en primeira fila, claro; ainda que eramos poucos...pero valentes. O son foi afianzandose co tempo ata acadar un son contundente e agresivo que pillou ó persoal que se achegaba as inmediacions do palco. A atención foi a mais cada vez que os Ponys arremetian con ganas un novo tema. O Rock&Roll soaba polas terras do Ulla misturandose con grolos de viño,con xente de toda caste e condición...
"Motorcycle Mama" puxo a cota mais alta. De novo Viky levou a voz cantante e puxo toda a sua voz a servizo dos Ponys: arroupada pola banda, con Luis de axudante principal en este tema, Ricardo marcando o tempo, e Xaco (como se escoitaba o baixo de Xaco) e Carlos levando o ritmo, mentres Antonio facia coros e botaba man da sua armonica...os que estaban a pé de palco e os que miraban dende a lonxania rendironse ante este tema, de tal xeito que moitos achegaronse as primeiras filas para seguir co remate do concerto.
"Hey Hey, My My" sonou na voz de Ricardo mais rica que nunca; machacona, ritmica,con tempo para florituras incluso; caseque sen tempo anuncian o remate do concerto e arremeten co himno obligado: "Rockin' in the free world" estoupa en un frenesi por parte de toda a banda; agora si, a xente achegase, salta, baila, corea o tema; esta claro que o himno de Neil é recoñecido por moitos dos asistentes...pero é o final; corenta e cinco minutos escasos que nos soubo a pouco, a moi pouco...
Despois de rematada a actuación ainda tiñan que ir xantar; en esto a organización portouse: como unhos VIP'S. Mesa a base de empanada, xamon asado, postre, café e viño claro, todo o que quixeran; de todos os xeitos ninguen se pasou: na volta de San Miguel de Sarandon, a "patrulla verde" estaba a espera de moitos dos asistentes, hai que decir que dos tres coches da caravana dos Crazy ningun deles deu positivo, e eso que como dixo o Alcalde no Pregon da Festa: hai moitos camiños para esquivalos, asi que a disfrutar.
Nós esperamos xa a seguinte dos Ponys: será en acustico dentro de quince dias...e moitas mais sorpresas que xa estan no camiño; estaremos atento para contalo.

TRUNK SHOW...SEGUIMOS AGARDANDO

2011-03-05T01:08:00.000+01:00

Xa se anunciou cerca de un ano a publicacion da pelicula de Jonathan Demme sobre o noso Tio, "Trunk Show"; xa na Rust Fest de Valdoviño do ano pasado tentamos que chegara a tempo para poder visionala...e dende aquela non sabemos mais dela...non hai nin rastro; seica se estrenou nos USA (ou polo menos eso estaba previsto) fai cousa de cinco ou seis meses, pero parece ser que en circuitos moi restrinxidos, polo que parece ser que o vindeiro paso será o da sua presentacion directamente en DVD...pero o nós, os seguidores do Tio Neil, picanos o cú con tanto segredismo...e non é para menos por a boa pinta que tén a cousa; polo de agora habera que conformarse co trailer que anda rulando pola rede; pero si alguen sabe algo.....POR DEUS¡¡¡¡¡¡¡¡¡QUE O DIJAAAAAAAAAAA

SINIESTRO TOTAL: SOLO ELES O PODEN FACER....

2011-03-04T20:22:00.000+01:00

Dende aquel ano de 1980 e o seu "Cuando se come aqui?" que levantou ampoulas en moitos circulos "bienpensantes" (non podian aturar un tema como "Ayatolla no me toques la pirola"), os Siniestro sempre se mantiveron en primeiro plano a nivel musical. Tocaron todos os paus posibeis e en todos saliron ben afeitos.
Son ducias os temas que podemos lembrar, coa sua caracteristica retranca e irreverencia, pero con unha solida base musical. Rock, funk, soul, country...calquer estilo que podas imaxinar, en algun intre da sua carreira ( e xa vai para 30 anos), foi tocada polos vigueses. Letras ironicas, con mal leite moitas veces, caralludas en outras ocasions, os Siniestro non lle fixeron ascos a nada. Siguen sendo "legais" en este circo do Rock onde cada vez é mais estrano atopar xente fiel os seus plantexamentos orixinais.
Por eso chama a atención que SINIESTRO TOTAL RENUNCIAN O PREMIO ANUAL DA MUSICA A MELLOR CANCION EN GALEGO. Como leedes queridos amigos. Din que non, que non son merecentes do premio xa que "ainda que sexa habitual na carreira discografica do grupo a realización de algun tema en galego, non nos consideramos que sexa xusto que nos den ese premio xa que entendemos que eso implica que aqueles grupos que apostan totalmente polo galego sexan os merecedores da nominación , e nós non o somos".
O tema en cuestión é " Quen me dera na casiña" do seu ultimo traballo "Country & Western" publicado o ano pasado e grabado en Nashville. "Whis i were at home" ou algo asi como "Ojala estuviera en mi casa".
Solo eles podian facer tal cousa....porque siguen sendo os de sempre...con dous collons.
Como mostra da sua iconoclastia e irreverencia por todo, atopei este video de peche de emisión de unha suposta canle de TV...e como é obrigado, a emisión pechase co himno nacional, en este caso o Himno Galego en versión Siniestro Total....ahhhh, e que ninguen se rasgue as vestiduras....

ANGRY WORLD: MELLOR CANCION ROCK

2011-02-14T11:38:00.001+01:00

Pois si, esta madrugada entregaronse os premios Grammy ( de tantos que hai é raro que nadie se quede con algún). E ali estaba o noso Tio ( si estaba ou non, non o sei, pero seguro que pronto o saberemos) en tres candidaturas; ó remate levouse o Grammy á mellor cancion de Rock do ano: "Angry World" ese tema que resoa no "Le Noise"; cecais non sexa o mais representativo do disco pero si é certo que é dos mellores temas de ese traballo. Asi que outro que vai para a caixa cando ninguen daba nada polo noso Tio.
Con un pouco de sorte cecais sexa capaz de poñer o video que anda polo yutub, e senon tampouco pasa nada, ben de seguro moitos de vós seredes capaces de facelo si vos apetece escoitalo.
Noraboa para o noso Tio.

CABALGARON COMO TOLOS

2011-02-07T13:36:00.002+01:00

Valdoviño, 5 de febreiro do 2011. Son as 11,20 da noite en O Garaxe. Os Crazy Ponys salen a escena despois de dar os ultimos retoques no Back Stage: as toallas no seu sitio, unha mesa de billar para pasar o tempo, moito xeo e bebidas para o grupo...non houbo queixa. Edu comportouse como era de esperar (jejeje). Bueno, menos leria a imos o asunto: Os Crazy reaparecian despois de un longo tempo sen actuar en directo e con moitos problemas entre os seus membros. Non problemas persoais, senon sobre todo fisicos, pero agora volven a estar en ruta. On the Road Again.
Como Edu tiña que atender o ateigado Garaxe, foi Xaco quen se fixo cargo do baixo, despois de dous meses de ensaios cos demais Ponys. Nervios pola sua parte pero tamén enormemente orgulloso de pertenecer ó grupo, e desexando ampezar canto antes.
Arrancan con "Farmer John" entre os berros e animos do publico; cecais este tema e o seguinte, "Hey hey, My My" foron os que pagaron o pato de abrir o concerto; ainda estaban frios, con moitas miradas entre eles, tentando coller o ritmo según pasaban os minutos...O sonido por veces fuxia en altibaixos onde os instrumentos se misturaban como podian. Carlos na bateria tardou en entrar un par de veces e Xaco empuñaba o baixo con seguridade, pero non acabou de entrar en calor ata o terceiro tema. "Ohio", este é o tema; coido que deberian de plantexarse de abrir as actuacións con este tema. Xa é a segunda vez que ocurre: en Compostela, ata que non sonou "Ohio" non se puxeron as pilas; é un tema que coñecen a perfección, que soa casi casi Crazy Horse, onde se manexan con seguridade e onde todo fluie como un rio desbocado pero sabendo cal é o seu fin. "Ohio" abriu as portas do viaxe que os Ponys nos regalaron no Garaxe, para despois estralar con "Powderfinger" e continuar con "Harvest Moon" e "Old Man". Xa se producira a incursión de Edu no baixo nos dous temas e deu a alternativa a Xaco para toda a noite.
Cando soaron as primeiras notas de "Cortez" decatamonos de que esta vez os Crazy non se ian desbocar no tema; acadaron unha sensación de longo viaxe o longo de dez minutos deixando que as notas fluisen de cada quen no seu punto; os coros de Vicky e Luis acompañaban a voz de Ricardo que tomou as rendas vocais en varios temas para darlle unha nova sensación; foi un acerto que Antonio se adicara ó piano e armonica en estes temas mentres Ricardo mantiña un pulso intenso soa sua guitarra ata sacarlle o mellor que hai en el; "Cortez" puxo o primeiro punto alxido na noite; despois cecais chegou demasiado rapido o outro extremo: "Are you ready for the country" e sobretodo "Over and Over"; este tema, non sei moi ben porque,os Crazy se empeñan en cambialo a nivel tonal e dan unha sensación que no estribiño se perden e tardan en recuperar; unha xoia de canción que para min foi a mais debil de todas.
Pero cecais foi asi para a partir de ese momento deixarnos apabullados co que se lles ocurriu. Non nos deron nin tempo a sair fora a fumar un pito dende que soaron as primeiras notas de "Cowgirl in the sand" para continuar todo seguido con "Down by the river", "Love and only Love" (tremendoooo, con "terremoto" Arancha levando o publico detras dela)); pero despois ainda nos fixeron outro regalo: Vicky Ulloa deixa de ser Ulloa para dende xa ser Vicky Holliday; con que forza e poderio se achegou ó micro e desencadenou unha treboada en "Motorcycle Mama", si o mismisimo Neil a chega ver i escoitar seguro que non dubida en pillala para a sua banda; Vicky deixounos apampanados coa sua soltura como voz principal en este tema e co derroche de seguridade en ela mesma que transmitiu ó publico. Ovacións e hurras para ela para encarrilar despois co "Rocking in the free World" que os nosos amigos desenrolan con soltura e confianza poñendo a sala patas arriba; e tentan rematar a cousa co "Like a Hurricane" solvente e apoteosico. Din que é o final...jejeje. Solo ia hora e media, asi que sabiamos que ainda nos quedaban cousas no tinteiro.
Antonio sae a escena coa sua guitarra para encaixar unha preciosa "One of these days", e agradecer a todos os que se interesaron polos malos momentos que pasou fai mes e medio; pero xa está recuperado como ben se viu en toda a noite; segurisimo no piano electrico e na armonica poderoso;"Cinnamon Girl" colle forza a cada segundo para recoller un "Fuckin' Up" participativo por todo o publico, xa rendido os pés dos Ponys; Alberto de "Zuma" tamén entrou a cantar e apoiar coa casta que todos coñecemos e a xente facia os coros para deixar unhos minutos de desconcerto en canto remata o tema; a xente quere mais, ainda que exahustos e sudorosos, tanto os Ponys como os presentes queren mais; "que lle damos?" escoitase entre eles; Luis (un xigante agazapado toda a noite), fai sonar as primeiras notas ....de "Roadhouse Blues". (Coño, onde está este tema de Neil?); o que empeza de carallada sigue debuxandose coas entradas de Carlos a bateria e Xaco no baixo; Antonio non un dubida e ponse a cantar o mitico tema que tanto os Doors como Status Quo deron a coñecer; Ricardo miraba a Xaco como preguntando que carallo é esto; pero o publico empezou a acompañar o grupo, e asi resultou que todo o mundo estaba de acordo...o resultado: temazo, sen entrar en cuestions tecnicas, pero con forza, e sobretodo pola reacción de a xente, que xa daquela estaba entolecida e levou ó grupo en andas. De novo sonou , xa para rematar, o "Rocking in the free World" e aquelo foi a toleria.....duas horas de toleria.
Joder, mira que paga a pena volver a Valdoviño para noites como estas.
PD: non levei nin camara de fotos nin de video para recoller a actuación; tiña pensado adicarme solo a escoitar e difrutar polo que non tiven oportunidade de sacar material grafico;tentei roubar as fotos que Suso colgou no feisbú, pero xa sabedes que ese cabron de feisbú e mais eu non nos levamos nada ben; asi que podedes achegarvos a ese invento do demo e teredes polo menos duas fotos da actuacion dos nosos amigos en esa noite.

