V RUST FEST

Pois xa está; agora vai de verdade o que estabades a demandar dende fai tempo. O V RUST FEST (Waiting un año mas por Neil Young) ponse en marcha a traveso desta paxina. E como sei que por unhos días vai ser moito visitada voume pasar ao español para que todo o mundo o entenda.

Será el proximo mes de Julio, en concreto los días 4-5 y 6 en la antigua "Vila sana" es decir Xunqueira de Ambia, alli, en lo profundo de la provincia de Ourense, a tan solo 20 Kms de la capital. Facilisimo de llegar: cojes un avión y le dices al piloto que te lleve. En menos de lo que canta Neil "Like a Hurricane" ya has aterrizado. No tiene perdida si vienes desde Madrid. A 30 kms de salir de la capital del Imperio ya ves un cartelon que pone: XUNQUEIRA DE AMBIA (villa del Rust Fest) 515 kms más o menos, es decir cuatro horas y media. Tirado que no? Y todavía lo teneis más facil. Preguntad donde se hace el mejor Licor café del Mundo y no errareis.
Ahora en serio (por lo menos un cacho):el cartel es casi el definitivo. Puede que haya una o dos novedades a ultima hora, pero en principio es lo que tenemos. Los horarios estan por decidir, pero ir haciendoos a la idea de que como tengamos sol y buen tiempo vamos a sudar de cohone como diria nuestro amigo Manolo Granpa, ya que seguramente a partir de las siete de la tarde tendremos que ir empezando con todo el tinglado.
Conciertos viernes y sabado, y para el domingo dejaremos el "Bares de Musicos", para dejar un buen sabor de boca a todos los amigos que se acerquen y que ya explicaremos más adelante.
El YANTAR: no os pongais finos. Pulpo y churrasco para el mediodia con algún añadido mas como puedan ser Sardiñas y Mexilons. Pero serán los encargados de la Pulperia los de regalarnos los ojos con las viandas que ellos preparen en el recinto de las "Escolas Vellas" que es donde se desarrollara el Rust Fest.
Manolo Granpa pondrá voz a la historia interna de "HARVEST" con su inmensa enciclopedia que es, seguramente a una hora en la que muchos estareis durmiendo la mona, pero seguro que buscamos algun atractivo que nos lleve a llenar el recinto donde se celebre la conferencia.
Aunque no tengamos hora de retirada en lo que se refiere al equipo de sonido, no queremos alargar demasiado la cosa en las dos noches para disfrutar por lo menos del pueblo y los alrededores. Poco a poco os iremos informando, seguramente cuando el "Boss" Antonio se digne ponerse a hacer una pagina web del Rust Fest como cada año. Pero mientras ya sabeis lo que os espera.
Jordi Badel se ha ofrecido a hacernos disfrutar con una sesion de pincha al rematar los conciertos. Desde aqui nos comprometemos a que no falten las birras y lo que haga falta para que la fiesta no decaiga.
De las estancias e infraestructuras tendreis noticias dentro de poco. Por ahora disfrutar de este cacho cartel que ha hecho Luis "Crazy Ponys", y que por eso mismo hemos tenido que premiar con dos pases para su grupo en el mismo día: acustico y electrico.
Ala, venga , que lleguen los comentarios...

OS NOSOS?...OU DE TODOS?

Teñenmo dito moitas veces.E tamén mo teñen preguntado por activa e por pasiva. Como é que sendo galego falante a cotio,con unha postura ideoloxica clara, tendo por Norde dende sempre non xa o "dereito a decidir" (palabro politicamente correcto a dia de hoxe), senon ó dereito a autodeterminacion persoal e colectiva de todo un pobo..sendo asi, como é que o teu Norde musical é un canadiano, que canta en inglés, e que ademais politicamente da unha do dereito e outra do revés?
A resposta é moi sinxela: é solo MUSICA. Nin mais nin menos. Podemos gostar de moitas cousas, de moitos gostos, do frio ou do calor,do mar ou da montaña, do amor e do odio ao mesmo tempo...e non por iso deixar de lado outras cousas que estan presentes na vida de cada un.
Neil é Neil. E punto. ninguen me vai a sacar de ahí. Non sei inglés, nin sei o siñificado de moitas das suas cancions, nin do que fala en moitas ocasions. Pero a min valenme escoitar a súa voz, o desenrolo dos seus temas, a electricidade vigorosa que pon en marcha, e en ocasions vivo plenamente o que escoito, ainda que non teña nada que ver co que está a decir.
Quer decir iso que no meu país non existen bandas que canten en galego e que non me cheguen a petar dentro de esa pataca que chamamos corazón? por suposto que non é así.Nin moito menos. Disfruto con moitas das bandas que cada dia se deixan o pelexo enriba dun escenario, en infinidade de variantes validas e que ademais teñen os seus seguidores que porfian en velos cando poden.
Polo normal, o feito de cantar en galego non é un handicap no canto ao seguimento que se fai destas bandas. Os seus textos cecais simplifican a mensaxe no canto de que moitas veces as voces reinvindicativas de este grupos, apaga a calidade musican que atesouran dentro de si mesmas.Esto tamén é un indicativo da "anormalidade de país que nos tocou a vivir. Anormalidade que se convertirá en "normalidade" cando este sexa un país de seu. Cecais non o vexamos, pero o rumbo da historia é imparabel.
Por iso, dende aqui, quero facer unha homenaxe a multitude de bandas galegas que rulan por todos os currunchos de Galicia dia si e dia tamén.
ZENZAR, HERDEIROS DA CRUS, RUXE-RUXE, MACHINA, NAO, LIVIAO DO PORRAO, ATAQUE ESCAMPE, SKARNIO, OS DIPLOMATICOS,
DAKIDARRIA, DIOS KE TE CREW,LAMATUMBÁ, MEDOMEDÁ, O CAIMAN DO RIO TEA, NOVEDADES CARMINHA, SAMESUGAS, THE HOMENS...e moitos mais que poderiamos nomear cando nos referimos ao que é estrictamente Rock & Roll na nosa lingua; sen esquencer a moitos dos precursores do Folk con un nome recoñecido como MILLADOIRO, BERROGÜETO, LUAR NA LUBRE, SUSANA SEIVANE...

FAI FALLA RECARGAR AS PILAS

E tanto que fai falla volver con mais folgos que nunca. O vran 2013 esta a piques de deixarnos e nós solo temos que dicer que foi bastante caralludo, sobor de todo si nos atemos ao mes de xullo onde se concentraron en poucos dias novas experiencias que fixeron que nos reservaramos para un agosto mais acomodado no que o bon tempo, o sol, o calor e a boa compaña, todo esto misturado coa súa ración de cervexa,deixonos un pouso do que temos que recuperar para o curso que se aveciña.