ON THE ROAD AGAIN.....

2011-01-31T14:38:00.003+01:00

O comenzo do ano promete. Cousas que se moven, que bruxulean, que se escoitan...son tantas!!!.
Do noso Tio Neil ainda non se sabe nada. O Boss Antonio anda o loro de todo o que se publica sobor dos grandes festivais do verán e ainda non aparece por ningures o nome de Neil Young. Boa ou mala cousa? Como bon galego, depende de como o collas.Por unha parte que non este nos grandes festivais pode indicar que prefire unha xira mais calma, con menos barullo e mais achegada a xente; por outra pode indicar que non tén moitas ganas de leria e que se quedara na casa...; pero esto é caseque seguro que non acontecerá: na sua paxina de Internet, esta aberta a xira de marzo a decembro, pero ainda sen ningun concerto previsto; Boa ou mala cousa? depende...pero coido que este verán imos ter sorte; penso que polo menos Europa vai ser de obligado cumplimento na xira do noso canadiano favorito, e esperamos que se achegue perto de nós de algún xeito, por exemplo a Tarifa ( pode escoller día, o 8 ou 9 de xullo), ali estaremos na segunda edición da Rust Fest que os nosos amigos do Sur andan a argalla; non hai novas pero sabemos que ali estaremos, como moitos dos que vos achegades a http://www.enlaplayadeneil.blogspot.com/ .

Pero o mais inmediato está a suceder o vindeiro sabado 5 de febreiro; e vai acontecer como non, en Valdoviño, no noso Garaxe preferido tamén, ali pola noite terá lugar a reaparición dos Crazy Ponys despois de unha chea de tempo sen tocar en directo, coido que este ano os bolos do grupo van a ser moitos mais que os do ano pasado, os Crazy pasaron unha mala racha a finais do ano pasado, pero agora volven con forza; por mor das obligas garaxeiras de Edu, o seu posto estase cubrindo con outro grande amigo: Xaco, guitarra dos Faneca's Band esta a suplir a Edu no baixo, ainda que a noite do sabado ben seguro que este sube o escenario para deleitarnos coa sua maestria en varios temas. Os Crazy prometen algunha que outra sorpresa, os ensaios seica estan saindo a pedir de boca; e coma sempre eles estan pola labor de tirar para diante como sexa, cousa da que non dubidamos en ningún intre....asi que xa o sabedes: cita obrigada o sabado 5 de febreiro no Garaxe...OS CRAZY PONYS ON THE ROAD AGAIN

LUCES E SOMBRAS DE UN ANO QUE SE VAI

2010-12-30T20:57:00.000+01:00

Pois hai que publicalo antes de que remate o 2010, non? Xa sei que estes dous ultimos meses non estiven moi aplicado no blog...que culpa tén el...pero agora hai que botar a vista atras e coido que o 2010 estará marcado para moitos de nós como a culminación de un vello soño que algúns iluminados tiveran ala polo 2008-2009 e que se podo concretar en este que remata.
Refirome evidentemente o gran evento celebrado os días 17 e 18 de xullo, ala polas terras de Valdoviño, concello xa marcado na historia do Rock por acoller a 1ª Rust Fest Waiting for Neil.
Que fermosos dias...que fermosa xente...que fermoso tempo aquel que se pasou en boa compaña.
E o momento de lembrar a Xabre e a toda a peña de Valdo polo traballo que levaron en que todo fora a bo ramo; os Crazys Ponys, Zuma, Graham Summer e por suposto os Fanecas Band que puxeron a musica para que os outros poideramos disfrutar con eles...a Hector, Arancha, Edu, Luis, Antonio, Vicky, Carlos, Begoña, George, Xaco, Ramón, Pedro....joder son tantos e tantos que non hai tempo para lembralos a todos, pero sabedes que vos levo a todos no corazón.
E por outra banda, por suposto, a todos os da paxina mater de Neil no Estado: www.enlaplayadeneil.net , que despois de un par de anos de darlle voltas o meollo por fin acadaron que o soño se realizase; Antonio, ManoloGranpa, Dani, Jose, Pepe, Angeles, Julia, Isa...bufff que placer coñecelos a todos e cada un deles; bo rollo e boas caras para unhas xornadas que esperamos que teñan continuación no 2011 en Tarifa (non é asi Antonio?) e que tan so con que sexan a metade de boas que as de este ano seguro que pagan a pena. pero tamén sabemos que a xente do Sur se vai implicar para que nos sintamos como na propia casa e ben de seguro que o conquiren.
E como non, lembrar a boa acollida que tivo o disco do Tio "Le Noise" a todos os niveis; o noso Tio preferido non nos podia defraudar despois do algo frouxo "Fork the Road", e agora si, sorprendeunos con algo novidoso e o mesmo tempo espectacular, crepuscular e todos os ar que lle queirades poñer; pagou a pena esperar para escoitar este "Le Noise".
E entre as sombras de este ano, pois esta claro cal foi: o noso Tio preferido non se dignou a recalar entre nós. Acostumbraranos mal os anos 2008 e 2009, e claro deixounos sen visita o 2010...algúns din que asi prepara unha xira con !!!Crazy Horse¡¡¡¡....non o creo nin de coña, pero como esperanza non está mal; tan solo quedanos esperar por unha xira de primavera para primeiros de ano por Europa, ou outra no veran por varias capitales e que teñamos a sorte de que nos toque algunha delas...pero diso xa falaremos mais adiante.
Nada mais, meus amigos; antes que nada darvos as grazas a todos os que me apoiastes en este proxecto, os que me deron forzas para seguir en el, que non é outro mais que o Rock&Roll...E BON ANO 2011 PARA TODOS VOS

MANDA CARALLO¡¡¡¡¡¡¡¡¡

2010-12-07T12:37:00.001+01:00

A vella tropa ataca de novo.E de cando en vez levas mais de unha sorpresa. É o que me pasou o outro día cando me enterei por "La Coz de Galicia" dos candidatos ós premios Grammy de este ano.
Aparte de moitas trapalladas que entran en todos os estilos de estes premios, a miña sorpresa foi cando lein os candidatos a O Mellor Album de Rock", son estos:
"The Resistance" de Muse ( si leedes ben...).
"Emotion and Commotion" de Jeff Beck ( tamén leedes ben, porque este discazo do vello Jeff paga a pena)
"Mojo" de Tom Petty & The Heartbreathers (outra muesca para o gran Petty).
"Backspacer" de Pearl Jam (ufff..a alguns seguro que se lle poñen os dentes largos).
"LE NOISE" de Neil Young...oinggggggg?, pois si leedes ben. O vello Tio Neil montouse este ano unha xira en solitario (que non acustico como ben dixo), xuntouse con Lanois e pariu este "Le Noise" que pon a guinda a este ano, no que non parou de traerlle desgrazas unha tras outra o noso canadiano favorito.
A cita será o vindeiro 11 de Febreiro, pero xa vexo o Tio Neil facendo a V de Victory enriba do estrado ese día....E pensar que moitos xa o daban por morto¡¡¡¡