Para empezar destacar a celebración a finais de xuño da 3ª FESTA DA ARROUTADA, en Xunqueira, onde o temor a choiva foi a tonica dominante nos dias anteriores ao evento. Pero o tempo volveu a axudar a celebración da ARROUTADA.Sol, calor e boa xente conxugaronse para recibir a tres grupos que puxeron cada un deles un toque distinto e para todos os gostos. "En Mala Hora" abriron con clasicos do rock deixandonos un regusto de mais, mais, mais polo seu bon facer no escenario. E iso que non contaban co guitarra orixinal e tivo que facerse cargo dela un compoñente de "Guezos", grupo que seguiu a historia coa sua mistura de Rock e Folk electrico que puxo ao persoal a brincar durante caseque duas horas. "Nao" pecharon o cartel con un hardrock potente, reinvindicativo e seminal que fixo que os asistentes aguantaran ata mais ala das catro da mañan, cando se puxo punto final a esta 3ª Edición, na que se homenaxeou ao "CARRABOUXO", persoaxe do comic ourensan con toda a retranca do galego pailan da man do seu autor "Xose Lois". A cea congregou a unha chea de amigos que aguantaron ata o final despois de celebralo con xenerosas racions de cervexa e licor café amais , por suposto, do "chiculate" e mais a bica que xa é toda unha institución na "ARROUTADA".

Quince dias despois encamiñamos os nosos pasos hacia Frias, onde se celebrou a 4ª edicion do RUST FEST.Ali volvemos a xuntarnos os vellos amigos de todos os anos en un entorno prodixioso da natureza. Foron tres dias de charlas, apertas, cervexas, musica...e Neil Young por suposto.Poidemos ver a nove grupos no escenario exprimindo o mellor de cada un deles nas suas mais variadas facetas reproducindo a musica do xenio canadiense.Toda a familia Rustie en pleno (fallou un dos fundadores, pero xa se puxo a cruz correspondiente no seu expediente, e xa sabe que a ausencia en duas ocasions consecutivas é motivo de radical expulsión da secta...asi que xa está avisado). Os nenos disfrutando de tres dias ao seu aire, e os maiores contandonos as "batalliñas" como vellos resabiados.
Como nas redes sociais e mais na web "www.enlaplayadeneil.net" hai información do desenrolo do RUST FEST mais que exaustiva, dirixovos a eles para que teñades ocasión de saber mais polo miudo como foi esta 4ª edición.
Porque dez dias despois volvemos coller ruta..esta vez cara Francia, Nimes en particular para volver a atoparnos coa meirande parte dos asistentes ao RUST FEST DE FRIAS no concerto que Neil tiña apalabrado no recinto Romano de Nimes. E hai que dicer que de novo o "Vello Young" non defraudou...meu Deus que concerto¡¡¡¡¡¡¡¡. Do mellor que lle teño visto nas oito ocasións do que teño disfrutado de ese priviñexio. Cecais a mesma altura daquel concerto do 2001 en Vilar de Mouros, tamen cos "Crazy Horse", do que ainda hoxe en dia conservo unha lembranza inesquencibel.O que fixo en Nimes vai ficar na retina dos oidos por moito tempo. Ainda hoxe, cando pasou mais de mes e medio, perduran aquelas notas, aquela electricidade no ambiente que fixo que quedaramos noqueados no rebumbio emerxente de acordes, distorsions, laios e actitudes para o recordo. Facer mais de 1.200 kms para ver a Neil pagou a pena e seguirá sendo algo que contaremos aos que veñen detras.
Ao dia seguinte collemos camiño de volta para atoparnos de novo co vello Neil en Biarritz, o punto mais perto do Estado español onde tocou nesta xira europea. Tivemos tempo para o descanso e tomalo con mais tranquilidade, o que fixo que nos perderamos as citas que tiñamos apalabradas con Antonio e mais Gerardo en Biarritz.Set list moi semellante ao de Nimes e Dublin, e a pesar da boa nota do concerto recollidas en todas as cronicas, nós ainda estabamos en Nimes. As pantallas xigantes axudaron a seguir o concerto dende mais lonxe, e ainda asi non poido esquencer o "Ramada Inn" de Biarritz. Todo un clasico que se vai converter xunto co "Like a Giant" en referencia de esa maravilla de "Psicodellic Pills" que nos regalou a finais do 2012.
Como vedes, mes de xullo apabullante no que a experiencias se refire. Sobretodo estar de novo con aqueles a quen lembras durante un ano enteiro e que sabes que van a estar ahí de novo o ano que ven.Angeles, Cristina, Pepe, Julia, David, Dani, Antonio, Gerardo, Jordi,Isabel...e toda unha chea de amigos e "Rusties" que sabes que estan ahí para reir, chorar, contar e disfrutar de unhos dias que todos esperamos ansiosos durante un ano . Pero este vez en moitos casos foi por partida doble e incluso triple. Do "Clan galego" xa non digo nada porque estamos en contacto continuo, pero eles saben que non os esquenzo.E lembrar, dende a distancia, a Xaco, perdido no centro de Europa, e a quen esperamos que volva canto antes para disfrutar da sua compaña e a sua musica. Ademais o ano que ven, os galegos temos que poñernos as pilas: O Rust Fest volve a Nosa Terra, a terras de Xunqueira e hai que ir preparando as cousas pouco a pouco. Asi que xa sabedes: recargar as pilas.

DUBLIN 15-6-2013

Outra data para enmarcar nas lembranzas de unha vida.E ademais en Dublin, cidade a que lle tiña ganas,e ademais na compaña de xente tan extraordinaria como Ricardo, Hector Jose Erveza, Laura e mais Dani.

Sexta vez que tiña diante de min a Neil...e terceira cos Crazy Horse. Sigome quedando cando os vin no 2001 en Vilar de Mouros, con unha noite moi semellante a de Dublin, con choiva, vento, treboadas....de Rock con maiusculas evidentemente.

Neil fainos a vida mais facil, mais doada en todos os aspectos. Nunca , nunca desilusiona, nunca exerce de ritual simbolico de noite tras noite dando o mesmo de si mesmo. Neil fai que sexamos capaces de pensar: "Joder, podia tocar corenta temas mais que a ben seguro podiamos escoller entre seis ou sete para quedarnos contentos", pero é tanta a pasión e a entrega que ofrece en cada concerto, que é imposible queixarse.Non miras o reloxio do tempo senon é para pensar que xa pasou unha hora e ainda nos queda "solo" outra mais.

Momentos que fican na retina de cada un cada vez que o ves.Momentos que fican con un mesmo como retratos de vida activa e que nunca vas esquencer. !!!Como vas esquencer un concerto de Neil Young?¡¡¡¡¡¡¡. Momentos que semanas despois de habelos vividos ainda lembras como si fora en ese mesmo intre que estiveran a suceder. Escoitas unha e outra vez nos teus oidos os lacerantes aullidos da sua "Old Black"...unha e outra vez. Son dias i experiencias que vas manter no cartafol da tua vida.