ON THE BEACH,MELLOR QUE O HIPERICO

2010-11-20T00:29:00.000+01:00

En Galicia xa estamos afeitos; pero eso non siñifica que nos resignemos a sufrilo. No blog dos nosos amigos Ponys http://www.crazyponys.blogspot.com/ xa fan referencia a esto que todos os anos recibimos na nosa terra.
O Outono, o cambio brusco de tempo, sobretodo de este maravilloso veran que nos fixo revivir a todos; o Outono marcanos nas nosas vidas e na nosa forma de ver a vida para os vindeiros meses. A choiva, o vento, a friaxe,as grises nubes que ameazan un dia si e outro tamén con descargar sobre nós toda a furia da natureza...cambianos o caracter e o xeito de ver a vida; agachamonos con cobiza a espera de que escampe o temporal; ollamos cara o ceo en espera de unha sinal que non acaba de chegar...e choiva e mais choiva...a mesma que esperamos despois de mais de quince días sen sufrila...ou disfrutala...
O Outono...ca sua caida da folla... e tamén os primeiros caidos do ano; a todos nos toca: algun familiar, algun achegado, un veciño...tememos que coa primeira caida da folla os nosos seres queridos sufran algunha doenza que poda co tempo acabar con eles; estamos alerta o mais minimo cambio de aqueles que nos rodean;chamamos, preguntamos...queremos novas,e queremos que sexan boas, sempre coa esperanza de que non lles pase nada; a gadaña chama as nosas portas; reclama a sua presa; choramos e berramos; as nosas bagoas asoman nos nosos ollos e tentamos recluilas para darnos forzas, pero Ela é incansable,túzara coma rocha doente, coma bicha rosmante...e sempre se leva a alguen, sempre.
O Outono...e o meu tempo de "On The Beach"; sempre por estas datas recurro á xenial obra do Tio Neil. E a miña defensa contra Ela; magoa que non a uso como preventivo;sempre me esquenzo de escoitala antes de que pase algo; cecais sexa que as preocupacións de este tempo poñen a un fora de onda..cecais...son tantos cecais xuntos que nunca me da tempo de escoitalo a tempo...pero unha vez que o escoito,e volvo escoitalo, unha e outra vez, unha e outra vez...disfruto con "On the Beach", co arranque metalico de "Walk On", coa perfecta agonia lastimeira de "See the Sky About To Rain", do querer e non poder de "Revolution Blues", de esa guitarra laindose en ""For The Turntiles"...son tantas e tantas as sensacións presentes en "On the Beach" que unha vez que o escoitas esquences que estas en esta vida de paso;esquences de que os de arriba queren que penses como eles queren que penses,e como si lles deras un corte de mangas e lles dixeras: "fodete, de esta ainda librei"...
O hiperico, esa maravillosa flor de folliñas amarelas é un magnifico remedio para combater a depresión,a ansiedade...pero si escoitas o "On the Beach" non necesitas o hiperico, e moito menos o Prozac; esa musica é o mellor antidepresivo que se tén inventado, polo menos no meu caso.
Por eso, é tempo de "On The Beach".

ROCK OF AGES (THE BAND)

2010-10-24T18:57:00.000+02:00

Ben, temonos que poñer en onda. Asi cando falamos de Neil Young ou Bob Dylan, polo menos para min, hai que atinar para empregar as verbas axeitadas, con The Band, ven a ocurrir caseque o mesmo. Hai que poñerse serios porque é moito o que estes catro canadianos e un estadounidense teñen aportado ó Rock.
Cando fai unhos anos se volveu a falar da "american music", da "roots music" en busca das raigames do mais profundo dos USA no que a musica popular se trataba, puxose de moda rastrexar no fondo de armario desta musica, sen decatarse de que o traballo xa estaba feito facia moitos anos.
Robbie Robertson, Rick Danko, Richard Manuel, Levon Helm e Garth Hudson; velaiqui ós vellos The Hawks que acompañaron a Ronnie Hawkins durante anos polas suas xiras na sua Canada natal; ata que sonou a flauta, claro; ata que toparon con un poeta metido a musico que proviña de Duluth e que andaba a percura de unha banda de rock, electrica, dura e pesada para acompañalo por unha xira que ia a trocar o futuro do Rock.
Dylan necesitaba a esta Banda, queria poñer en practica aqueles sons que rebulian na sua testa tola; non o tiña nada doado xa que o experimento que probara fixo que os seus seguidores ( ou polo menos moitos deles) lle deran a espalda; pero teimudo como éra Dylan, non dubidou en poñerse en marcha por todo USA e Inglaterra durante o ano 1966 para presentar en sociedade a sua Revisitada Autopista 61. E ali estaban os The Band (ainda sen ese nome) para acompañalo. Dias tras día aturando os pitos e marmullos de unha parte do publico; eles estaban en Manchester, naquel 1966, cando alguén dende o publico lle chamou "Xudas" a Dylan, ao que este solo respondeu. "Non te creo", para despois pedirlle á banda que "tocade o mais forte que podades" e puxeronse co "Like a Rolling Stone".
Daquela xira tan dura da fé o feito de que o bateria Levon Helm abandonou un día, canso de escoitar as queixas noite si e noite tamén. Pero a "unión" da banda e o poeta xa éra un feito.
Tivo que caerse da famosa moto, para que Dylan abandoara os cenarios durante unhos anos e asi poder adicarse e coller folgos para unha nova etapa. Cousa que tamen fixeron os membros da Banda. Perto de onde Dylan vivia, alugaron unha casa (a famosa Big Pink, en Woodstock) e ali pasaron unha boa tempada en compaña dos seus instrumentos...e de Dylan, que de vez en cando tamén se deixaba caer por ali.
E de ahi, de esa casa, sairon duas obras de arte."Music from Big Pink" (The Band 1968) e "Basement Tapes" (Bob Dylan &The Band 1976).
Co seu primeiro disco, The Band indicaban o camiño escollido. Mistura de rok&roll primitivo, country root, moitas melodias vocais, blues a pingas contadas...unha deliciosa melodia no que os instrumentos non son a veces os que estamos acostumados a escoitar en unha banda de rock: violins, acordeions, timbales, tuba, trompetas...éra como unha inmersión no mais profundo do mundo rural americano.
Un ano despois volveron a carga co seu segundo disco. Impecable dende a famosa portada onde se ve o grupo como cinco vellos paisanos desarraigados cos suas vellas roupas de faena. "The Band", sinxelamente ese nome xa indicaba todo. Xiras e xiras por todo o mundo i exitos de singles e albums caian un detras doutro.
Despois foi o "Medo escenico" ("Stage fright") para redondear unha triloxia impecable no seu conxunto.
Triloxia que se pode fornecer en este "Rock of Ages" do que estamos a falar.En directo, no ano 74, 18 temas que percorren a sua esplendorosa carreira dos cinco primeiros anos; aparte de , "The nigth they drove old Dixie Down", "Across the great divide", "This wheel's on fire", "Rag mama rag", "The weight", e moitos mais, ainda incluian outros temas como o magnifico "King Harvest" ou "Caledonian Mission"; na edición en CD do ano 2001 incluironse 10 temas mais ,como "I shall be released" "Up on Cripple Creek", e catro deles en compaña de Dylan: "Down in the Flood", "When i paint my masterpiece", "Don't ya tell Henry" e rematan con "Like a Rolling Stone"...indescriptible porque non se coñece outra verba que mellor represente o son e a forza de esta Banda.
The Band reeditaron moito material posterior ao seu "Last Waltz" famoso; a sua despedida en cine é un dos documentos que mellor gardan o paso dos anos; todos os convidados a esa reunión expresan admiración e respecto polos cinco membros da banda como mestres de unha musica enraizada no mais fondo deles; pero este "Rock of Ages" cecais recolle o seu espiritu mais primixenio; a forza expresiva a traveso de musicos profesionais que tiñan unha carga historica e que debian de expresala como mellor debian.
The Band foron un dos grupos con mais presencia mediatica nos medios especializados durante a sua existencia.Os seus temas son inmediatamnte recoñecidos; teñen un "aquel" que soan a The Band. As diferentes personalidades da banda confluien en un armonioso final que os confire un son propio. A pesar de que non habia unha voz en exclusiva; Levon Helm canta en moitos temas; pero en outros será Richar Manuel ou Rick Danko os encargados de poñerlle voz, dependendo do tipo de tema, da melodia, da sinerxia propia de cada un; ainda que sexa Richard Manuel o que mais veces puxo a sua voz a servizo do grupo.
No ano 1986 faleceria Richard Manuel, despois de longo tempo pelexando por a sua adiccion ó alcohol; moitos grupos de rock teñen a Manuel como unha das suas referencias; Eric Clapton, The Call, Counting Crows ou Drive by Truckers nun intre ou outro deixaron a sua homenaxe a este home de sinxela apariencia, de predicador evanxelico que chamaba as portas do ceo cando tocaba o piano, as congas, o clarinete ou calquera cousa que selle puxera por diante.
Anos despois,a morte chamou as portas de Rick Danko, baixo, guitarra e multiinstrumentista da banda que recompuxera a sua carreira formando parte de varias bandas e volvendo taména tocar con The Band no seu retorno en 1993.
Levon Helm sigue ó pé do cañon producindo e traballando en solitario sobre a base do country e o rock&roll; recoñecido pola sua influencia por todos os entendidos e lembrado sempre pola sua particular voz en aqueles temas country tan axeitados os tempos da banda.
Garth Hudson segue a tocar o organo en multiples traballos; cecais sexa o que tiña unha educación musical mais completa do grupo. Dice a lenda que para que The Band se tomaran as cousas en serio, ó principio de todo, cobraballe os demais membros do combo 10 dolares por cada clase musical que lles daba. A sua influencia pola musica clasica non foi obice para que pasara a ser un dos maiores virtuosos nos teclados e que a base jazzistica influira no grupo definitivamente.
Por fin Robbie Robertson, o guitarra, é recoñecido polos multiples traballos desenrolados despois da sua marcha do grupo. Foi o unico que non volveu no ano 1993 como The Band; a sua particular forma de tocar a guitarra, e a sua excelsa calidade compositiva fixo que asinara mais do 90 % da produccion do grupo como autor dos temas; tén escrito musica para bandas sonoras e tamén se adentrou en proxectos mais complexos con musica mais experimental, deixando de lado a musica popular pero mantendo unha calidade envidiable.
Podiase falar longo e tendidode The Band, pero seguro que o faremos mais adiante cando toquemos mais temas xa que a influencia de este grupo no Rock marcou toda unha época.
Como homenaxe a eles podedes escoitar o seu "King Harvest", un tema que para Greil Marcus, é o mais representativo de este grupo que se chamou The Band.

PAXARO BRANCO

2010-10-13T17:06:00.000+02:00

Temos que retroceder no tempo para atoparnos con un grupo que na sua inxenuidade puxose por nome "It's a Beautiful Day".E atopar tamén unha portada tan inxenua como a representada en esta entrada.

Como non, éran os finais dos 60. Un grupo da Costa Oeste (San Francisco off couse),seis membros, entre eles duas mulleres; unha Linda LaFlamme a cargo dos teclados en todas as suas vertientes; outra Patti Santos,voz (esta vez si que se pode decir que anxelical), tambor, campás...; por outra banda, o fundador David LaFlamme, voz e violin; con este bagaxe, acompañaban o grupo Hal Wagenet na guitarra, Mitchel Hollman o baixo e Val Fuentes na bateria.

O tema que podedes escoitar o final de este artigo é "White Bird", que abria o album homonimo do grupo, e tamén a sua presentación en sociedade. Si o soño hippie estivo algunha vez o alcance das mans, seguro que este tema é o mais representativo do perto que estivo. Entre as voces de Patti e David, o violin de este ultima, e a atmosfera creada polo resto do grupo podemonos sumerxir nun soño que ben seguro non quixeramos espertar.Como si o tempo se detivera para poder gozar coa musica; como si non existira algo mais alá das melodias e os ritmos creados polo grupo.

O disco contén solo sete temas no que percorre a psicodelia e o folk da Costa Oeste de aqueles anos. Temas tan atraintes como "Bulgaria" "Time", ou "Hot Summer Day" deixannos coa impresión de que si que podia ser "Un Dia Maravilloso" cada vez que os escoitamos.

Como anecdota,contar que o tema que abria a cara B do disco, ""Bombay Calling" foi "fusilado" no seu escomenzo polos Deep Purple no seu tema "Child", algo que o propio Ian Gillam recoñeceu no seu momento. Podedes escoitar os dous temas e vos mesmos decidir; pero mentres deixovos con este "Paxaro Branco" que nos fai soñar.

TODOS QUEREN A UN BORRACHO

2010-10-02T16:07:00.016+02:00

Si os nenos e os borrachos son os unicos que din a verdade, que menos que adicarlle un tema a eles,nonsi? En este caso adicallemosllo os "drink man" con este tema de principios dos 70, ; e como ademais concorda moito con unha recente entrada no blog dos Crazy Pony's,onde fixen unha promesa, pois o prometido e deuda.(Para mais pistas ir o comentario meu da ultima entrada en www.crazyponys.blogspot.com)

Aquel que primeiro acerte que grupo é o que toca este tema, levará unha botella de licor café , made in "a miña terra", que é a terra onde se fai o mellor licor café do mundo mundial.
Asi que xa sabedes...a probar sorte, porque por outra parte o tema está moi recomendabel.

ME CAJOOOOO NO LANOIS¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡

2010-10-01T16:15:00.000+02:00

Que non vos asuste o titulo de esta entrada. Vai solo por mister Lanois e a sua paranoia polos efectos de sonido.
"Le Noise", do meu queridisimo Neil Young é un gran disco.Non hai ningunha dubida o escoitalo por primeira vez; grandes temas, excelentes cancións, sobria presentación....pero o sonido????????. Non sei, non me acaban de cuadrar esos efectos finais de algun dos temas, nos electricos sobretodo nos que se alonga o tempo como en unha agonia, estás a desexar que remate de unha vez; sobranlle evidentemente, cecais os que sonan durante os temas poidan ser aceptables...pero esos finais¡¡¡¡¡¡¡¡¡.
Como decia, deixando aparte esto que comentei arriba, "Le Noise" gustame, apabulla dende o principio; as partes electricas son coma zorreagazos secos nunha noite de lua; asperas letanias brincando aqui e acolá ata chegarche ó corazón; melodias electricas misturadas coa voz de Neil (ainda non se lle foi; ainda aguanta o tipo perfectamente) nunha soedade que apabulla dende o primeiro tema.
Grande "Walk whit me" abrindo a partitura que se desparrama ó longo dos oito temas; memorable "Hitchkicker" rememorando vellos tempos en novos espazos sonoros; brilante como plata refulxente "Angry world";"Peaceful Valley Boulevard" perfora as entrañas en carne viva, ...e Love and War", para este tema non hai verbas que expliquen ese sete minutos hinopticos de catarse individual, mellor escoitala, meterse dentro dela e poder decir: "!!joder co Neil Young¡¡".
Un disco que seguramente co tempo, convertirase en un clasico para todos os seguidores do canadiano; cecais no futuro xurdan musicos influenciados por este traballo que o tomen como referencia...o tempo poñerao no seu sitio, pero teño moi claro que o meu xa tén espazo de privilexio na miña colección.
Decepcionoume, eso si, a pobreza de datos, o exiguo "pack" que acompaña a obra; non se explica que tipo de guitarra toca en cada tema (supoñemos que a "Old Black" anda por medio de algún);... as letras presentanse sen ningún dato no camiño da sua creación, cando Neil é bastante amigo de todo elo; é decir: sobria posta en escena, que me cheira a min que vai a ter a sua prolongación (cecais para Nadal) coa posta no mercado dun "Set Box" con DVD incluido e algún que outro "Bonus Track" de "Le Noise". Supoño que o marketing impera en estas cousas, pero de todos formas non implica que estemos de ningun xeito diante de unha obra coxa...para nada, si obviamos eses "efectos" de algúns temas, atopamos un novo camiño que Young nos está a sinalar; é solo cuestión de collelo e disfrutalo.
Benvido "Le Noise"

VOLUNTEERS (JEFFERSON AIRPLANE)

2010-09-07T17:51:00.003+02:00

A veces as casualidades existen e un tropeza con elas sen caseque enterarse.

E o que me acaba de pasar con este disco. Lembro que na festa de Hector en Valdoviño en algún momento da noite despois da actuación dos Crazy Pony's sonou o tema que da titulo a este traballo do ano 1969.Carallo¡¡¡ os vellos Jefferson, pensei. E daquela xa tiña previsto adicarlles un "basico" a eles solos.

Ao pouco tempo xurde na paxina de a praia de Neil unha versión do "Wooden Ships" pero en este caso dos Starships; volvin a lembralos no meu maxin,pensando que indubidablemte é moito mellor a versión de este tema que aparece en "Volunteers"; e o outro día atopeime de supeto con unha edicíon en fascimil do vello "Volunteers" acompañado coa actuaccion dos Jefferson Airplane en Woodstock; xa non o pensei mais: "este para min" dixenme. E en estas estamos.

"Volunteers" como xa dixen publicouse no ano 1969, despois de que o grupo publicara dende a sua fundación en 1966 cinco traballos mais. Xa dende o principio foi unha banda de exito; aqui non temos que recurrir o topico de "primeiro traballo boas criticas e poucas vendas". Non. Os Jefferson gozaron de moitisima popularidade dende o principio da sua carreira.

Establecidos en San Francisco no momento do apoxeo do "Power Flower", os hippies e o rock psicodelico,parece como si estiveran destinados a estar xusto no intre axeitado e no lugar axeitado. Si fixeramos un percorrido por toda a sua traxectoria xenealoxica poderiamos atopar a todo aquel que estivera relacionado en un intre ou outro co rock da Costa Oeste.Dende Jerry Garcia e os Grateful Dead,pasando por Lovin Sponfool, Great Society, Os Doors, Quicsilver Messenger Service, Move,Janis Joplin, David Crosby....e un longo etc que podia ser caseque infinito na sua relación co grupo estrela da Costa Oeste.

Os Jefferson Airplane caracterizaronse en un principio por amalgamar o Folk que eclosionaba a mediados dos 60 co Rock emerxente de aqueles momentos. Martin Balin, como fundador do grupo foi quen de crear esa ligazon entre as duas tendencias reinantes en aquel momento.As influencias de The Byrds e Bob Dylan por unha banda e os Beatles e os Rolling por outra foron capaces de establecer as premisas nos primeiros tempos.

Posteriormente, xa dende o seu segundo traballo "Surrealistic Pillow", o grupo derivou hacia un Rock mas solido, e ali xa a integración de Grace Slick compartindo a voz con Balin, mais as guitarras de Jorma Kaukonen e Paul Kantner fixeron que o grupo fora recoñecido como unha tendencia unica e marcando o paso a outras bandas da bahia de San Francisco.

En "Volunteers" atopamos a formación mais estable da banda. Os xa nomeados anteriormente haberia que engadir a Jack Casady no baixo e Spencer Dryden a bateria.Cecais sexa o seu traballo mais comprometido politicamente; con unha dura oposición a guerra de Vietnam e unha critica feroz o vello "stablisment" dos USA. Por eso mesmo xa o grupo tivera os seus mais e os seus menos coa RCA (a sua compañia discografica), sufrindo no seu propio pelexo varias veces as iras da censura da sua propia discografica.Pero no momento da publicación de "Volunteers" a posición da banda éra tan forte a nivel de vendas que foron quenes de impedir que a RCA censurara varios temas que non eran do seu agrado.En concreto dous deles, aparte do que da titulo ó album,estaban no punto de mira da compañia: o apocaliptico "Wooden Ships",que xa fora publicado por CS&N un ano antes e no que Paul Kantner compartia autoria do tema ( é curioso pero na reproduccion fascimil do CD aparecen como autores do tema Crosby-Kantner-Stills, ainda que despois ,na actuacion no Festival de Woodstock a autoria unica do tema aparece solo Stephen Stills); e sobretodo o ""We can be Together" onde os Jefferson foron capaces de manter a frase "contra a parede, fillos de puta", cousa que non foi para nada do agrado da RCA.