Escoitar "Podwerfinger" nos seus primeiros compases e sentir que o sangue se che acumula nas orellas para experimentar algo unico na tua vida.....oir como transforma "Fuckin' Up" ata facernos sentir participes de algo que ti mesmo estas a crear, sentindo que ti estas ali arriba, con eles, sendo un mais de algo que se está a producir naquel mesmo intre...non hai verbas para contarlo por moita capacidade que unha persoa poda ter pra ser capaz de relatalo.
Podiamos esperar un set list como o que nos ofreceu en Dublin. Non habia sorpresas.Podemos decir que faltaron ducias de titulos para encher un concerto, pero sabiamos ao que iamos."Ramada Inn" e "Like a Giant" sonaron inconmensurables, como tiñan que sonar."Comes a times" foi o momento entrañabel i emotivo para moitos. "A chica Canela" sempre me seguirá recordando aquela noite de xullo de 2010 en Valdoviño cando a escoitei aos nosos "Crazy Ponys" no 1º Rust Fest.Escoitadea e xa me diredes si os nosos "Ponys" non sonan aos "Horses".
Que "Blowind in the wind" sobraba xa o di todo o mundo. Non sobraria si fora como no "Weld", salvaxe e lacerante aos oidos, pero unha versión respetando tanto a orixinal? Pra eso xa está Dylan, que incluso fai anos que non a toca como na sua orixinal do 63.

E quedamos coas ganas do "Like a Hurricane", que a piques estivo de sonar. Billy Talbot moito lle indicaba a Neil co dedo si baixaban o "paxariño" ou non. A nosa imaxinación voaba mais rapido que a deles porque nos parecia que incluso escomenzaba a baixar...pero quedouse en eso, en un intento que esperemos que en Nimes ou Biarritz podamos levalo a realidade.
"Cortez" sonou maxestuosa como bis, algo corta, pero a treboada e a choiva xa fixeran acto de presencia de novo.Asi que tivemos que conformarnos co que habia. QUE FORA MOITO¡¡¡¡ ainda que si houbera mais non nos iamos queixar.

Da banda, que decir?. Billy facendo o seu traballo e participando en momentos culmens, como sempre. Ralph sendo o amo do cotarro a nivel ritmico e impoñendo os cambios de ritmo precisos en cada momento. E Poncho, que decir de Poncho cando non dabamos un can por el?. Participativo, activo, virtuoso cando quixo selo, dando a entrada a Neil neses momentos en que lle da todo feito...e incluso con patada no cú cando Neil se reviraba cara a outra banda do escenario.esta vivo Poncho mais que nunca. Deronme ganas de berrarlle. "Poncho, vente para Ribeira e traete a todos contigo".
En fin, un concerto que ainda nos deixa con mais ganas ainda de velo en Nimes i en Biarritz dentro de unhos dias.

Das anecdotas deses dias xa teremos tempo de contalas en Frias dentro de pouco, non?. Mentres sigamos lembrando i escoitando as notas que oimos ese dia 15 de xuño nun vello campo de futbol de Dublin.
P.D.: as fotos son autoria do noso compañeiro de aventuras Jose Erveza. Gracias Jose.

FOTOS 2ª ARROUTADA

2ª ARROUTADA EN XUNQUEIRA

Este ano tocoulle ao 12 de maio, para que un feixe de amigos puxeramos en marcha a 2ª Festa da Arroutada en Xunqueira. Despois da experiancia do ano pasado, alguns decidimos que pagaba a pena seguir dando caña para sorpresa de moitos.
A Festa da Arroutada naceu o ano pasado como resposta a inanicion municipal que se produce en este Concello perto de Ourense, as beiras do rio Arnoia, e no centro dunha bisbarra chea de trazos etnograficos que darian para encher varios volumenes do libro gordo de Petete.
O caso e xuntar a toda a xente que o desexe arredor dunha boa enchenta de comida e bebida, bon ambiente, moitas risas, e moitos nervios ao mesmo tempo...pero sobretodo bon Rock&Roll. Rock&Roll Arroutado.
E como sempre e manda a tradición, as trabas empezaron cedo. Nunha entrevista persoal co Alcalde de Xunqueira, dous dias antes da Festa, expuxenlle o inaudito feito de que sempre puxera problemas a un acto que poñia o nome de Xunqueira en boca de todo o mundo.A resposta foi a de sempre, ainda que non o dixo abertamente: si non o fago eu non hai festa. E como sempre houbo que recurrir a ameaza de levalo aos Xulgados. Diante desta verba, o Gavilanes ( é decir, o Alcalde) poñenselle de garabata e ao final tén que achantar e permitir a Festa; eso si, non vaiades a pensar que sale de gratís: o unico que pon o Concello é o lugar , é decir o recinto das escolas vellas, pero este ano con unha novidade: fianza de 300€ por posibeis danos no recinto. Que por certo, a día de hoxe ainda non devolveu, e estou a falar do dia 12 de agosto, tres meses xustos despois da Festa.
Pero imos a Festa, que si que pagou a pena. Tempo espectacular, sol e mais sol nun día precioso, no que pouco a pouco ian chegando os musicos, tecnicos, persoal de axuda...dando ambiente a unha Xunqueira que está vez os recibia cos brazos abertos.
Para á ocasion e sufragar os gastos, puxeronse a venda camisetas co motivo da festa, asi como unhas rifas para o sorteo de un Notebook, que por certo foi para as terras de Valdoviño. De Valdoviño viñan os que xa son caseque de Xunqueira: os Crazy Ponys claro. E de perto dali , de Pontedeume en concreto, chegaron os Debosses, para brindarnos unha chea de temas do Boss e pechar o noite rockeira..
Polo medio, unha excelente exposición fotografica da vellas imaxes de Xunqueira, onde se recoñecian a personaxes de toda a vida do pobo e que tivo unha magnifica aceptación. Exposicion preparada por Montse, Xose Lois, Ricardo, Rafa e moitos mais que puxeron a punto todo o que tiña que ser.
Nas barras de bebidas, Vanessa e mais Juan Carlos éran os amos do cotarro; nos fogons, Tono de Requeixiño tiña todo baixa a sua tutela e para servir as viandas estaban toda a familia Lamas ao completo: Elen, Jorge, Vera, Eloi e Alicia, que deixou o seu posto de artesania feita a man para axudar en todo.
Unha sorpresa mais: Isa e Nino, dende Mallorca, alongaron un día mais a súa estancia en Galicia para achegarse a Xunqueira e disfrutar da festa. Un detalle que nos quixemos corresponder co mellor acollemento e ledicia que poidemos.
As cinco do serán tocaballe ó turno os mais pequechos para disfrutar no Adro da Eirexa dos xogos, musica, pintura e unha merenda que congregou a moitisimos pequerrechos e as súas naís e pais ao mesmo tempo.
Do lugar de celebración non imos decir nada: como sempre espectacular. Coido que dentro de unhos anos seran os musicos os que paguen por tocar no vello recinto das Escolas Vellas, porque o sitio , a acustica, e as vellas pedras milenarias asi o merecen...jajaja, por suposto é de coña.
Antes de dar os premios aos Arroutados do ano, subiu ao escenario Manuel,neto do "Grandisimo" e do "Zopa", que acompañado por algún dos Ponys e unha guitarra electrica deunos unha versión do "Smell Like Teen Spirit" de Nirvana, vibrabnte e sen deixarse levar polos nervios...non como o seu tio que non se atreveu a subir ao escenario.
Despois de dar os premios Arroutados do Ano (o colectivo foi para a Coral de Xunqueira, que deu mostras do seu poderio interpretando tres temas na entrega do premio; e a Don Elixio Rivas, pola sua inxente laboura a prol da defensa da cultura galega e limiana en particular), pasouse a cea popular: moitisima xente non a quixo perder , de tal xeito que o churrasco non chegou a nada, os mexillons desapareceron por encanto e o pan chagou caseque ao remate...pero todo quedou en nada cando a medianoite apareceu a maxica Bica de Montse e o preciado "chiculate" para mollar en el.
Rochi Novoa subeu ao escenario para deleitarnos con un recital de poesia propia misturado con musica e imaxes para deleite dos seus seguidores; seguidores que aguantaron a pé de escenario cando enfilou un show monologuista que pergueñou ela soliña.
E despois chegou a tormenta electrica: Os Crazy Ponys deixaron exhaustos a todos os presentes coas suas versions de Neil Young...e os Debosses tomaron o relevo en unhas condicións que non éran as mellores para un concerto, pero que foron quen de poñer a bailar a todo Deus nun show que se alongou mais ala das catro da mañan.
Caseque que éra día cando algun xa fora ao pilón; outro confundiu a fonte do San Roque coas ondas de Valdoviño, e algun mais deu mostras de ser membro dunha banda de Rock&Roll xa dentro do Hotel...pero esto queda para o segredo de sumario.
A 2ª Festa da Arroutada terá a súa continuidade no ano 2014...diga o que diga o Gavilanes.

TOLERIAS

A veces facemos tolerias que non veñen a conto. Na meirande parte dos casos as tolerias fanse por amor ou amizade, ainda que alguns fan tolerias por diñeiro sen saber que nin son tolerias nin farrapos de gaitas; en ese caso normalmente é por egoismo ou por non saber onde se situa cada quen.

Pois unha de esas tolerias foi a que fixen onte..E estou a falar do dia 10 de maio. Mentres estabamos en Xunqueira a poñer a punto os ultimos detalles da 2ª Arroutada, a ultima hora deume pola toleria e ala que me plantei no Forum de Culleredo.Eran 200 kms por diante, pero ...

Pero mereceu a pena porque a causa éra doble:por unha banda, e a mais importante, Nino e Isa cumplian 30 anos xuntos. Nino e Isa son unha parella de Mallorca ainda que proveñen de distintos lugares pero fixeron da illa balear o seu refuxio.E nada mellor que celebrar eses 30 anos collendo un avion e plantandose en Santiago para a continuacion ancamiñarse hacia o FORUM CELTICUM, de Culleredo onde na noite de onte se plantaron tamén os nosos amigos de Valdoviño, é decir, os Crazy Pony's. E en esa estamos, porque o lugar é mitico e ali congregaronse mogollon de musicos para escoitar por primeira vez a mellor banda tributo a Neil Young que existe en estos momentos por estas terras. Tamén estaba o noso vello amigo Alberto , de Zuma, xunto con outros membros da xa caseque extinta banda coruñesa; Gonzalo Mecha non podia fallar e ali estaba, pero como dixo Ricardo, eso non é novo en Mecha, xa que é un asiduo do Forum de todos os xoves.

No canto da actuación: que dicer? Podese sinalar que en estes intres os Pony's, son como un chamada E.U.R.(asi se chaman agora as empresas electricas EMPRESAS DE ULTIMO RECURSO), pero en troques estes non timan como fan as electricas. Ofrecen un espectaculo electrico puro, desbordando forza, ganas e actitude como ninguen.Electricide pura e dura agas os catro temas acusticos que serviron para dar un respiro e volver de novo a galopar a ritmo de temas como "Powerdfinfer" (clavado, amigos, o mesmo Neil estaria orgulloso deles), "Love to Burn", "Like a Hurricane"(insistentemente pedida por Miguel Hernandez dos Siniestro Total) e pechando co clasico Keep on Rocking.... Isa non daba creto ao que escoitaba dende o escenario e non era para menos, pois os Crazy Pony's van camiño de converterse en toda unha lenda.

DE NOVO EN RUTA

Fai caseque 5 meses que non tocaba este blog. Causas personais fixeron que non tivera nin tempo nin ganas de achegarme a este recuncho onde se manifestan as ilusions, as creencias, as simpatias e os feitos que nos arrodean dia a dia. En este tempo todos sabemos que ocurriron moitas cousas: o "malpaís" ( os que moitos chaman "Egpaña") non se sabe nin onde está, nin onde anda, nin si se lle espera; eso si, os mesmos de sempre chupando a conta dos demais, os que todos os días se erguen coa ilusion de un posto de traballo que de de comer aso seus fillos; sindicalistas no carcere, e banqueiros e politicos vivindo do sangue de todos nós. Un país de pandereta no que "somos log mejore" no canto do circo que temos que apandar. Pero na nosa terra, e en moitas outras tamén, hai un dito: "A todo porco lle chega o seu San Martiño", asi que tomen nota porque o choio non lles vai durar moito. No apartado estrictamente que nos interesa, é decir, o musical, moitos acontecementos ocurriron en estes cinco meses. Cronoloxicamente poderiamos empezar pola actuación dos Crazy Ponys no Forum Celtico de Culleredo, ala polo 10 de maio; pero de esto xa tiña unha pequena cronica en borrador que publicarei proximamente. Dous dias despois tocoulle o turno a 2ª Arroutada de Xunqueira, da que tamén falaremos en exclusiva...pero o mais importante ocurriria a primeiros de xullo en Torredembarra, onde un feixe de Rusties de todo o mundo nos xuntamos por 3ª vez no Rust Fest, e do que hai grandes reportaxes de todos os asistentes a esta cita que xa vai de converterse en todo un clasico para os amantes da musica do Tio Neil. Do Tio, que decir? Siguenos a sorprender a sua forza e tesón. En estes intres embarcado nunha xira cos seus Crazy Ponys polos USA, con duas datas para sinalar no calendario: 29 de Setembro no Central Park de Nova Iorke, actuación gratuita por medio dunha organizacón de loita contra a pobreza global; e o 27 de Novembro no Madison Square Garden da mesma cidade, tendo como teloneira a Patti Smith. Duas datas, que si non se anuncia xira por Europa para este ano ou o que ven, mirarei de estar en algunha delas...i é que ver a Neil no Madison ten que ser a de Deus. Asi pois retomamos a actividade ata onde se poida, que tampouco é cousa de estar colgado todo o día do ordeñador. O mundo e a vida tamén xiran arredor de outros aspectos cotians que ben valen a pena, pero tentaremos estar ao pé do cañon como fixemos ata fai un tempo para, sobretodo, aportar o pouco que un pode aportar no que é o circo do Rock&Roll. Benvidos de novo a tod@s.