Para este "Volunteers", a banda rodeouse do mais selecto a nivel musical que existia na Costa Oeste. Nos creditos do disco atopamos nomes como Jerry Garcia, Nicky Hopkins, Stephen Stills, Joey Covington(membro no seu momento de HotTuna e posteriormente dos propio Jefferson, David Crosby, e as "Ases de Copas" ós coros: Mary Gannon, Marilyn Hunt, Diane Hursh e Denise Jewkes.

Sinalar como importante de este disco,que foi o primeiro en utilizar o sistema de grabación de 16 pistas, todo un adianto para a época, de tal xeito que incluso na contraportada do disco aparecia unha foto do aparello para dar conta delo.

Os Jefferson, xunto cos Grateful Dead, foron os primeiros en convocar os "Happy Fest",concertos gratuitos que daban nos grandes parques que arrodeaban a cidade de San Francisco e que éran capaces de convocar a milleiros de seguidores durante mais de 24 seguidas, con actividades que hoxe se lle chamarian "performances", pero que xa de aquela a imaxinación imperante no sector cultural da cidade éran capaces de movilizar a nivel popular.

A intervención de Jefferson Airplane no festival de Altamont está ampliamente documentada na pelicula "Gimme Shelter", e en ela podese ver como Martin Balin é agredido durante a sua actuación polos "Anxos do Inferno" que eran os encargados de manter a "seguridade" do Festival. Esto fixo que os Grateful Dead se negaran a tocar e se laiaran amargamente da ruptura do "soño hippie" que aquel festival se encargou de acreditar como certo.

Precisamente, os Jefferson foron o unico grupo presente nos tres grandes Festivais lembrados despois no tempo: Monterrey, Woodstock e Altamont certificaron a grandeza de unha banda que sempre foi dando tumbos na sua formación e pola que pasaron cantidade de integrantes ó longo da sua existencia.

Cando posteriormente pasaron a chamarse Jefferson Starship e despois sinxelamente Starship xa se lles pasara o arroz...sen Kaukonen nin Kantner por unha parte, e sen Grace Slick por a outra, mais a baixa do seu fundador Martin Balin, retirado unah vez que Janis Joplin (boa amiga deste) morreu, a banda foi a deriva a pesar de todos os esforzos dos seus compoñentes.

Con Kaukonen e Casady mais o Covington como formación propia de exito (Hot Tuna) derivando a un blues caustico de amplo recoñecemento no circuito de blues, a banda era media banda, o que non llequitaba merito a unha traxectoria na que os seus exitos contabanse por traballos publicados. Dende "Somebody to love" a "Whitte Rabit" do segundo disco, todos os demais albums publicados ata o ano 71 entraron nas listas de mais vendidos . A suas longas xiras por Europa e os USA marcaron ao o grupo como un dos grandes entre os grandes. A influencia de Hendrix e Cream marcaron en un momento a sua deriva hacia un sonido mais pesado e rockeiro que o suave dun principio.

Sempre é un bo momento para lembralos, e si é con este "Volunteers" seguro que vos anima o día.

XA ESCOITO OS LATEXOS DO CORAZON: LE NOISE

2010-09-05T00:25:00.001+02:00

Como volo digo: vaiseme facer unha eternidade de aqui ata o dia 28 de este mes. Ese dia estará na rúa o ultimo traballo de Neil Young ,"Le Noise". Un disco que en principio decian que non estaria preparado ata a vindeira primavera, pero que agora nos avisan un adianto significativo no tempo.

Fai tempo que se sabia que o productor de este traballo do Tio Neil éra Dan Lanois, quen xa traballara con U2 e Dylan entre outros, e que hoxe por hoxe está considerado o productor de productores en canto a consecución de un sonido unico . E parece ser que o traballo está a cumplir as expectativas do que está a ser a xira en solitario de Neil Young de este ano; xa apampanou a todo o mundo cando se soubo que a sua xira non se acortaba a un set acustico ó que nos tén acostumado de cando en vez; a sorpresa saltou cando nas suas actuacións colleu a guitarra electrica (si, si...tamén a Old Black) e acompañado tan solo de esa guitarra empezou a debarrar un tema tras outro.

O público que está a asistir a esta xira fala maravillas do espectaculo, asi como a critica especializada...e nós tirandonos dos pelos.

Os temas de "Le Noise" xa están escollidos i estreados ao longo de esta xira.Algun dos tiltulos serán: "Walk with me", "Sign of Love" , "Love and War", "Hitchiker" ou " Peaceful Valley Boulevard".

Asi que xa sabedes...ata o dia 28 MOITA TILA.

UN "CORTEZ THE KILLER"...ASASINO

2010-09-04T23:58:00.000+02:00

Son cousas que pasan; un está afeito a centrarse en aquelo que lle interesa e resulta que vai deixando cabos soltos que solo o tempo é capaz de ir recollendo.

E o que me está a pasar cos GOV'T MULE, unha banda que recolle toda a pasión polo Rock, que tén unhas raices impregnadas de rock e blues por todos os poros; que xurdiron (xa o dixemos cando falamos dos Allman) como unha banda alternativa o grupo de Macon sen pensar en ningun intre que ia ter o percorrido que acadou ata o dia de hoxe.

Estiven de viaxe unhos días e cando volvin para a casa fixeno con catro ou cinco CD's que pillei en un momento de que tiven de descanso. Dous deles son do grupo dos que vos estou a falar; e no titulado "Live...Whith a Little Help From Our Friends"(emulando os mesmisimos Beatles), no segundo disco atopeime con este "Cortez the Killer" do noso apreciado Mr.Young. Cando o vin non o dubidei un segundo, foi para o peto de forma inmediata...e cando o escoitei...."Miña madriña¡¡¡¡"... que catorce minutos de catarse incontrolada.Unha xoia de versión, como xa nos recomendara o noso amigo Antonio de http://www.enlaplayadeneil.net/ ala por principios de este ano co gallo da visita de Marc Ford por estas terras.En esta versión do tema de Neil Young tamén esta Ford a guitarra e voz, e Bernie Worrell ó organo. Como vos digo unha autentica maravilla que tentarei subir ó set list do reproductor mp3 por si vos interesa escoitala.

A verdade é que o disco non tén desperdicio ningun: versions de "War Pig" dos Black Sabbath, "30 days in the hole" de Humble Pie, "Mr. Big" de Free,"Look on yonder wall" de Elmore James; "Sad and deep as you" de Dave Mason, e para rematar unha jam de 30 minutos do "Afro-Blue" de Mongo Santamaria, aparte o xa comentado "Cortez the Killer.

Pero entre eses invitados os que fai referencia o titulo do disco aparecen xente como (ademais de Marc Ford), Chuck Leavell ó piano, Dereck Trucks a guitarra,Jimmi Herring a guitarra tamén, Yonrico Scott á percusion, asi como Randall Bramblet ó saxo tenor. Instrumentistas de luxo que acompañan a Warren Haynes, Allen Woody (un ano antes de morrer) e Matt Abts, é decir a formación orixinal dos Gov't Mule.O disco está grabado o dia de Noite Vella do ano 1998, no Roxy de Atlanta; ...e non tén desperdicio. Eu recomendovolo encarecidamente.

OS CRAZY PONYS DE ESTREA

2010-08-29T10:59:00.000+02:00

Temos novas dos nosos amigos os CRAZY PONYS. Según me comenta Ricardo-Xabre, é caseque seguro que a estas horas, o grupo teña rematado a gravación "en condicións" do que será o seu tema de presentación.Tranquilos eh? que non é un tema composto por eles, xa que todos sabemos que os Ponys son unha banda tributo a Neil Young e o seu repertorio está composto por temas do canadiano. E para reflectir o que son capaces de facer sobre o escenario, que mellor que "Powderfinger" para abrir boca?
Non sei si a gravación se faria en Valdoviño ou en Compostela, pero o que si é seguro e que gravaran en estudo, con pistas e todo eso; despois haberá que misturar, remisturar...os instrumentos un por un, as voces...etc....
A espera de saber como foi a cousa, que seguro que Xabre nos contará, solo nos queda confiar en que todo fora ben e ter dentro de moi pouco a proba de que asi foi.
Veña Ponys, xa queda menos.

AT FILLMORE EAST (ALLMAN BROTHERS BAND)

2010-08-23T19:41:00.004+02:00

Estamos a falar de un dos directos mais contundentres e famosos do mundo do Rock.

Marzo de 1971. Nova Iorke, e mais en concreto ó "Fillmore East" de Bill Graham recibia a visita de un grupo de Florida, con dous traballos as suas espaldas que como sempre foran recibidos con boas criticas e poucas vendas.

Os "Allman Brothers Band" formaranse no ano 1969 en Jacksonville (Florida), ainda que con percorrer dos anos a sua base estable organizariase en Macon (Georgia).Co seu primeiro disco homonimo colleitaron (como xa dixemos) enormes eloxios pero pouca pasta, polo cal alguns dos seus membros tiñanase que gañar a vida como musicos de acompañamento de outra xente.Duane Allman seria o integrante que marcou o rumbo e o sonido da banda despois de recoller polo camiño a Dickey Betts para acompañalo tanto na guitarra solista como no slide; Berry Oakley estaria ao baixo; despois integrarianse dous percusionistas. Bucth Trucks e Jaimoe Johanson; o derradeiro en integrase na banda foi precisamente o que seria a sua voz e organo e piano: Greg Allman, ó outro Allman da banda.