GRAZAS PONY'S

Por razons que non veñen ó caso, non me sentía con ansias de trasladarme ata Ferrol para ver de novo os queridos Crazy Pony's subidos enrriba dun escenario. Pero a pesar de todo (ou ó mellor por todo) ali que me presentei non sen antes pasar a altura de Pontedeume onde o ceo se cubria de bagoas ante o lastimoso espectaculo de ver arder as nosas Fragas Do Eume.Pero esto daria para moitas paxinas e cecais mais adiante haxa que tratalo.
Ver de novo aos nosos Pony's foi unha ledicia, e mais cando comprobei que todos eles estaban impacentes por comenzar a esbardallar a súa tormenta electrica para pasmo das caseque cen persoas que enchian a sala Super 8.
Sen preaviso e case de supeto o concerto deu pé para deixar coas bocas abertas a aqueles que nunca escoitaran as versions do noso Tio Neil. Sen concesions para a galeria; con un calor abafante (dou fé de que caseque pode conmigo e con dous amagos de mareo que foron cubertos por unha rapida saida á rùa para recuperarme), coa xente dando palmas e seguindo en todo intre ó concerto foron desgranado os temas que compoñen o seu set list deste ano;non vou revelar as sorpresas que nos presentaron, xa que eso é cousa de velo proximamente na III Rust Fest de Torredembarra, pero si teño que sinalar un momento culmen do concerto, para min seria o "Powerdfinger" que se tiraron deixando ó persoal coa boca aberta.
Carlos Pita tiña ganas de marcha e puxo o que hai que ter para que a súa batera imprimira o ritmo que os Crazy's desexaban, acompañado por un Xaco cada día mais afianzado no seu baixo e que sonou potente e confiado (claro que tamén influiu o paso anterior ó concerto pola farmacia); Luis un xigante, coma sempre poñendo a emoción e deixandose os dedos en un par de solos guitarreiros nos que a súa expresion viña a decir: "desta vai, carallo"; Vicky estanos a sorprender agora que é a nosa harmonicista preferida: as súas entradas son certeiras e veñen a aflorar novos motivos sonoros que redondean os temas mais acusticos de Neil. Para pasmo de esta noite, volveu a brilar (e de que forma¡¡¡¡¡¡¡) no "Motorcycle mama" cada vez mais confiada e mais segura da súa voz; aplausos estripitosos para ela. E de Ricardo que decir? O espiritu do grupo é un reflexo da súa entrega e virtuosismo en favor duns temas que fan rexurdir a figura de Neil Young por todo o alto.Calculo que esa noite baixou un par de kilos por non parar un intre sobre o escenario e por o calor que se cebou nel mesmo.
Duas horas de concerto que sempre saben a pouco, pero que aproveitamos para quitarnos o sindrome de abstención que xa tiñamos. E unha ultima cousa: quen vaia a ver ós CrazyPony's que non vaia coa premeditada idea de ir escoitar perfectas versions de Neil Young enmaquetadas no corpo das orixinais; para nada son os nosos Pony's quen de facer axustadas mostras do orixinal...para nada; eles van mais alá coa sua entrega e o seu sentimento e dando por resultado un fresco reflexo do espiritu de Neil que ninguen en estos momentos é quen de superar.
Para min foron duas horas perfectas que me fixeron esquencerme de malos rollos.
GRAZAS PON'YS.
PD: á foto "roubeina" a George sen o seu permiso. Dende aqui pidollo. Un abrazo

5 DE XUÑO: AMERICANA

UFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFF.....menudos dous meses e medio nos quedan ata o 5 de xuño¡¡¡¡
Ese día é o previsto para que se poña a venda cecais o que sexa o mais esperado disco do ano: Neil Young & Crazy Horse volven as andadas despois de mais de quince anos de longa separación para desesperación dos neilhorsesadictos.
"Americana" é o titulo do traballo que foi pergeñado ala por finais do 2011, e do que tivemos as primeiras novas a comenzo de este ano.
De que vai a cousa? Parece ser que tratase de poñer enriba da mesa novas versions de vellos temas da musica tradicional americana, esa que se deu en chamar "de raigames", ou "roots"; atopamos temas como "Oh Susannah", "This land is your land", "Clementine",...e parece que pechando a cousa (polo menos polo titulo) unha -hai que decilo asi xa porque é o que se espera- "salvaxe"? version do "God Save The Queen" dos Sex Pistols.
O que vos digo, meus: a espera faise interminable, xa non nos chegan os días de espera.
Tedes mais información en este enlace:http://www.hitfix.com/articles/neil-young-and-crazy-horse-to-release-americana-on-june-5

XA ESTA EN MARCHA: 3ª RUST FEST

Pois despois de tempo sen entrar por aqui, o mellor que podia pasar é saber que os nosos amigos catalans xa fixeron o traballo que eles mesmos se comprometeran a realizar cando rematou a 2ª cita anual de Bolonia.
Pepe, Angeles, Cristina, e toda a panda catalana puxeron mans a obra e agora si que podemos decir que está en marcha o III RUST FEST, este ano a celebrar en Torredembarra (Tarrragona) os vindeiros dias 6 e 7 de xullo (non se vos fai moi poucos días?).
Seran unhos días de repetir as sinceiras sensacións de amizade, compañeirismo, solidaridade e boa musica arredor do noso Tio Neil.
Dende Galicia, o comando pailan xa puxo mans a obra e promete desembarcar en Torredembarra cos CrazyPonys a cabeza, seguido de unha multitudinaria presencia (incluido o brazo infantil).
Coido que se está a traballar no lado mais etereo e inverosimil do acontecemento con vistas a que a presencia de Sophia sexa visible para todos; pero coñecendo a persoal visión de esta ninfa voluble, vai ser mais que dificil que sexamos capaces de visualizala en terras catalanas...pero que a súa presencia sera perceptible non o dubida ninguen.
Deixovos uns enlaces para que teñades toda a información do evento, e asi non facervos perder o tempo en relatar todo o que vai acontecer na III RUST FEST.
Longa vida a RUST FEST...e Keep on Rockin'
http://www.mipaginapersonal.movistar.es/web3/rustfest/rustfest/Bienvenida.html

CRAZY PONYS TOUR 2012

Non podia deixar que o inicio do Tour de este ano da nosa banda preferida se pasase por alto.
Mañan, sabado 18, unha pequena vila do Norde de A Coruña, vai estoupar. Espasante, é o lugar escollido polos Crazy Ponys para encetar este ano oficialmente a súa Xira 2012. Xa teñen tocado un par de veces en concertos solidarios como no "Forum celtico" de Culleredo en homenaxe os Stones, e tamén no Ace de Miño; pero foron pequenos concertos acusticos para tocar catro ou cinco temas...para ir collendo carreira, vamos.
Agora vén o importante. Nova equipa, Vicky coa harmonica, novos temas....Espasante será onde se presente o Set list deste ano, que os levara por actuacións en Ferrol, Sada, Culleredo, Xunqueira...para chegar ó noso III Rust Fest en Torredembarra ala polo mes de Xullo.
Nos estarei en Espasante e ben que o sinto, pero a ben seguro que os nosos Ponys cabalgaran de novo sobre ese sonido tan caracteristico do admirado Neil; poñeran a punto ó seu arsenal de guitarras e voces para deixar os afortunados cun sorriso nos beizos que tan solo desaparecerá cando os vexamos de novo sobre outro novo escenario. Que a de ser ben pronto de seguro.
Veña, Crazy Ponys, o voso é a tronar e cabalgar con Neil Young.

Sen palabras......

Solo vos deixo este video....Dereck Trucks con 13 anos...abrindo para os Allman Brothers

THE BAND:HISTORIA E FESTIVAL EXPRESS

Pois imos a continuar coa literatura no Rock. E esta vez é para celebrar a primeira publicación en castelan sobre A Banda, e decir THE BAND.
"The Band: historia e musica" é o libro que se publicou fai unhos meses da man de Editorial Milenio e cuia escrita debemoslla a Mikel Muñoz. Soubera da sua edición por algun dos blogs que habitualmente visito pero daquela pouca mais información habia. Fai cousa de un mes, en unha das visitas que fixen ó blog de la mansion en la colina ( por certo, pasade por ali porque sempre hai boas referencias sobre á musica que nos atrae, en especial Neil Young do que se está a facer unha enquisa sobre as 10 mellores canción e os 5 mellores albums), decia, falabase de este libro e a forma de facerse con el. E xa non o pensei mais: ós poucos días xa o tiña no meu poder despois de que mo enviaran directamente dende a editorial.
Como xa dixen en algunha referencia a The Band, é unha magoa a pouca información que existe sobre eles, en especial tendo en conta a historia e influencia que tiveron sobre a musica americana de raices nos finais dos anos 60. Con os dous primeiros discos colocados xa como referencia inexcusabel en calquer catalogo que se precie, a vida e obra de The Band forma parte xa da Historia ,con maiusculas, do Rock.
Mikel Muñoz escarba en esta historia dende os seus comenzos, a principios dos 60 e da man de Ronnie Hawkins e os Hawks. Catro canadianos e un Levon Helm provinte de Arkansas que misturaron todo o que facia falta para dar un sonido caracteristico e inimitabel a un grupo poderoso e versatil ali onde os haxa.
Os seus contactos con Dylan; a posterior "xira da traizon" do 66; o refuxio en Woodstock e a casa rosa; profusamente documentado está a creación das "basement tapes", asi como naceu o seu primeiro disco "Music from Big Pink", e o posterior "The band" ( o disco marrón), e como a partir dese intre as "influencias" externas á banda fixeron mella en alguns dos seus membros.
Mikel ainda tén tempo de facer un seguimento expansivo a traveso do tempo indicandonos aqueles temas nos que se conxugaban as voces dos tres "cantantes oficiais " da banda e facendo referencia a cada un dos temas nos que as voces de un e outro simultaneabanse ata acadar o mellor rexistro. Evidenciase un pequeno interes "afectivo" hacia a persoa de Richard Manuel (cecais o membro mais "debil" a nivel persoal do grupo) e toma coma referencias imprescindibles textos de Greil Marcus, Barney Hoskyns e a mesma biografia de Levom Helm, detendose especialmente nos entreadentros do que foi a filmacion do "The Last Walz" de Scorsese.
En fin, un libro de obligada lectura para os amantes do Rock de unha das Bandas que forman a historia do mesmo.

E como colofon a publicacion do libro, recomendovos tamén a vision de un DVD que fai unhos anos apareceu a venda: "Festival Express" recolle as vicisitudes de un grupo de musicos que durante sete días e sete noites percorren gran parte do Canada en un tren contratado espresamente para este evento no ano 1970.. Janis Joplin, Grateful Dead, The Band, Buddy Guy, Sha Na Na, Ian & Silvia, Flying Burrito Brothers (con un Chris Hillman xovencisimo), Delaney & Bonnie....Boas imaxenes das actuacións en directo, os pequenos disturbios que acontecian nas cidades nas que chegaba o convoio, e sobre todo paga a pena polas imaxes do interior do tren: os instrumentos e os amplificadores a disposición de todo aquel que tivera algo que contar; especial atención cando Rick Danko (con un exceso de bourbon, empeza a animar o cotarro ó que lle sigue Janis na improvisación e Jerry Garcia, Phil Lesch e Bob Weir fan as voces e as guitarras mentres o arredor deles a festa continua). Cecais tamén é un dos poucos  documentos en video no que se pode ver ó primeiro desaparecido dos Dead, Ron "Pigpen" Mckernan en plena actuación , morto os 27 anos no ano 73.
O "Festival Express" foi definido por algún critico como o Festival mais tolo celebrado en toda a historia do Rock...as imaxes e o sonido dan a proba delo.

NEIL YOUNG: IMAXES DO ROCK

Entre os afeizoados ó Rock, sempre botamos de menos a pouca literatura que en este país se lle adica. Son contadas as experiencias trasladadas a papel onde se poda rebuscar as entretelas da musica mais popular dos dous últimos seculos.
Lembro que o primeiro libro "serio" que caeu nas miñas mans relacionado co Rock, fora un tocho de mais de 500 paxinas escrito por Jordi Sierra i Fabra, que el soliño escribia mais da metade da mitica revista semanal "Disco Express". Estamos a falar do ano 1972. O libro era todo un manual iniciatico sobre o Rock.Milleiros de fichas de milleiros de discos que en alguns casos ainda non viran a luz en este país.Hoxe debe ser un libro de culto para aqueles que o posuen, e os que teñan a sorte de telo nas suas mans gardano como ouro en pano.