Percorreron todo o Sur dos USA, facendo directos apabullantes en base a sua mistura de blues-rock; coa presencia do slide guitar por parte de Duane Allman e poñendo toques de jazz e country nas suas masivas actuacións.

Como deciamos, en marzo do ano 1971 ofreceron varios concertos no "Fillmore East", do que se recolleron varios temas para a publicacion de un doble album en directo.Con tan só 8 temas para un disco doble podemonos facer idea da presencia de longos solos e improvisacións; autenticas "jams" de mais de quince ou vinte minutos onde os musicos botaban man de todos os seus recursos estilisticos para chegar a unha perfecta comunión cos asistentes os concertos. Cecais un dos temas mais coñecidos do grupo "Mountain Jam", con unha duración de mais de trinta minutos, non foi incluido no album xa que estaba destinado a ser publicado no posterior "Eat a Peach", outra obra de arte dos sureños.

"Statesboro Blues", un tema de Will McTell con moitos anos de percorrido por todo o Sur abre o album. Contundente, rockeiro, sonido limpo e fluvial para converxer nun dos momentos claves da banda; os Allman recuperaron este vello tema que xa fora versionado por outros bluesman, como Taj Mahal, e eles teñen o merito de dalo a coñecer de forma masiva as xeneracións posteriores.

Outros temas do antiguo blues sureño forman parte de este traballo: "Done Somebody Wrong" de Elmore James, ou " Stormy Monday" de T. Bone Walker tamén son recuperados polos Allman nas suas actuacións en directo. As afiladas guitarras de Duane ou Betts, duplicadas a veces, falando e respondendo unha a outra, crean unha atmosfera cargada de emotividade e sentimento que chega ó seu culmen en dous temas claves do disco: "In memorian of Elizabeth Reed" (titulo tomado de unah lapida do cemiterio de Macon), unha composición conxunta de todo o grupo, de mais de trece minutos de duración, emotiva e con eses toques jazzisticos a cargo do organo de Greg Allman; e mais "Wipping Post" da autoria tamén de Gregg que ocupaba a derradeira cara do disco : 23 minutos de descarga total, onde os Allman xogan a crear espazos de imaxinación e improvisación nunca vistos ata daquela.

O disco publicouse no mes de xuño de 1971 e moi cedo foi aclamado pola critica e polo (esta vez si) público; non é que chegara o mais alto das listas, pero fixo que a banda sureña se asentara entre os mais grandes do Rock, e sobretodo que foran coñecidos como unha banda de directo.

Entre a grabación do disco e a sua posterior publicación Duane Allamn inteveu no "Layla and others assorted love songs" de Dereck and the Dominoes, formación de Eric Clapton con inmensa repercusion en aqueles intres. A intervención de Duane en este disco fixo que fora recoñecido como un dos mellores guitarras de todos os tempos, a altura mesma do desaparecido Jimi Hendrix.

Precisamente, poucos meses despois, o 29 de Outubro de ese 1971, cando todo lle sonríe á banda, Duane tén un accidente de moto en Macon e por mor das feridas morre pouco despois.Estaban a grabar o seu seguinte traballo "Eat a peach" onde a guitarra de Duane está presente en varios dos temas; os membros da banda adicanlle ese disco o fundador da mesma.Duane foi soterrado no mesmo cemiterio de Macon de onde sacaran varios titulos dos seus temas mais coñecidos ( a xa mentada "In memorian de Elizabeth Reed" e tamén de ali sacaron o titulo de "Little Martha", unha peza instrumental de curta duración con unicamente Duane e Dickey Betts as guitarras acusticas). A maldición sobre o grupo fixo que Berry Oakley tamén fora soterrado a beira de Duane, despois de sufrir tamen un accidente de moto a poucas mazás de onde Duane tivera o seu. Berry sobreviviu pouco tempo ó accidente pero non quixo recibir tratamento medico por mor dar malferidas en todo o seu corpo, e sabendo que o imposibilitaba para facer unha vida normal.

Todas estas desgracias fixeron que o grupo ainda aguantara un tempo en estado de gracia. No ano 1973 publican "Brothers and Sisters", o seu traballo mais recoñecido , e tamén o mais vendido. "Ramblin' man" ocupa os primeiros lugares das listas e ademais aparece na banda sonora da pelicula "O Exorcista", pero a xoia do album é un intrumental de mais de sete minutos,"Jessica" que lle permitia ó seu autor,Dickey Betts, aparecer como compositor e guitarra principal e ser considerado o alumno aventaxado de Duane Allman.

Posteriormente, aparece o xa seminal "Win , Lose and Draw" que certifica a morte creativa do grupo, ainda que botaron unhos anos mais rulando polos escenarios pero xa sin a forza de antes.

No ano 1991 retornan con "Seven Turns", pero a maxia estaba xa perdida. Multitude de discos en vivo son publicados un tras outro, onde se recollian actuacións de antaño misturadas con as mais recentes. Os trocos son constantes na banda; cecais o mais interesante sexa a chegada de o sobriño de Butch Trucks; Dereck Trucks toma o mando nas guitarras (Dickey Betts xa estaba no seu propio proxecto); "Hittinn' the note" cecais sexa o mais apreciable da banda en estes anos, que volve a actuar en directo con vellos temas.

Pero cecais o mais interesante que rule nestes intres por ahi, sexa o que naceu como un proxecto alternativo aos Allman no ano 1997: Warren Haynes e Allen Woody, guitarra e baixo dos Allman daquela puxeron en marcha a sua propia banda: Gov't Mule, unha mistura ,segun os entendidos, de Black Sabbath, Led Zeppelin e Allman Brothers con pingas de jazz; o proxecto segue adiante a pesar da morte (outra vez) de Allen Woody no ano 2000.

Pero dos Allman ainda se sigue a falar; sempre se recordará o seu "At Fillmore East" como disco obligado de ter na colección de un amante do Rock; posteriormente, no ano 2006 editouse unha edición de luxo do "Eat a Peach" onde se conten un disco enteiro adicado as sesions grabadas no mesmo Fillmore, pero unhos meses despois (en xuño do 1971) ; en este "Fillmore East 2" (por chamalo de algun xeito) aparecen temas como "Don't keep me wonderin'" ,"One Way Out ou "Midnigth rider" que seguro que tocaron en aquelas maxicas noites de marzo do 71, pero que ata o de agora non apareceran en vivo.

Como seguro que moitos de vós tedes o orixinal de "At Fillmore East" na casa, eu recomendariavos que o desenpolvarades, e que con moito agarimo os puxerades comodos para escoitar unha das cumes do Rock.

Xa o decia o propio Duane: "O Rock naceu no Sur, por eso non somos unha banda de rock sureño, si asi fora solo seriamos unha banda de ROCK ROCK"

UNHA LEMBRANZA MERECIDA: 7 LUVAS

2010-08-21T00:20:00.000+02:00

Hoxe son un grupo de culto. No Barbanza foronno dende o principio; dende que en Radio Noia se empezou a escoitar a historia de "Rula e Machotiño", transformando a musica de Dylan en unha épica novela onde se remexian trapicheiros, gardas civis, travestidos, mariñeiros e demais persoaxes coincidentes na extinta Via Rapida.
7 Luvas foi unha banda transformadora e revolucionaria no senso estricto da palabra. Primeiro polo risco sempre evidente de usar o galego no rock; despois por poñer en sonido versions dos grandes, dende o mentado Dylan, a Springsteen, Leonard Cohen, ou mesmo o "Zeca" Afonso; mais ainda porque non se sometian a unha versión en galego estricta do tema orixinal,senon que inventaban as historias facendo letras completamente diferentes as orixinais: adaptabanas a realidade cotián da rúa e das suas vivencias; pero cecais o mais perigoso fora que todos os seus traballos editados...NON SE VENDIAN nas tendas, senon no propio circuito das saas onde actuaban...para mais tarde, xa na era de Internet, poñer os seus discos a disposición de quen o quixera completamente de balde.
Foi a principios dos 90 cando Fredy, non xa un seguidor de Dylan, senon cecais un dos mellores estudosos de todo o mundo da vida de Dylan, o que encarrilou o proxecto 7 Luvas; Fredy éra capaz de imitar perfectamente en galego a entonación, o xeito de interpretar, de moverse, de alongar as frases tal e como fai Dylan, sen que fora algo que estivera fora de ton; con Ramón a guitarra electrica,Manolo ao baixo, Luis a bateria, Sera multiinstrumentista e o propio Fredy a guitarra acustica estaban formados os 7 Luvas.
Non sei si lembro ben, pero coido que no ano 91 conseguiron viaxar a Stockport,en Manchester para actuar en unha Convención Europea sobre Dylan.

Hoxe, escoitando os discos da banda, sorprende saber que toda a edición dos traballos fora artesanal e caseira, grababan na casa de Fredy co escaso equipo que tiñan; nembargantes si oides a versión de "Backstreets" (Calexons) de Springsteen captaredes o espiritu da orixinal dende outra perspectiva diferente a pesares de non perdervos no tema; "Na casa de Maruxa","Cheos de desazon", "Mariquiña·, son temas que estan presentes no seu primeiro traballo "Pirata", electrico e palpitante, intimista e solidario, fresco e sorprendente.
Dous traballos mais, "Que tomas" gravado ao vivo, e "Nu", mais intimista completan a discografía oficial do grupo,ao que se engadiu posteriormente outro mais "A pé feito" grabado con temas de mediados dos 90. Todos os tedes a vosa disposición na paxina doa banda: http://www.7lvvas.net/ onde podedes ver e escoitar,asi como baixar e descargar todo o que queirades. Merece a pena. De verdade.