Un pouco mais tarde Ediciones Jucar sacou a luz unha coleccion, "Los Juglares", onde por primeira vez se recollian as vidas e obras dos grandes da musica: Dylan, The Who,Leonard Cohen, Led Zeppelin...e un libro con as letras de alguns temas de Neil Young.
Hoxe podemos decir que a cousa algo cambiou...pero non tanto como desexaramos. Podemos atopar nas librarias unha pequena seleccion de obras sobre o Rock en pequenos anaqueles de librarias especializadas como a Casa do Libro, a Fnac ou El Corte Inglés. Pero de todos os xeitos o públicado non chega nin o 10% do escrito fora das nosas fronteiras. Cecais Bob Dylan e Springsteen sexan os mais "agraciados" en este senso xa que aparecen con certa frecuencia algun que outro libro sobre diversos aspectos das súas carreiras....pero e Neil Young ?...como é posible que non existan en castelan nada mais que duas obras sobre a súa vida? O mais recomendable é o de Ignacio Juliá escrito no ano 1992. O mais reciente é o de Christian Aguilera titulado "Neil Young: una leyenda desconocida" do ano 2010, pero que coido que se quedou en un intento tan solo de perfilar a vida de Young.
E por eso que hoxe quero recuperar un pequeno tesouro que gardo dende o ano 2000 e que casulamente atopei un día na seccion de libros de musica en El Corte Ingles: tratase de un libro-caderno editado por a Editorial la Mascara  de Valencia e escrito por Conxita Parra e Jordi Bianccioto e chega ata o ano 1998 coa publicación de "Year of the Horse". O titulo e sinxelo: "Neil Young".
O libro fai un percorrido por toda a vida de Neil, ademais de notas recollidas en revistas especializadas falando sobre el mesmo, os seus amigos-enemigos, a familia...unha pequena sección coa traducción de alguns temas; abondosa documentacion fotografica e de gran calidade por certo; tamén trae oito fichas de outros tantos discos seus coas portadas orixinais e a historia do disco no revés; un poster a doble paxina; bibliografia completa ata o ano 1997; discos de colaboracións do canadiano...filmografia, etc.
Desgraciadamente no catalogo da editorial nin aparece referencia algunha ó libro actualmente polo que coido que é demasiado dificil de acadar; cecais en algun rastrillo de segunda man se poda atopar algun exemplar tal e como se fala en algun foro de Internet. Si tedes ocasion pilladeo porque paga a pena...sempre que vos chame a apaixonate vida de neil Young , claro.

             

UNHA NOITE DE ASES

Podedes imaxinar unha noite de rock&roll escoitendo temas como "Like a Hurricane", "Born in the USA", "Blowind in the Wind", "Green River", "Cadillac Ranch", "I S'hell be released", "Keep on Rocking in the Free World"...e moitas mais...EN DIRECTO?
Pois esto foi o que pasou na noite de onte no Cafe Colonial de Cee, ali caseque no fin da terra, en plena Costa da Morte.Catro tipos unidos polo amor a boa musica e os seus amados musicos: Richi Garcia, alma mater do Capitan Morgan e buscador incansable dos vericuetos e laberintos de BRUCE SPRINGSTEEN; Eduardo, de The Higlist e amante empedernido de BOB DYLAN; Jose Angel, voz autentica na replica de JOHN FOGERTY, e Alberto "Zuma" dando vida ó noso querido e benamado NEIL YOUNG. Eles catro forman de cando en vez un combo que rula por algunhas das salas de concertos de Galicia dando vida ó POKER DE ASES.
E onte a noite deleitaronnos con un emotivo e sorprendente bolo. Normalmente tocan por separado varios temas dos seus amados musicos e despois xuntanse antes do remate os catro xuntos no escenario. Pero onte non foi asi: dende un principio os catro subiron o escenario e non baixaron del nada mais que para un pequeno descanso. As causas hai que buscalas no pequeno escenario que existia, e por mor de non andar subindo e baixando en cada tema decidiron facelo asi dende un principio. E teño que decir que a min gustame mais asi:todos xuntos, apoiando cada tema coas voces, as guitarras e instrumentos como a pandeira a todos os temas.
Si tivera que escoller un tema que me sorprendeu, indubidablemente seria para min o "Born in the USA" que sonou onte a noite. Catro voces e tres guitarras acusticas para asinar un tema mitico en base de blues que o mesmo Springsteen asinaria cos ollos pechos. Seica foi caseque sen ensaiar e a ver o que saia...e vaia co que saiu....Espectacular de mais.
Alberto "Zuma" tamén nos sorprendeo con unha "experimental" (segun el) "Country Home" que lles quedou redonda e poñendo todo o que atesoura dentro del no tema. En "Keep on Rockin'..." puxeron a sala patas arriba coa forza que os Catro Ases levan dentro.
Remataron con un bis xa escoitado no concerto (como eles din non teñen mais temas preparados, pero a min dame que si se poñen con calquera salelles redondo) o "Knockin' on heaven's door" de Dylan arroupados por todos os presentes.
En fin, unha noite redonda en compaña de unhos musicos excelentes que dan todo o que levan dentro enriba do escenario. Si tedes ocasion de velos non o perdades porque paga moito moito a pena.

DE NOVO EN DONOSTI

Facia xa algo mais de dous anos dende a última visita a Donosti. Daquela fora por unha cuestión especial como é o feito de ver ó Tio Neil no velodromo de Anoeta. Noite de imborrables lembranzas en boa compaña.
Hoxe tocou visitala por tres días aproveitando unha viaxe de traballo que alonguei un pouco mais e asi poder ver como ian as cousas por ali.Pouco Rock&Roll a decir a verdade ainda a fama da cidade no canto de actuacións musicais. Pero Donosti está a espera do que será unha nova edición do seu Festival de Cine, e mentres a xente disfruta dos derradeiros días de sol nas rúas, na praia, e nas festas que se albiscan por todas partes.
A boa compaña de estes días permitiume decatarme de varias cousas: tolerancia nas rúas; normalidade na festa; milleiros de turistas de todas partes formando parte do conglomerado da cidade; pasión (como sempre) polas actividades deportivas...e moito, moito txikiteo na Parte Vella.
O xoves 8 foi o dia de chegada. Esa noite compartin con un vello amigo de toda a vida o que para min (xa sei que pode ser unha incongruencia vindo de onde ven, pero é asi) o mellor lacón con grelos que teño probado e un aceptable polbo á feira. A Maruxa é o que tén: que fora de Galicia pode presumir de ser o mellor lugar onde se pode xantar como si estiveras na túa casa. Fora das zonas de influencia gastronomica da cidade e con unhos prezos que non se suben a parra ó local está sempre ateigado e esperando turno; o feito de que agora se incrementase con unha terraza por mor da Lei do Tabaco fai que ainda sexa mais agradable a estancia en ela.