NIGHTMARES..AND THE OTHERS TALES FROM THE VINYL JUNGLE (J. GEILS BAND)

2010-08-13T17:58:00.000+02:00

Non hai moito onde mirar para ter referencias xa non deste disco, senon tamén do grupo do que imos a falar. Si ollamos na base de datos do que alguns chaman "a Biblia do Rock and Roll" (a revista Rolling Stone, jeje) a J. Geils Band non aparece por ningures. E iso a pesar de que esta banda acadou bastante exito a finais dos 70 e comenzos dos 80; incluso un dos seus traballos foi nº 1 en Bilboard durante varias semanas.
A mediados dos 60 , Jerome Geils a guitarra e mais Danny Klein ao baixo, convenceron a Richard "Magic Dick" Salwitz para que os acompañara a harmonica e asi poder facer o que éra a sua paixon: blues acustico. Rularon un par de anos polos clubs dos suburbios de Boston ata que se cruzou no seu camiño Peter Wolf. Geils, durante eses anos adquirira unha boa reputación como guitarra de blues, polo cal non foi de estranar que todo un persoaxe como Peter Wolf, coñecido no ambiente de Boston como poseedor dunha das mellores voces do entorno se ofrecera para entrar no grupo. A Geils non lle pareceu mal, sobretodo cando Magic Dick deu o seu visto bó a entrada de Wolf na banda. Magic Dick xa traballara cos grandes do blues en Chicago e Detroit; a sua armonica apareceu en traballos de Muddy Waters, Albert King e todos os grandes dos anos 60 que pelexaban por dar a coñecer a sua musica fora dos circuitos dos clubes de blues e facelo achegar ao grande público. A boa reputación de Magic Dyck proviña da sua forma de tocar a harmonica: cando levaba o instrumento a sua boca desatabase algo asi parecido a un furacan; o harmonica-speed éra a especialidade de Magic que bebera dende moi novo as tradicións do blues e do jazz (escomenzou tocando a trompeta) por mor do seu pai e de toda a familia que éran unhos estudosos do blues do Missisippi e de Chicago.
A banda acabou formandose con Stephen Bladd a bateria e Seth Justman os teclados que co tempo seria o productor do grupo na meirande parte dos traballos realizados no futuro. Wolf e Justman encargabanse da composición dos temas.
No ano 1970 publican o seu primeiro traballo co nome da banda, saen de tour acompañando os grandes do blues como John Lee Hooker, Junior Wells ou James Cotton...é aqui cando escomenzan a ser coñecidos pola forza i enerxia desplegada nos escenarios. "Getting crazy" chegaron a popularizar os seus concertos pola forza devastadora que desplegaban en eles; Peter Wolf e Magic Dick non paraban de moverse durante as mais de tres horas que duraban as suas actuacións en directo, o sonido peculiar da harmonica facia que a musica da J. Geils Band fora inmediatamente recoñecida; os seu peculiar blues-rock, aderezado con toques soul e funky fixo que a banda comenzara a ter unha boa reputación entre os amantes do blues e do rock.
"Nigthmares......." é o seu sexto traballo lanzado no ano 1974. Cecais conteña non o tema mais recoñecido da banda ( eso corresponde a "Centerforld" do seu exitoso Freeze frame do ano 1981), pero si o mais caracteristico de toda a sua carreira: Os mais de seis minutos do tema que abre o disco " Detroit Breakdown" son unha furia incontrolada de sonidos guitarreiros acompañadas constantemente pola harmonica e o piano. Si a esto lle engadimos a poderosa voz de Peter Wolf temos un remexido perfecto para unha audicion de Rock en estado puro. Pero non se para en este solo tema: o longo do disco a banda da un recital do que é un grupo en estado de gracia.
Ainda que as ventas non éran unha cousa do outro mundo a banda foi recoñecida como unha das mais constantes e innovadoras do Rock. Varios discos en directo daban boa fé delo ("Live Full House" do ano 1972, "Blow Your Face Out" do 76, e "Showtime" do 82).
Cando xa a banda pàrecia irremisiblemente castigada a ser unha referencia do blues-rock para minorias, chegou o bombazo de "Freeze Frame": sonido mais domesticado, menos abrupto, mais calmado; fixo que o disco fora nº 1 durante 4 semanas en USA e se mantivera nas listas durante ano e medio. O single "Centerfold" foi número 1 seis semanas seguidas en Billboard.
En 1985 a banda desfixose despois de recorrer un longo camiño; co tempo dous vellos amigos como J. Geils (que nunca quixo destacar polo feito de poñerlle o seu nome a banda) e mais Magic Dick volveronse a xuntar para formar Bluestime, grupo de culto de blues evolutivo que ainda hoxe en dia sigue a traballar e dando bos discos. En ese intervalo de tempo Magic seguiu a sua pasion polo blues traballando con xente como Patti Smith, Debora Harry, Full Circle ou Ruyici Sakamoto e formando parte da Legendary Rhythm & Blues Revue, combo imaxinativo e rompedor onde os haxa, con formacións diferentes cada noite.
O dito, achegadevos a un dos traballos de esta banda, é seguro que si o facedes con "Nightmares....and the others tales from vinyl jungle" deixaravos un bó sabor de boca.

UN GARAXE DE CINCO ESTRELAS

2010-08-13T13:28:00.001+02:00

Foi un dos descubrimentos da pasada Rust Fest do Valdoviño.
Xabre xa nos advertira: " En O Garaxe vai haber moi boa musica, e non so de Neil Young".
E claro que tivemos boa musica nos tres días que ali botamos. A pesares de visitar o local a diversas horas do día,sempre tivemos a boa compaña de ese tipo de musica que amamos e que é moi dificil de atopar en calquer sitio.
Que as doce da mañan te visiten Os Doors, ou Patti Smith sempre é boa sinal de ter unha boa base musical para acompañar unha cervexa.
Aparte, o local é diafano, alegre, limpo e moi acolledor; o persoal atento a todo o que lle pides; os prezos asequibles...e si por enriba, como lle pasou ao noso amigo canario Pepe, atopas boas cervexas de marca a bon prezo...¿que mais se pode pedir?...
Despois,vas descubrindo que todo tén un porqué; preguntas,contanche;e asi ves porque en ese pequeno Concello de Galicia te atopas con esta clase de locais; o seu propietario (Cuxi,pode ser?) leva un tren de longo percorrido (como dirian os Doobie Brothers)sempre arredor da boa musica: cando non se atopaban bos discos de Rock por aqui,él xaos escoitaba na casa, sendo a envexa de moitos amigos; como non sei moito mais de como acadaba esos discos non podo falar mais, pero dende aqui querolle poñer (en vez de estrelas de categoria) cinco guitarras rockeiras a un dos mellores locais de musica que teño visitado.
Grazas "O garaxe".

CRAZY PONY'S CABALGAN DE NOVO

2010-08-08T00:57:00.003+02:00

A cita éra de novo en Valdoviño. As 9 da noite na Mansion of the Hill, choza de veran do amigo Hector, a quen teño que a gradecerlle que me invitara a celebrar o seu cumpleanos en ese incomparable marco dende o que se divisa toda a praia de A Frouxeira. Os Pony's poñian a musica, Hector a manduca... e os invitados éran os que aproveitaban esas duas conxuncións para pasar unha boa noite.

Co tempo xusto de chegar, xa que por obligacións de traballo atopabame a tres mil kms de distancia, a noite éra propicia para disfrutar de novo da musica do Tio Neil a traveso dos Pony's.

Ali estaban todos os que estuveron na Rust Fest; puden saudar e disfrutar da charla con Xaco (guitarra dos Fanecas, George, Antonio, Ramón (cantante da mesma banda), Arantxa, Begoña, Javier....e un longo etc que me levaria toda a cronica.

Despois de unha pequena jam na que subiron o escenario variados persoaxes poñendo voz a clasicos do rock, como Os Doors, Credence, etc, pasamos a saborear unha caralluda churrascada a base de panceta con queixo, variedades de chourisos, costela e polo, misturado con bó pan do país, e viños e cervexas a gosto do consumidor.
Xusto antes de escomenzar o concerto, ofrecemoslle a Hector unha pequena seleccion de fogos artificias que lle deron coor a noite tendo como fondo a praia da Frouxeira, que relumia cada vez que os foguetes se desfacian nas alturas deixando as suas estelas de coores brilantes.Os Pony's escomenzaron con"Hey Hey,My My" e foron desgranando un set list do mais completo; a pesar de tocar en familia tomaron a cousa en serio, ainda que se lles via moito mais relaxados e tranquilos que o escomenzo do concerto de Compostela. Luis sobretodo disfrutou dende o primeiro intre da actuación,movendose e acompasando o ritmo perfectamente ó camiño que abrian Carlos e Edu a bateria e o baixo respectivamente; atreveronse de novo( hai que ter valor....) como fixeran na Rust con "No Hidden Path", e foron desgranando temas como "Powderfinger", "Cowgirl in the sand" "Over and Over"...para deixar paso o set acustico con "Long nay you run" (Antonio a voz, organo e harmonica), "Heart of gold", "Comes a time", "Old man" "Harvest moon"...e a sorpresa da noite: "No wonder" que sonou mais que aceptable a pesares das dificultades vocais que ten o tema.
Cando volveron a parte electrica, o persoal xa estaba quente...saltaba,coreaba,bailaba. Unha petición por parte de Antonio dende o escenario demandando unha "cañita", fixo que aparecera por primeira vez na noite unha botella de "agua de fuego",eufemismo que os aborixenes e indixenas que poboan estas tribus galaicas saudan co nome de "cana", "caña branca"" ou "augardente", e que por outros lares denominan "orujo" ou "aguardiente"; o buquet de tal brebaxe éra exquisito en canto a frescura (ainda arrecendia a alambique caseiro),pero en canto a gradación xa sabemos como as gastan estos "gallegos"...e asi foi que entre a musica, o bebercio, a ledicia contaxiosa, e as luces ó lonxe que dibuxaban o contorno da indomita costa artabra, a cousa desmadrouse:algun baixaba a rolos probando o cheiro fresco do cespede recen cortado; outro subia o escenario escenificando un estriptis integral de cueiro con posterior inmersion corporal na pisciniña anexa; outro buscaba pesetas entre a herba no medio da escuridade, recuaba unha e outra vez costa abaixo para tentar de novo subir a costa; pero os intentos eran en van unha e outra vez, ata caer definitivamente e ter que ser agarrado entre varios para levalo a pisciniña para un pequeno arranxo; Antonio daba pé a que todo aquel que quixera subira o escenario e fixera coros con el.Asi foron pasando "Down by the River", "Love to burn", "Cortez, Cortez" "Keep on rocki'n", "Mansion on the Hill" ( adicada a Hector), como bises "Like a Hurricane", e "Love and only love", en medio do disfrute xeral dos membros da banda. Luis interviña nos coros e deixaba a "huevo" para que Ricardo entrara coa sua guitarra solista; os guiños entre este e mais Edu éran constantes; Carlos daballe caña (da boa) a sua batera sen remisión; Antonio mantiña ao persoal coas suas constantes chamadas a participación comunal...e Vicki facia valer a sua voz mantendo o ritmo e machacando unha e outra vez cos pés o escenario como signo de poderio.