Despois un percorrido por alguns garitos do centro onde se bota de menos a nosa Estrella Galicia (joder, xa podian dar algo tamén pola publicidade), a noite prestabase para un longo paseo as catro da madrugada e volver descubrir aqueles lugares da miña adolescencia e xuventude que ainda conservan o vello sabor das cousas ben feitas. A praia de la Concha as cinco da mañan presentabase como un icono de luces e sonidos bañado polo Cantabrico onde non sobraba nada. Solitaria, silenciosa, acollia no seu seo os derradeiros operarios de limpeza preparando todo para o dia seguinte.
Agora o que é o centro de Donostia está peonalizado no seu 90%. Os coches non surcan esta parte da cidade polo que o paseo é mais aproveitado para irte parando sen necesidade de estar ó loro dos coches. E Agradecese.
O día seguinte Manu presentouse as once da mañan para compartir unha xornada de intercambio de opinións tendo por norte a actual situación social e politica de Euskal Herria. Sempre é un pracer escoitar a un vello colega que sigue pensando e opinando o mesmo dende fai mais de corenta anos. Manu non trocou a chaqueta nunca. Cecais sexa dos poucos espiritus que manteñen unha coherencia nada coherente nestes tempos. Un xantar a tempo de non ser imbuidos na marabunta fixo que a primeiras horas do serán nos atoparamos sentados na terraza do vello Barandiaran lembrando outros tempos e momentos polos que ambo´los dous pasamos fai moito tempo. Charla agradable a sombra para soportar os mais de 30 grados que sorprendia ós donostiarras de pro que xa botaban de menos a choiva e o sirimiri.

Un pouco mais tarde, aparecia Peio para amosarnos a súa ledicia pola actual situación social de Donosti.Critico onde os haxa, Peio é un rostro amable que sempre desprende bon rollo buscando os aspectos positivos de todo. Con el e con Eli ( a súa compañeira) percorremos a Parte Vella en plan tranki e fomos caer ó Muelle, onde estaban de Festa. Peio comentou que facia mais de vinte anos que non habia Festas no Muelle, cando eu lembraba que éra unha das paradas obligatorias do veran donostiarra. A nova corporación municipal permitiu que este ano se colocaran as tipicas "Txoznas" onde un podia compartir mesa con calquera acompañados de unha ración de sardiñas, bonito, txakoli ou cervexa. Musica no escenario con grupos que misturaban o rock con melodias folkies vascas; xente nova que non coñecera o ambiente de fai mais de 30 anos que se xeneraba en eses dias; seguindo co percorrido foise engadindo mais xente a segun iamos tomando unhos "zuritos" ou rioxas según o gusto de cada quen.Euskera na meirande parte das conversas que un escoitaba; respetuosos conmigo no canto de pasarse ó castelán para non aillarme entre eles; en fin , un día ben aproveitado que tivo a seu fin algo cedo por mor do cansancio acumulado nos dias anteriores.
O sabado amaneceu con un día soleado ainda que algo mais agradable en canto a temperatura. Quedo con un ex-compañeiro de curro para compartir un primeiro café e falar das nosas cousas. Despois achegome ó Peirao que esta a preparar todo para o día grande das regatas de Traiñas do dia seguinte.O Aquarium da pé a entrar no Paseo Novo e percorrelo na súa totalidade admirando a quietude do cantabrico aquelas horas. Con Peio despois aproveitamos para visitar ó Paco Bueno, un dos poucos locales que se mantén na Parte Vella tal e como o coñecin; ali demos boa conta de unhas gambas á gabardina que solo pode ter unha verba: "impresionantes". Overbooking nás rúas por mor da presencia do Barça esta tarde en Anoeta. Ambiente festivo en cada recuncho que imos.
A primeiras horas da noite achegamonos ata a "Consti", ali esperamos no "Tximista" a chegada dos vellos amigos que quedaramos para cear. Van aparecendo Josetxo, Aitor, Javi e Marivi e Iñaki. Unhos viños, unhas risas, unhas lembranzas...Vittor chega con un xelado na man por mor dunhos problemas nos dentes que non lle deixan comer polo que non ven cear connosco; no "Alberto", en plena Parte Vella damos conta de unha boa cea e moitas risas entre nós. Todos nos coñecemos dende fai mais de corenta anos polo que podedes imaxinar as que temos pasado. Alguns estamos lonxe pero mantemos, ou polo menos intentamolo, o contacto entre todos nós. Para min é unha ledicia que cada vez que vou por esas terras todos fagan o esforzo de estar xuntos polo menos unha noite.
O domingo xa a primeira hora fomos ó Muelle. Ali as dez e media unha marabunta de xente estaba a espera da xornada grande das regatas de Traiñas. As cores de cada un delataba a procedencia: verdinegros de Kaiku, vermellos de Urdaibai, brancos de Donosti (eu levaba unha destas, xa que Aitor, un dos fillos de Peio estaba presente na Traiña Donostiarra; esta éra a primeira vez que a traiña da cidade estaba na "txanda" de Honor e habia que animar o mais posible, xa que a de Tirán remaba na segunda e non tiña posibilidades por mor do mal tempo que colleu unha semana antes na fase clasificatoria); morados de Zumaia, marron de Guetaria-Tolosa, todo un conglomerado de afeizoados coas suas charangas, bandeiras, brincadieras e demais para animar a sua equipa.

Tivemos a sorte de que as rapazas do Rias Baixas superaran na sua carreira as de Zumaia e Gueteria-Tolosa e asi se fixeron coa cuarta bandeira nas catro edicións disputadas. unha ledicia velas a pé de muelle disfrutando dos aplausos de todos os afeizoados que ateigaban o peirao.
E asi, pasaron os catro dias de estancia en esas terras; vendo a vellos amigos, saudando a vellos coñecidos, disfrutando da hospitalidade de unha cidade aberta ó mar; lembrar a todas as boas xentes coas que me atopei: a kuadrilla de Iurramendi, boa xente onde as haxa;especial mención a Peio i Eli pola súa hospitalidade, asi como a eses dous rapaces dos que calquera se sentiria orgulloso pai, como son Aitor e Martintxo...a Josetxo (xa sabes que temos unha cita a vindeira vez que caigas por aqui), Javi e Marivi xuntos dende os quince anos, Aitor sempre buscandose a si mesmo...Manu non cambies, e Iñaki do que xa falarei con el mais longo e tendido, a todos moitas ESKERRIKASKOS.
 E para a vindeira visita espero que haxa algo mais de ROCK&ROLL....seguro que si.