En fin, unha autentica festa, que cando xa parecia que remataba, foi Ricardo, despois dos bises, quen anunciou dous temas mais en honor a alguns veciños de Pantin que se achegaron a última hora ó concerto; i é que este Ricardo cando disfruta non quere parar nunca;asi sonaron para rematar "Cinnamon Girl" e poñendo o punto final "Fucking Up".

Unha noite para valorar despois do intenso mes no que se viron inmersos os Pony's;a de onte foi unha actuación para seguir quentando motores; valorable no punto que significa o tocar sen presion de ningunha clase; para coller confianza entre eles e disfrutar ampliamente de un ambiente favorable...e facernos pasar unha fermosisima noite.

Para que teñades unha pequena referencia,deixovos unha pequena mostra en estas fotos que acompañan esta cronica.

**E algo para valorar: Valdoviño debe ser o Concello con mais seguidores "per capita" de todo o Estado. Quen pode presumir de ter mais de 30 fans-fans que corean, que cantan, que levan o ritmo, que coñecen todas as cancions do set list, digo 30 en un Concello de escasos 7000 habitantes? Imaxinades unha cidade de 700.000 habitantes que haxa 3000 seguidores acerrimos do Tio Neil? Eu non a coñezo.Por eso é tan importante o exito de esta xente de Valdoviño; a todos eles o meu mais grande abrazo.

E aos PONY'S: a seguir, que sodes GRANDES.

HIGHWAY 61 REVISITED

2010-08-03T20:41:00.003+02:00

Cando Bob Dylan entrou no estudo de gravación da Columbia, en New Iorke, en xuño de 1965 e saliu dous meses despois con "Highway 61 Revisited" debaixo do brazo, non podia imaxinar que estaba a escribir unha parte da historia da musica popular que teria unha gran influencia no futuro do Rock.
As sesions do album escomenzaron a primeiros de dito mes de xuño, centrado unica i exclusivamente no tema "Like a Rolling Stone". Moito se ten escrito sobre este tema ao longo dos 45 anos posteriores a sua gravación. Dise que Dylan tiña escrito o texto pero non daba coa musica que el tiña metida na cabeza; non sabia como poñer en acordes aquelo que el soñara; tamén se tén falado moito sobre o papel de Al Kooper en esas sesións: dende que Kooper non sabia tocar o organo, ata que el mesmo dixo que seguia o ritmo detras do que os outros musicos ian tocando; Mike Bloomfield seria o outro puntal de tales sesións coa sua guitarra de blues recoñecida como unha das mais exquisitas dentro do xenero como participante de Paul Butterfield Blues Band: seica Dylan deulle o texto do tema sen saber moi ben como sair do problema: so lle dixo que non tocará "como ese chumbo de B.B. King", cousa dificil de creer en Dylan sabendo a admiración que tiña polo vello bluesman; entre Kooper e Bloomfield creouse unha base musical a partir de esta colaboración que seguiria ata a morte de Bloomfield no ano 1981; este foi o seu punto de partida que deu lugar a posteriores traballos dos dous musicos, en especial o lembrado "Super Sessions", que contaba coas colaboracións entre outros de Stephen Stills e Carlos Santana. É curioso porque dentro de este album hai un tema de Dylan ("It takes a lot to laugh, It takes a trian ti cry") no que se traballara durante as sesions de "Highway 61 revisited" e descartarase para a sua publicación (en principio) dentro do album de Dylan, e Kooper e Bloomfiel a recuperan para a sua posterior colaboración.
As sesions de gravación desenrolanse durante o veran de 1965, famoso pola aparicion de Dylan no festival Folk de Newport, onde por primeira vez aparece con unha banda electrica e onde foi aplaudido e abucheado a partes iguais polos seus seguidores; é famosa a anecdota de Pete Seeger intentando cortar os cables do equipo de sonido con unha machada cando veu a Dylan enriba do escenario con esa banda de Rock; posteriormente Seeger declararia que non éra unha machada, senon unha navalla e que so queria cortar os cables polo "horrible sonido" que emanaba dos altofalantes, non pola musica que Dylan e a sua banda estaban a desenrolar no escenario.
De todos os xeitos a aparición de Dylan no Festival Folk de Newport marcou un antes e un despois na historia da musica popular; contra vento e marea Dylan seguiu facendo o que el creia que debia de facer, dando de lado a todos os que o quixeron converter na voz de toda unha xeneración; cecais Dylan aproveitouse nos seus comenzos de todo ese movemento arredor do folk no que se movian moitos dos activistas de esquerda nos USA: os movementos polos dereitos civis, os grupos para reclamar o voto da minoria negra, a "esquerda guapa" agochada baixo o parné dunha comoda situación social....movementos todos eles que quixeron facer de Dylan o seu simbolo de progresismo e denuncia nos Estados Unidos.
Volvendo as sesions de traballo de "Highway 61 Revisited", durante catro dias traballaron abondo unha e outra vez no "Like a Rolling Stone". Foi na sesion do día 16 de Xuño cando se tomou a toma mestra que ficaria rexistrada como toma definitiva: 6 minutos e 13 segundos para a historia; como facer que un tema de mais de 6 minutos tivera exito cando nas radios da epoca o mais que sonaban eran temas de pouco mais de 3 minutos? A cabezoneria de Dylan obligou a manter o formato do tempo sen retocalo para as emisoras de radio, o que facia mais dificil que estas a emitiran. Pero o tempo deulle a razon ( como lla deu en outras cousas), e "Like a Rolling Stone" subeu ata o numero dous das listas americanas como single do album.
Outro single gravado durante este tempo tamen subiria nas listas; tratase de "Positively 4th Street"; pero este tema, que en principio ia formar parte do disco, foi descartado por Dylan, e tan so lanzouse como single.
"Tombstone Blues", "From a Buick 6", "Ballad a Thin Man", "Queen Jane Aproximately", "Just Like Tom Thumbs Blues" ou "Desolation Row" son temas que forman parte de este disco que xa é parte da historia. Marcou o desexo de Dylan de converterse no que sempre quixo ser: non a voz dunah xeneración, nin o portavoz dos desesperados e humillados; nin tan xiquera ser un folk-writer recoñecido. O desexo de Dylan éra mais sinxelo que todo eso: tan solo queria ser un cantante de Rock and Roll, e ter a sua propia banda para tocar esa musica. Con este disco marcou a traxectoria para a posteridade, rompeu co clasicismo imperante; dibuxou a musica futura enmarcada en sons que ata ese intre non tiña saida; abusou do blues como metafora para chegar ó rock. Ademais de eso, éra época na que o poder imaxinativo de Dylan estaba no seu punto alxido: da sua mente saian e fluian constantemente notas e versos; escribia as cancions mesmo no estudo de gravación e unha vez rematadas poñiase a gravalas de forma inmediata; incluso no medio da gravación paraba un intre para facer anotacións do tema que estaban a gravar ou se lle ocurria algo distinto para meter precisamente en ese tema; cousas tan tolas que son dificiles de creer...ainda que o mesmo Dylan acrecentaba esa lenda con declaracións a prensa e os medios que nada tiñan que ver co que estaba a facer e que estes recollian como declaracións de alguen que estaba por enriba do ben e do mal. E famosa a contestación a un xornalista cando este lle pregunta polo tipo de musica que el facia: "sinxelamente, é musica aritmetica"....Dylan tomaballe o pelo a quen se puxera por diante por mor de toda a parafernalia montada o seu arredor; coido que no fondo , o musico de Duluth é un timido redomado, e tan so facia defenderse da unica forma que sabia de todo o montaxe que xiraba sobre el. Sabedor que calisquer declaración que facia a os medios serian portada das revistas e medios especializados, Dylan xogaba con eles o gato e o rato, mentras da sua cabeza seguian xurdindo ideas que el ia poñendo en papel .
Cecais incomprendido en aquel intre, él sabia moi ben o que debia e queria facer e asi foi recoñecido moito tempo despois, cando xa Dylan estaba en outra orbita, cando xa experimentaba unha e outra vez con sonidos e instrumentos alonxados de aquel que marcou o "Highway 61 Revisited".
O disco converteuse en referencia en todas as obras posteriores de Dylan; e tamen foi recoñecido posteriormente por aqueles que o condenaron o lume da fogueira por demasiado rockeiro e electrico; hoxe en día está considerado dentro dos mellores albumes de Rock de todos os tempos; e "Like a Rolling Stone" a mellor cancion publicada en toda a historia da musica popular; un disco diseccionado palmo a palmo pola critica e unha cancion a quen recentemente lle foi adicado un libro a ela sola: "LikeaRollingStone. Bob Dylan na encrucillada" de Greil Marcus, completamente recomendable para o estudo de tan solo este tema.
O final, como conclusion podemos sacar que como xa dixemos mais arriba, Dylan converteuse no que el soñara de neno: SER UN CANTANTE DE ROCK.